«Пытанне стаяла так: ці я еду, ці ніхто». Маналог камандзіра эвакуацыі палка Каліноўскага
Настасся «Север» Махамет дзевяць месяцаў вывозіць з перадавой і найбліжэйшых подступаў да фронту параненых вайскоўцаў. Пра ваенныя будні камандзір эвакуацыі батальёна «Волат» палка Каліноўскага расказвае ў чаканні выезду на заданне з халоднага падвала.
«Не я прыйшла на вайну, а яна прыйшла да мяне»
Я прыехала ва Украіну і планавала тут жыць да перамен у Беларусі. І гэта скаціна звалілася на мяне. Уцякаць другі раз я нікуды не хацела. Таму засталася тут.
Тры дні прасядзела ў сутарэнні катэджнага пасёлка пад Кіевам, а пасля паехала ў найбліжэйшы ваенкамат.
Я доктар, хірург. Заўжды цікавілася ваенна-палявой медыцынай. Шмат чытала пра розныя раненні. У мяне быў вялікі аб’ём тэарэтычных ведаў менавіта аб баявых траўмах.
Я не планавала ісці ў войска ці стаць ваенным доктарам. Калі б іначай склаліся абставіны, то я магла б цяпер быць у нейкай бальнічцы і працаваць у аперацыйнай.
«Была сярод першых беларусаў, якія падпісалі кантракт»
Спачатку я была ў тэрытарыяльнай абароне, затым у роце аховы, а калі стала зразумела, што мяне ў звычайнае падраздзяленне нельга аформіць, то перабралася да беларусаў. Тады гэта быў батальён Кастуся Каліноўскага. Тое было ў 20 чыслах сакавіка. Кантракт мы ездзілі падпісваць з Ванем «Брэстам» разам.
Я была сярод першых хлапцоў і дзяўчат, якія яго падпісалі, хаця беларусы сабраліся яшчэ ў пачатку сакавіка на базе «Азова». Першыя два месяцы выконвала абавязкі тылавога медыка, разбірала склад і лячыла прастуды.
«Пытанне стаяла так: ці я еду, ці ніхто»
З сярэдзіны мая я аказалася на эвакуацыі. Так выйшла тады, што не было каму ехаць і пытанне стаяла так: ці я еду, ці ніхто. Да таго ж я ўдзельнічала ў планаванні гэтай задачы. З таго часу я займаюся арганізацыяй эвакуацыі. Гэта ўсё ляжыць цяпер на мне.
Часта езджу на перадавую, не ведаючы падрабязнасцяў, валодаючы мінімальнымі ўводнымі па задачы, яе характары, але дзякуючы літаратуры і абмену досведам магу прыкінуць патрэбы для яе выканання.
Думаю, што я прыйду да таго, што неўзабаве буду сама старацца рабіць аб’езды, хаця тое не проста. Без падрыхтоўкі і інфармацыі даезд да месца дыслакацыі вайскоўцаў абцяжараны клопатам, каб не выдаць іх пазіцыі.
«Думала, што звар’яцею»
Самае страшнае — губляць людзей, а яшчэ цяжэй губляць іх у невядомасці. Калі ў нас было шасцёра зніклых без звестак, думала, што звар’яцею. Было дзікае адчуванне, што іх кінулі, хаця зрабілі ўсё магчымае. Цяпер, калі мы ведаем, што чацвёра з іх загінулі, а двое ў палоне, жыць лягчэй, бо маеш яснасць.
За час вайны шмат чаго памянялася. А я стала больш верыць у саму сябе. Меней сумнявацца. З'явілася бясстрашша, часам нават яно палохае. Проста не рэальна так не баяцца.
Раненне, якое здзівіла больш за ўсё, — гэта раненне нашага парамедыка. Ён адчуваў сябе выдатна, нягледзячы на раненне ў грудную клетку. Быў рухавым, выконваў задачы. А калі яму зрабілі рэнтген, то тут жа сказалі сесці, бо куля прайшла праз усё лёгкае.
Мара? Я проста хачу дамоў, але хачу ў свабодную Беларусь. У цяперашняй мне няма месца…
«Наша Нiва» — бастыён беларушчыны
ПАДТРЫМАЦЬForeign Policy пра каліноўцаў: Сёння яны ваююць за Украіну, але спадзяюцца заўтра вярнуцца дадому і зрынуць Лукашэнку
У Палку Каліноўскага прыдумалі лайфхак для тых, хто не ведае, чым заняцца
Каліновец расказаў, як «Брэст» навёў агонь расійскай артылерыі на пазіцыі іх жа войскаў
Цяпер чытаюць
Герой Беларусі Марына Васілеўская нарадзіла дачку ад касманаўта Алега Навіцкага26
Каментары
"Мара? Я проста хачу дамоў, але хачу ў свабодную Беларусь."
"цудоўна"... а хто ж будзе рабіць перамены ў Беларусі? пушкін?