Шанцы на саюз з ультраправымі таюць.
Кааліцыя левых партый на чале з былой прэм’ер-міністаркай Магдаленай Андэрсан лідзіруе на парламенцкіх выбарах у Швецыі з мінімальным адрывам. Падлічана ўжо большасць бюлетэняў, аднак розніца паміж левым і правым лагерамі настолькі малая, што казаць пра канчатковыя вынікі галасавання пакуль заўчасна, піша Бі-бі-сі.
Пасля апрацоўкі даных з 98% участкаў выбарчая камісія Швецыі прагназуе, што блок левацэнтрысцкіх партый на чале з сацыял-дэмакратамі атрымае ў новым Рыксдагу 176 месцаў з 349, забяспечыўшы сабе большасць у тры мандаты. Канчатковыя вынікі чакаюцца ў сераду.
Цяперашні правы прэм’ер-міністр Ульф Крыстэрсан разлічваў сфармаваць урадавую кааліцыю, у якую ўпершыню ў гісторыі краіны быў гатовы запрасіць ультраправых «Шведскіх дэмакратаў» — партыю з неафашысцкімі каранямі.
Экзіт-полы і першыя вынікі галасавання паказвалі, што разрыў паміж двума лагерамі застаецца мінімальным. У асобныя моманты правы альянс Крыстэрсана нават выходзіў наперад.
Ніхто не чакае, што вынікі выбараў зменяць палітычны курс Швецыі ў дачыненні да Украіны. Пасля пачатку расійскага ўварвання Стакгольм перагледзеў сваю шматгадовую палітыку ваеннага недалучэння і ўступіў у НАТА.
Паміж партыямі левага альянсу захоўваюцца сур’ёзныя рознагалоссі ў пытаннях эканамічнай палітыкі, таму патэнцыйная ўрадавая кааліцыя можа аказацца нетрывалай.
На гэтую акалічнасць указаў і Крыстэрсан, адзначыўшы, што, хоць ён з павагай паставіцца да спробаў Андэрсан сфармаваць кааліцыю, пытанне пра склад будучага ўрада застаецца адкрытым.
«Нават калі вынікі, якія мы назіраем сёння ўвечары, захаваюцца, я ўсё роўна разгледжу магчымасці кааліцыі на аснове несацыялістычнай большасці ў парламенце, каб знайсці працаздольную канфігурацыю ўрада. Які ўрад будзе кіраваць Швецыяй у бліжэйшыя гады, усё яшчэ застаецца адкрытым пытаннем», — падкрэсліў палітык.
Лідарка апазіцыі Магдалена Андэрсан з Сацыял-дэмакратычнай партыі (гэтая палітычная сіла кіравала Швецыяй на працягу большай часткі XX стагоддзя) абяцала ўмацаваць сацыяльную дзяржаву і дапамагчы сем’ям, якія маюць цяжкасці, справіцца з растучымі выдаткамі, калі чатыры левыя партыі атрымаюць большасць галасоў.
Дзейны прэм’ер-міністр ад кансерватараў Ульф Крыстэрсан заяўляў, што меры яго ўрада па барацьбе з арганізаванай злачыннасцю і іміграцыяй дасягнулі вынікаў.
Апошнія чатыры гады Крыстэрсан кіраваў пры падтрымцы ультраправай антыіміграцыйнай партыі «Шведскія дэмакраты».
Перад выбарамі ён паабяцаў упершыню ўключыць прадстаўнікоў гэтай партыі ў склад кабінета міністраў, калі чатыры правыя партыі перамогуць на выбарах.
Да нядаўняга часу вядучыя палітычныя партыі краіны аддавалі перавагу не мець са «Шведскімі дэмакратамі» нічога агульнага: карані гэтай партыі ляжаць у неанацысцкім руху канца 1980‑х гадоў, а рост папулярнасці супаў са значным прытокам імігрантаў.
У апошнія гады папулярнасць «Шведскіх дэмакратаў» паступова расла.
