Пытанне аб экстрадыцыі Бакіева стала ў практычную плашчыню. Кіргізская генпракуратура накіравала ў Мінск запыт аб выдачы. Піша ў сваім блогу на НН Аляксандр Класкоўскі.
Пытанне аб экстрадыцыі Бакіева стала ў практычную плашчыню. Кіргізская генпракуратура накіравала ў Мінск запыт аб выдачы.
Мусіць, ён будзе ісці гэтак сама доўга, як паперы з Сухумі ды Цхінвалі. А калі дойдзе, то Бішкеку ўсё адно нічога не абламаецца.
Палітычная ж пазіцыя афіцыйнага Мінска тут вельмі празрыстая: сваіх не выдаём! Раней такі ж падтэкст выявіўся ў справе Усхопчыка: чаго чапляецеся, савецкі генерал выконваў свой свяшчэнны абавязак!
Згадайма колішнія спічы ў абарону Мілошавіча, Хусэйна. Беларускае кіраўніцтва шле ўсім дыктатарам, дзейным і зрынутым, імпульсыа-ля Маўглі: мы з табой аднае крыві, ты ды я!
Гэта ж тычыцца і дыктатараў старых часоў. Вось адкуль апантаная абарона «бацькі народаў», піетэт перад ягоным імем, пакланенне бутафорскай «Лініі Сталіна» (якая так кранула яшчэ аднаго крутога правадыра — Чавеса). Пярэдадзень Дня Перамогі зноў напоўнены казённым звонам у духу: не дамо ачарніць гісторыю!
За гэтай дымавой заслонай — боязь нязручнай, разбуральнай для міфаў праўды пра тую вайну і ўвогуле пра створаную генералісімусам Сістэму, парадыгма якой ментальна блізкая
Слухаеш іншым разам панегірыкі той людажэрскай сістэме — і застаецца дзякаваць богу, што не тая эпоха, няма як развярнуцца апалагетам. А так бы сапраўды мала не здалося нікому.
На гэтым тле цікава назіраць, як эвалюцыянуе пазіцыя расійскага кіраўніцтва — ад патурання паўзучай рэабілітацыі сталіншчыны да яе публічнага (хоць і асцярожнага, з агаворкамі) асуджэння.
Аддамо належнае: апошнім часам Мядзведзеў і Пуцін зрабілі некалькі выразных крокаў у гэтым кірунку. Палякі ацанілі жэсты Масквы ў звязку з абодвума актамі катынскай трагедыі. Зробленая на загад Мядзведзева публікацыя на сайце Расархіву дакументаў пра Катынь, хоць змест іх у прынцыпе быў вядомы, — гэта ўчынак.
А перад святам 9 Мая ў інтэрв’ю «Известиям» той самы Мядзведзеў адкрытым тэкстам заяўляе: вялікі там Сталін быў палкаводзец ці не надта вялікі, але ў любым разе злачынствы супраць уласнага народа яму нельга дараваць.
І гэта таксама месэджы, толькі зусім іншага кшталту: каб уладныя ды прыўладныя апалагеты людажэрскай сістэмы трохі падціснулі хвасты.
Канечне, эвалюцыю расійскага кіраўніцтва не варта перабольшваць. На думку маскоўскага аналітыка Аляксея Макаркіна, тут дзейнічаюць найперш прагматычныя матывы. Каб выскачыць з сыравіннай эканомікі, мадэрнізавацца, Расіі дазарэзу патрэбна знайсці агульную мову з Захадам.
Лукашэнка ж сядзіць у старой ідэалагічнай парадыгме значна мацней, чым малады адукаваны Мядзведзеў. Звыш таго, маскоўскі дуумвірат перапасоўваецца, вядзе болей тонкую гульню з элітамі, а тут уся сістэма завязана на адну асобу. Занадта жорсткі каркас.
Заходнія грошы, інвестыцыі патрэбны і Мінску. Але пакуль выглядае на тое, што «Лінію Сталіна» ды прынцып «дыктатарскай салідарнасці» тут будуць абараняць да апошняга, нават ва ўрон чыста прагматычнай выгадзе. Хаця… Усхопчыка ж такі дапыталі, зрабіўшы рэверанс перад Вільняй.
Дарэчы, паводзіны беларускага кіраўніцтва ў сюжэце з Бакіевым ўжо сталі дадатковай опцыяй, якая абцяжарвае дачыненні з Масквой (і не толькі). Ну, а сваркі з Масквой чыста канкрэтна адбіваюцца на газавым цэнніку.
Цяпер чытаюць
«Людзі каментавалі, што сальманела ўвайшла ў чат». Беларус паехаў працаваць у Крэмніевую даліну — і стаў кулінарным блогерам на 28 мільярдаў праглядаў1010
Каментары