«Д’ябал носіць Прада — 2». Чаканні: лёгкая камедыя, каб развеяцца ўвечары. Рэальнасць: сатыра на ашалелы капіталізм, яго рабоў і памагатых

Не памятаю ўражанняў ад першай часткі «Д’ябал носіць Прада», але, здаецца, я сам пасталеў і пачаў глядзець на свет праз прызму палітыкі. Мяне не здолелі пераканаць, што дарагія анучы, вакол якіх круціцца франшыза, уяўляюць хоць нейкую каштоўнасць у гэтым свеце. Пры тым, што для персанажаў фільма гэта аб’ект культу, які яшчэ і дае магчымасць узбагаціцца.

Эндзі Сакс (Эн Хэтэўэй) ледзь не плача ад крыўды, што яе з камандай пасля дваццаці гадоў працы звальняюць адным днём, па-амерыканску — смс-паведамленнем якраз падчас цырымоніі ўзнагароджання іх як пераможцаў у журналісцкім конкурсе.

Сумаваць ёй доўга не давялося, бо яе адразу запрашаюць у часопіс «Подыум», з якога яна збегла ў фінале першага фільма.

І што робіць Сакс, якую толькі што выкарыстаў і кінуў ашалелы капіталізм? Яна не толькі падлізваецца, але і арганізоўвае цэлую кампанію дзеля выратавання сваёй колішняй начальніцы Міранды Прыстлі, разам з якой часопіс ідзе на дно. Здавалася б, які шляхетны ўчынак, калі не ведаць, што гэта за персанаж.

Міранда Прыстлі (Мэрыл Стрып) — старая злобная напышлівая сука, увасабленне пыхі і адарванасці ад народу эліты Манхэтэна, якая больш за дваццаць гадоў тэрарызуе ўласных супрацоўнікаў, ставячыся да іх як да гразі і ўласных прыгонных, марачы толькі пра тое, калі яе ўжо паставяць яшчэ вышэй. Ніякай прычыны, па якой так можна было б ставіцца да сваіх падначаленых і людзей навокал, не існуе, акрамя таго, што Прыстлі — мярзотны чалавек. Відавочна, можна выдаваць модны часопіс і без тэрору, гэтак жа як можна праводзіць індустрыялізацыю без расстрэлаў інтэлігенцыі.

Гэта не д’ябал, згаданы ў загалоўку, гэта іншапланетны захопнік, які не здольны павесіць уласнае паліто на вешалку, не ведае пра існаванне сталовай ва ўласным офісе і ўспрымае неабходнасць ляцець на самалёце не ў бізнэс-класе як ссылку на Нерчынскія руднікі. Недабітая арыстакратка ў краіне без манархіі. Яе адзінай задачай у фільме мусіць быць гібель для навукі іншым.

Але Сакс, узброіўшыся ўсмешкай на ўвесь твар, што стварае ёй вобраз чуллівай дабрадзейкі, кідаецца выратоўваць сваю гаспадыню. Чаму? Ну таму што грошы не пахнуць. Толькі што плакала над падступным звальненнем, а вось ужо ў «Подыуме» і прыглядае сабе свежаадрамантаваную кватэру ў гістарычным будынку ў прэстыжным, элітным і дарагім раёне Брукліна, знаходзячы заадно сабе і мужыка. Ну проста, бляха, сацыяльная драма!

Эмілі (Эмілі Блант), галоўная антаганістка фільма, выклікае сімпатыю на гэтым фоне, бо яна жадае скінуць старую суку і заняць яе месца. Толькі праз Сакс ёй гэта не ўдаецца. Прыстлі ў твар гаворыць Эмілі, што тая разумная і прыгожая, але не здольная кіраваць «Подыумам». Дзіўна, што не дадала, што ў іх статут «напісаны не пад жэншчыну» — было б вельмі арганічна.

Ніякага асабістага развіцця ў Прыстлі за два фільмы не адбываецца, у фільме няма ніякага сацыяльнага пасылу, акрамя такога: не ідзі супраць улады багатых — і будзеш узнагароджаны. Як і ў першым фільме, Міранда Прыстлі толькі адорвае Сакс усмешкай і кампліментамі за выратаванне сваёй тыранічнай улады. Нейкі перафраз усім нам вядомай гісторыі апошніх гадоў.

На працягу ўсяго фільма не пакідала думка, што адзіны фінал, які я хачу бачыць у ім — гэта сцэна з пажарам у тэатры з фільма «Бясслаўныя вырадкі». Бо гэты фільм пра паразітаў, якія прысмакталіся да цела грамадства, і інакш іх не вытравіць. Для тых, хто хоча палявець за дзве гадзіны — рэкамендую!

(А вось саўндтрэкі ў фільме класныя.)

• 2
• 2
• 3
• 2
• 0
• 0
• 0
• 0