Антываенная частка расійскага грамадства не здолела прадэманстраваць сваёй пазіцыі на выбарах у Дзярждуму
У Расіі па-ранейшаму «ўсё схвачана, за ўсё заплачана». Але хоць антыпуцінская апазіцыя і не здолела супрацьпаставіць адзіны план дзеянняў, унутраная страсць у рэжыме таксама на вачах згасае, піша Мікола Бугай пра вынікі выбараў у расійскую Думу.
Зняццё з выбараў партыі «Яблык» — апошняй, якая нерашуча выступала супраць вайны, было найлепшым сацыялагічным знакам, што немаленькая частка расійскага грамадства гатовая кансалідавацца вакол любой антываеннай альтэрнатывы — хоць якой. Інакш бы «Яблыка» не забаранялі, як яго не забаранялі на ранейшых выбарах.
20 верасня расійскай апазіцыі не ўдалося дасягнуць таго, што здолелі беларусы ў 2020‑м — паказаць, што кароль голы, што людзі хочуць іншага.
Гэта адбылося таму, што антываенная частка расійскага грамадства застаецца ў перманентна раздробленым стане. Адны заклікалі да байкоту, другія — за галасаванне супраць «Адзінай Расіі». Трэція выступалі за псеўдаліберальных «Новых людзей» — маўляў, яны найменшае зло, чацвёртыя — за выкрэсліванне ўсіх. Навальная і Кац прапанавалі складаны для масавага выбаршчыка прынцып — «галасаванне за самага моцнага канкурэнта «Адзінай Расіі» ў той ці іншай акрузе» і галасаванне па партыйных спісах за хоць якую партыю, абы не за «Адзіную Расію». Можна падумаць, што ў вас свабодныя выбары.
Яны таксама заклікалі паўтарыць тое, што эфектна здзейснілі беларусы ў 2020-м: прыйсці на ўчасткі ў вызначаны час. Толькі што смелых беларусаў была крытычная маса тады, а ў Расіі яе цяпер няма, таму і гэтая ідэя не спрацавала.
«Яны сядзяць за мяжою і вамі маніпулююць», — адважна запярэчыў удаве Навальнага старшыня партыі «Яблык».
Карацей, хто ў лес, хто па дровы, а тайга ў Расіі бязмежная.
Пры гэтым выразна заўважная і страта рэжымам унутранай энергіі.
Ускосныя сігналы — выказванні ў сацсетках ці, дакладней, масавае маўчанне ў сацсетках, галасаванкі ў тэлеграме, якія ўладам даводзілася пастфактум накручваць — паказваюць нам, што вайна стаміла нават шавіністычную частку грамадства, аўдыторыю Z-каналаў.
Ёсць разгалінаваны рэпрэсіўны апарат, ёсць самая дарагая ў свеце машына прапаганды: нават Кітай такой не мае. Але няма ніякіх прыкмет, што рэжым Пуціна выклікае ранейшы энтузіязм. 99,9% за Кадырава ёсць, а энтузіязму нуль. Усё змацавана па прынцыпе «ўсё схвачана, за ўсё заплачана», а ўнутраная страсць згасае.
Гэта не азначае непазбежнасці перамен. Калі такая сістэма мае рэсурсы, яна можа рухацца на іх доўга, а то і да змены сістэмы каардынат.
Агенты рэжыму будуць і далей рабіць усё — ад маніпуляцый да забойстваў, каб адзінага лідара, адзінага цэнтра апазіцыі не з’явілася.
Гэта таксама тлумачыць, чаму гэтая бойня працягваецца — патрэбныя імперыялістычныя поспехі.
Але, на маю сціплую думку, калі нейкія колы з атачэння Пуціна ці пераемнік Пуціна захочуць змяніць курс, ім таксама ёсць на чым сыграць і на каго абаперціся.
Каментары