Уладзімір Някляеў, якому 9 ліпеня споўнілася 78 гадоў, выпусціў новы зборнік паэзіі «Без Айчыны. Кніга турмы і замежжа», піша bellit.info.
Кніга выйшла ў польскім выдавецтве Kollegium Europy Wschodniej (KEW). Навіной Уладзімір Някляеў падзяліўся ў сваім фэйсбуку і апублікаваў некалькі вершаў з новай кнігі.
ЕРУСАЛІМ
1
Як зброю, Слова ўзяў — і кінуў выклік Богу.
«Не Ты мне — вусце. І не Ты — выток».
Пяском на шкле намаляваў дарогу.
Свой лёс на ёй. А вецер знёс пясок.
Наўпрост за ветрам рушыў. Без дарогі.
Па тым пяску, які пад ногі лёг.
Не сталася над Богам перамогі.
І нават лёс свой ён не перамог.
За крокам крок дакрочыў да пустэчы,
Да прорвы ў ёй, куда сцякаў пясок…
Сіл не знаходзіў на апошні крок.
Цямнела бездань. Ён ступіць не мог.
І нехта ззаду падштурхнуў у плечы.
Ён азірнуўся. Гэта быў не Бог.
2
Яна адна была на месцы тым,
Дзе быць хацела з ім. Ерусалім
Стаяў прад ёй. Яна прад ім стаяла.
«Кахала ты?» — спытаў. Яна сказала:
«Кахала я». — «Чаму ж тады няма
Каханага з табою?» — «Бо турма
Яго забрала і не аддала».
І ўпала з неба Вечная Імгла
На Вечны горад. І за той Імглою
Быў Голас: «Азірніся. Ён з табою.
З табой Імгла. Ты ў смерці не адна».
Але не азірнулася яна.
У Польшчы выйшла кніга пра Канстанціна Астрожскага
Літаратар і цырульнік Сяргей Календа расказаў, як штодня гаворыць з кліентамі па-беларуску
«Людзі хочуць літаратуры пра сябе, і вельмі важна, каб пісьменнікі на гэта рэагавалі». Выдавец Янушкевіч расказаў пра поспехі і праблемы свайго бізнэсу
Беларуская актрыса, якая сыграла палітзняволеную Кацярыну Андрэеву, адчыніла кнігарню ва Уроцлаве
Па-беларуску выйшла кніга пра грошы для дзяцей
Цяпер чытаюць
Загінуў былы палітвязень Аляксей Ляўкевіч. Яго вызвалілі тры месяцы таму пасля візіту Коўла1
Загінуў былы палітвязень Аляксей Ляўкевіч. Яго вызвалілі тры месяцы таму пасля візіту Коўла
Пасол Украіны па пытаннях Беларусі адказаў на дыскусію Вячоркі і крытыкаў Ціханоўскай: Ваша ўзаемная непрымальнасць адыгрывае вельмі неканструктыўную ролю3939
Каментары
Лёс долам шыты
Й балотам з нізіны,
Ўсімі забыты,
Шоў сьцень з вечарыны...
Люд ледзьве Нiва вяла,
Крыху, здаецца, Наша.
Быццам пад лес павяла...
Ці не сьвядомым шляхам?
З ёю агеньчык быў -
Людзям прамень свяцiў.
Сьцень толькi з боку бег,
У гушчыню паглядаючы.
Ледзь за людзьмi паспеў,
Змрок наўсцяж праглынаючы.
Потым назад імчаў -
Вытрымаў, бач, нядоўга.
Трак іх жыцця й быцця -
То не яго дарога.
Лапы cвае стаптаў -
Дашчэнту, да болю.
Хвост ледзь не адматаў...
Чахне й гіне
Тролем.
Нёсся тым долам,
Балотнай нізінай...
Людзі ж iшлi
За Нашай Нівай.
March 28, 2012