Беларуска расказала, як у 68 гадоў пайшла гатаваць пончыкі ў амерыканскую кавярню Dunkin Donuts
Беларуска Ірына жыве ў амерыканскім штаце Паўночная Караліна. Днямі яна выставіла ў Threads фота з першай працы ў ЗША — і сабрала сотні захопленых каментароў.
Ірына Мазец нарадзілася ў беларускай вёсцы і скончыла Сельскагаспадарчую акадэмію ў Горках. Пасля акадэміі сям’я паехала на радзіму мужа ў Глускі раён, потым перабралася пад Мінск.
Ірына працавала інжынерам у саўгасе, а пасля — на пошце. Жанчына вырашыла пераехаць у ЗША, бо туды перабралася дачка.
Днямі жанчына завяла акаўнт у Threads. Першае фота — з папулярнай сеткавай кавярні Dunkin Donuts:
«Прывет, рабяты. Мне 69 гадоў, жыву ў Паўночнай Караліне. Унукі ўгаварылі паказаць маю першую працу ў ЗША».
Усмешлівая беларуска ў формавым адзенні атрымала амаль 11 тысяч лайкаў і сотні каментароў з кампліментамі:
«Вы такая класная! Вось проста вы крутая».
«Вельмі крута, што вы працуеце!»
«Вы вялікая малайчына, вельмі натхняе ваша гісторыя на змену ў маім жыцці».
Таксама Ірына расказала ў сацсетках пра сябе і пра тое, як яна аказалася ў Dunkin Donuts. Жанчына пайшла туды працаваць у мінулым годзе, і працавалася ёй няпроста — трэба шмат часу на нагах стаяць.
Ірына працавала на выхадных з 6 да 13 гадзін і адзін дзень у буднія, а потым перайшла на працу 2 разы на тыдзень — адзін выходны дзень і адзін будні. Яе асноўнай задачай было выпякаць пончыкі, кексы і круасаны. Можна было зарабіць 14‑15 даляраў у гадзіну, але былі і грошы на чай: іх дзялілі ў канцы змены паміж усімі супрацоўнікамі, і можна было атрымаць да 8 даляраў за змену.
«Дзеці, вядома, лаялі: «Мама, навошта табе гэта? Сядзі дома, адпачывай, вяжы шкарпэтачкі». Але ў мяне памёр муж, і проста сядзець у чатырох сценах і гараваць — не маё.
Шкарпэткі вязаць я таксама не ўмею, ды і не падабаюцца мне такія хобі. Мне важна жыць і быць сярод людзей, адчуваць сябе патрэбнай і актыўнай», — тлумачыць Ірына.
У каментарах беларуску спыталі, ці можна было забраць сабе нешта з тых смачнасцяў, якія прадаюцца ў кавярні. Жанчына адказала:
«Можна было піць каву і есці выпечку колькі хочаш. Таксама можна было браць учарашнія пончыкі дахаты, але дачка забараніла».
Асабліва складана было ў выходны:
«Цяжэй за ўсё мне даваліся нядзелі, калі амерыканцы проста натоўпам ішлі з цэркваў (побач дзве царквы) і рабілі вялікія замовы. Я не паспявала з печкі пончыкі даставаць, так хутка елі».
Ірына таксама дала параду тым, хто любіць пончыкі і ходзіць у кавярні накшталт Dunkin Donuts. Яна кажа, што яе задачай было размарожваць замарожаныя пончыкі, выпякаць іх і ўпрыгожваць пасыпкай. Але жанчына звярнула ўвагу, што на тым вядры з глазурай была «ўся табліца Мендзялеева і не толькі»: таму раіць калі і набываць пончыкі, то браць самыя простыя.
Цяпер беларуска ўжо не працуе ў Dunkin Donuts. Ірына піша, што дапамагае дзецям даглядаць унукаў, часам даглядае чужых дзяцей і дапамагае дачцэ з яе нерухомасцю, якую тая здае праз Airbnb.
Але не працай адзінай. Жанчына піша, што шмат ездзіць на ровары, любіць кветкі, а летам плануе ехаць на Радзіму — у Беларусі ў яе ёсць хата і яблыневы сад. Вось толькі, піша Ірына, трэба падцягнуць англійскую мову. Напэўна, гэта ад сціпласці: у 68 гадоў яна здала неабходны моўны экзамен, каб атрымаць амерыканскае грамадзянства.
«Наша Нiва» — бастыён беларушчыны
ПАДТРЫМАЦЬЦяпер чытаюць
На поўначы Беларусі існавала велізарнае возера — у 150 разоў большае за Нарач. Яно знікла ў выніку прыроднай катастрофы, але сляды заўважныя і сёння77
Каментары
Вот это ошибка. Многие поэтому и переезжают чтоб больше не видеть и не слышать .
Признают ли в Америке белорусский стаж и начисляют ли пенсию? Или она живет на пособие?