Praviły žyćcia. Nelsan Mandeła

Adzin čałaviek skazaŭ pra mianie: «Pry naradžeńni jon atrymaŭ imia Rolichłachła — toj, chto trasie holle, potym jon staŭ Nelsanam Mandeła i skałanuŭ śviet». Mnie nie padabajucca sproby rabić ź mianie napaŭboha. Ja chaču, kab mianie viedali jak Mandełu, čałavieka sa słabaściami.

U majoj krainie vy spačatku adpraŭlajeciesia ŭ turmu, a potym stanoviciesia prezidentam.

Ja ćviorda zasvoiŭ, što advaha — heta nie adsutnaść strachu, a pieramoha nad im. Advažny čałaviek — heta nie toj, chto nie adčuvaje strachu, a toj, chto ź im zmahajecca.

Mnohija rečy zdajucca nievykanalnymi da taho času, pakul ich nie zrobiš.

Dziŭnaja pryhažość afrykanskaj muzyki zaklučajecca ŭ tym, što jana hučyć radasna, navat kali raskazvaje tabie sumnuju historyju. Ty možaš być biedny, možaš žyć u domie, pabudavanym z skrynak, ty moh tolki što stracić pracu, ale muzyka zaŭsiody pakidaje nadzieju.

Nie tak užo składana źmianić hramadstva — składana źmianić siabie.

Ja ŭdziačny tym 27 hadam, jakija ja pravioŭ u turmie, tamu što heta dało mnie mahčymaść zasiarodzicca. Z taho času, jak ja vyjšaŭ na volu, ja hetuju mahčymaść straciŭ.

Svaboda nie moža być častkovaj.

U turmie ja lubiŭ pracavać sa śmiećciem. Časam tam traplalisia abryŭki haziet. U turmie nam nielha było haziet, tak što ja braŭ hetyja abryŭki, čyściŭ ich, a viečaram cicha čytaŭ u kamiery. Naŭrad ci kali-niebudź ja tak caniŭ presu.

Składanaści i niahody rujnujuć adnych ludziej, ale stvarajuć inšych.

Nichto nie naradžajecca ź nianaviściu da inšaha čałavieka z-za koleru skury, pachodžańnia abo relihii. Ludzi vučacca nienavidzieć, i kali jany mohuć navučycca nienavidzieć, treba imknucca vučyć ich kachańnia, tamu što kachańnie našmat bližej čałaviečamu sercu.

My pavinny vykarystoŭvać čas mudra i pamiatać: spraviadlivuju spravu možna pačać u lubuju chvilinu.

Havoračy z čałaviekam na toj movie, jakuju jon razumieje, ty razmaŭlaješ ź jaho hałavoj. Kali ty razmaŭlaješ z čałaviekam na jaho rodnaj movie, ty razmaŭlaješ ź jaho sercam.

Ni razu nie zvalicca — nie samaja vialikaja zasłuha ŭ žyćci. Hałoŭnaje kožny raz padymacca.

Učora mianie nazyvali terarystam, a kali ja vyjšaŭ z turmy, mnohija ludzi, u tym liku vorahi, pryznali mianie. Tak ja zvyčajna kažu tym, chto raskazvaje, što ludzi, jakija zmahajucca za niezaležnaść u ich krainach — terarysty. Voś što ja skažu: chto i kaho vinavacić u teraryźmie, zaležyć ad taho, čyj bok pieramahaje.

Navat niaŭvažlivamu čałavieku zrazumieła, što ZŠA — heta pahroza ŭsiamu śvietu.

Śvietłaja hałava i śvietłaje serca zaŭsiody składajuć hroznuju kambinacyju. A kali ty dadaješ da hetaha vostry jazyk abo ałovak, atrymlivajecca niešta vielmi hrymučaje.

Ja nie mahu zabyć, ale ja mahu daravać.

Ja lublu rehularnyja miedycynskija pravierki. Zvyčajna daktary kažuć mnie: «Mister Mandeła, na hetym tydni vy nie pamrecie!»

Ja miarkuju, vy pavažajecie bol, praź jaki mnie daviałosia prajści, tak što na hetym ja skančaju našu hutarku.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0