Łukašenka maje namier zmahacca z «akijanam aŭtamabilaŭ» u minskich dvarach
Alaksandr Łukašenka daručyŭ kiraŭnictvu Minska padumać, jak pamienšyć kolkaść asabistych aŭtamabilaŭ na terytoryjach kala žyłych damoŭ. Pra heta jon zajaviŭ 3 vieraśnia padčas dakładu staršyni Minharvykankama Uładzimira Kucharava.
Łukašenka adznačyŭ, što niekatoryja dvarovyja terytoryi Minska vyhladajuć pierahružanymi mašynami. Pavodle jaho, zamiest zialonych zon kala damoŭ časam utvarajucca sapraŭdnyja «akijany aŭtamabilaŭ», jakija psujuć vyhlad horada.
Jon padkreśliŭ, što całkam pazbavicca ad aŭtamabilaŭ niemahčyma, ale treba šukać rašeńnie prablemy z parkoŭkaj. Jon ličyć, što kala žyłych damoŭ pavinna zastavacca bolš prastory dla drevaŭ, kustoŭ, kvietnikaŭ i adpačynku ludziej.
«Staić dom, pierad im skvier da prajeznaj častki — dobra, pryhoža. Ale heta redkaść. A ŭ inšych vypadkach — heta akijan aŭtamabilaŭ. Brudnyja dzieści, zamurzanyja. Nu nie vielmi pryhoža, kali budynak tonie ŭ čaradzie hetych aŭtamabilaŭ. Nam treba dumać, što nam rabić. Nikudy nie dzieniemsia ad aŭtamabilaŭ. Ale treba dumać, što nam rabić z hetymi stajankami. Pierad domam, kala doma ŭsio ž taki ludzi pavinny dychać čystaj pryrodaj — drevy, kusty, kvietki, kłumby i hetak dalej».
Na jaho dumku, aŭtamabili varta pastupova pieramiaščać na parkoŭki, raźmieščanyja dalej ad damoŭ. Heta dazvoliła b stvaryć bolš kamfortnyja ŭmovy dla žycharoŭ, u tym liku dziaciej i pažyłych ludziej.
Taki padychod moža dać vialikija prybytki zabudoŭnikam, jakija buduć stavić šmatjarusnyja parkoŭki.
Kamientary