Калі ў 2010 годзе яны ўпершыню трапілі ў парламент з 5,7% галасоў, то на мінулых выбарах прыйшлі да фінішу другімі, атрымаўшы 20,6% (пры гэтым за Умераную кааліцыйную партыю прагаласавалі крыху больш за 19% выбаршчыкаў).
З таго часу яны аказваюць падтрымку цяперашняй правацэнтрысцкай кааліцыі, пад кіраўніцтвам якой была рэзка ўзмоцнена міграцыйная палітыка, у тым ліку адменена права на пастаяннае пражыванне для бежанцаў і павялічана колькасць дэпартацый.
Аднак дэпутаты ад гэтай партыі ніколі не займалі міністэрскіх пасад.
Падчас гэтай перадвыбарчай кампаніі «Шведскія дэмакраты» апынуліся ў цэнтры скандалаў, у тым ліку з-за абвінавачанняў у тым, што адзін з партыйных функцыянераў распаўсюджваў прарасійскія наратывы ў сацыяльных сетках.
Вынікі падліку галасоў, да здзіўлення назіральнікаў, паказваюць, што «Шведскія дэмакраты» набралі менш, чым на мінулых выбарах: цяпер у іх 17,6% галасоў супраць 20,6% у 2022 годзе.
Каментары
Як нізкакваліфікаваная міграцыя дапамагае медыцыне, будаўніцтву ды прамысловасці з сельскай гаспадаркаю, калі 70% гэтых мігрантаў не працуе, а жыве на датацыі падаткаплацельшчыкаў, выбудоўвае паралельныя грамадствы з кланавымі структурамі, якія потым і робяць банды злачынцаў?
Калі краінам патрабавалася працоўная сіла - яны яе атрымлівалі. Але што пачалося ў 2000-2010-я, з амерыканізацыяй еўрапейскай культуры ў бок нейкага міфічнага мультыкультуралізму і "ўсе мы аднолькавыя ў вясёлкавым Діснэйлэндзе" не мае аніякага дачынення да эканомікі.
Гэта палітычны праект, вось адразу па Маркузэ і франкфурцкай школе: яны бачылі Амерыку больш прагрэсіўную за Еўропу, бо там былі чорныя раёны - якія стваралі сацыяльную напружанасць = мабілізацыйны рэсурс для сацыялізму. Менавіта гэта апошня 60 год - сацыяльная думка ў ЗША, адсюль увесь культ ахвяры і таго, што ім трэба дапамагаць і даваць усё болей і болей рэпарацый ад прадуктыўнага насельнітцва.
І для еўрапейскіх левых (той жа Меленшон у Францыі абсалютна адкрыта аб гэтым кажа ўсю сваю кар'еру) лагічным было стварыць такую ж сацыяльную напружанасць у Еўропе - імпартаваць люмпенаў, якія будуць галасаваць за левых (бо тыя раздаюць ім халявы за кошт народа), каб свой працоўны народ збіваць экананамічна і палітычна, каб ён меў меньш правоў.
Гэта першыя выбары ў Швецыі, дзе менавіта мігранты-люмпены вырашаюць, хто пераможа (бо болей за 85% ад іх галасуе за левых).
Тое самае адбываецца ў Брытаніі, Бельгіі і паўсюль дзе яны становяцца дэмаграфічна важкімі. У краінах, дзе яны пераваляць за сацыяльна-палітычную крытычную масу ў 20-25%, будзе непазбежная афрыканізацыя, з калапсам спачатку сацыяльнага давера, а потым і еўрапейскай прававой дзяржавы. У Брытаніі мы бачым гэта - стварэнне паралельнай прававой і сацыяльнай сістэмы для меньшасці, татальная цэнзура і палітычны тэрор па ўзоры РФ і РБ для большасці. Бо нехто павінен за гэта плаціць жа. Трэба іх ператрахваць.
Неужели шведы ???!!!
И только потом идут ваши терроры, ваши идеологии, ваши цензуры....и все люмпены Шаеции.