Беларуска ўцякла ў ЗША ад службы ў Ізраілі — і цяпер сядзіць у Мінску без пашпарта

Калі Надзеі было 17 гадоў, яна вырашыла паехаць у ЗША на вучобу. Каб аформіць амерыканскую візу, дзяўчына выехала ў Ізраіль, але ў выніку ледзь выбралася адтуль.

Усё праз тое, што Надзея нарадзілася ў Ізраілі і, мяркуючы па яе расповедзе, атрымала пашпарт гэтай краіны: 

«Паколькі я нарадзілася ў Ізраілі, я мушу адслужыць у ізраільскай арміі. Больш за тое, я хацела гэтага і думала, што гэта класны досвед, пакуль не вырашыла ехаць вучыцца ў Амерыку і выдаткаваць тыя гады на вучобу, а потым ужо разабрацца з арміяй».

План дзяўчыны не спрацаваў. Калі Надзея прыехала ў Ізраіль, яе прымусілі праходзіць вайскова-медычную камісію.

Дзяўчына ўпэўнівае, што была занадта маладая, каб усё разумець:

«Я 17‑гадовае дзіця. Зразумела, што я не магла і думаць, як праходзіць гэты працэс, хто там увогуле служыць у арміі, бо я амаль усё жыццё жыла і вучылася ў Мінску.

Калі я туды прыехала, мне сказалі, што не выпусцяць, пакуль не вырашу гэтае пытанне і не прайду вайскова-медычную камісію. Я ўжо паступіла ў каледж, мяне ўжо чакалі, я ўжо была ў працэсе атрымання візы».

У Надзеі сышло некалькі месяцаў, каб вырашыць пытанне з арміяй — дзяўчына не ўдакладняе, як гэта атрымалася зрабіць. За 10 гадзін да вылету ў ЗША ізраільскія ўлады адпусцілі яе.

Наступныя пару гадоў Надзея вучылася ў ЗША і заадно займалася кар’ерай у шоу-бізнэсе — напрыклад, супрацоўнічала з групай Little Big. Летам 2025‑га ў Надзеі здарыліся праблемы з працай, і яна на месяц паехала ў Беларусь адпачыць. А пасля ў дзяўчыны быў запланаваны тур з музычнай групай, і яна ўзяла акадэмічны адпачынак, каб паехаць у тур.

Той тур, аднак, адмянілі. Надзея засталася і без вучобы, і без працы, толькі з квітком у Германію, купленым дзеля тура. Яна скарысталася тым квітком, а потым вярнулася ў Беларусь.

«Ты прыязджаеш у Мінск і не ведаеш, што табе рабіць далей. Як табе вярнуцца ў Амерыку так, каб у цябе быў стабільны заробак, былі стыпендыі на вучобу, каб ты хаця б жыла ля ўніверсітэта?» — апісвае Надзея свае эмоцыі.

Другую палову 2025‑га яна правяла ў Мінску. Трэба было вырашаць праблемы з ізраільскай арміяй, бо ў дзяўчыны ўжо заканчваўся тэрмін прыдатнасці пашпарта.

Надзея запісалася ў ізраільскае пасольства, але яе візіты некалькі разоў пераносілі — спачатку на месяц, потым і на даўжэйшы час. А потым дзяўчыну чакаў непрыемны сюрпрыз:

«Калі я прыйшла ў пасольства ў Мінску, мне сказалі, што на мяне ёсць бан. Маўляў, вы не вырашылі пытанне з арміяй, і цяпер мы не можам вам абнавіць пашпарт».

Надзеі далі два варыянты: або паспрабаваць дамовіцца з арміяй праз пасольства, або паехаць самой у Ізраіль і вырашыць усё на месцы. Пакуль яна спрабуе скарыстацца першым варыянтам і кажа, што адказваюць ёй не надта актыўна. Паралельна яна шукае інфармацыю пра іншыя ўніверсітэты.

Дзяўчына спадзяецца з’ехаць як мага хутчэй:

«Шчыра, я нават практычна не разбірала чамаданы. Увесь час, як я знаходжуся ў Мінску, у мяне татальнае адчуванне, што я вось-вось з’еду, што я з’еду сёння ці заўтра. Не хачу разбіраць чамаданы, бо я ж тут ненадоўга. І з гэтым адчуваннем я жыву ўжо год».

• 1
• 1
• 27
• 30
• 1
• 2
• 0
• 0