«Yes, soon!» Былая палітзняволеная расказала пра словы, з якімі лягчэй выжываць у калоніі
Пасля першага буйнога вызвалення палітвязняў год таму дзяўчаты ў жаночай калоніі ў Гомелі пачалі жыць надзеяй. У снежні вызвалілі Марыю Калеснікаву і іншых дзяўчат. У сакавіку — яшчэ адну партыю.
Усе на лагеры жылі гэтай матэматыкай: Коўл прыязджае прыблізна раз на тры месяцы. Значыць, хутка і мы. Слова «Коўл» стала ў калоніі амаль магічным. Любая навіна, ліст, чутка — абы там было прозвішча Коўл.
Аднойчы камусьці ў лісце напісалі, што Джон Коўл у маі прыляціць у Беларусь і збярэ 1000 чалавек на пратэстанцкі фестываль. Дзяўчаты пачалі думаць: «Тысяча чалавек? Гэта ж, напэўна, зашыфраванае паведамленне. Коўл збіраецца вызваліць тысячу палітвязняў!»
А потым па тэлевізары ўбачылі, што ў Мінску сапраўды сабраліся тысячы вернікаў, Франклін Грэм і жонка Коўла. Аказалася, усё было літаральна, ніякага шыфру. Сумна, але надзея нікуды не дзелася.
Навіны ў лагер траплялі рознымі шляхамі — праз лісты, размовы, спатканні.
І вось аднойчы хтосьці з волі прынёс такую чутку: Джона Коўла запыталіся ў твітары, калі ён прыедзе ў Мінск. Адказ: Soon!
І тут пачалося найцікавейшае. Што такое soon? Праз тры дні? Праз тыдзень? Праз месяц? Ці гэта такое амерыканскае «хутка», якое можа азначаць увогуле што заўгодна?
А потым Коўлу задалі яшчэ адно пытанне: «Ці хутка выйдуць яшчэ палітычныя зняволеныя?» І ён адказаў: Yes!
Усё. Гэтага было дастаткова. У жаночай калоніі нарадзіўся свой флэшмоб.
— Калі пойдзем у бібліятэку?
— Soon!
— Пап’еш са мной кавы? — Yes!
— У цябе будзе працяглае спатканне? Калі?
— Yes, soon!
Смяяліся. Жартавалі. Таму што часам у калоніі жарт — гэта проста спосаб не вар'яцець ад чакання. Дзяўчаты вырашылі пасля вызвалення нават зрабіць свой мерч з Джонам Коўлам і словамі yes, soon!
На сёння на Антошкіна ў Гомелі знаходзяцца каля ста жанчын, прызнаных палітычнымі зняволенымі. І яны працягваюць чакаць. Ловяць літаральна кожную чутку, якая да іх даходзіць праз сцены і калючы дрот. Кожнае «хутка». Хутчэй бы гэтае «хутка» надышло.
«Назаву хоць зайцамі». Джон Коўл патлумачыў, што трэба зрабіць, каб вызваліць новых палітвязняў
«Я зразумеў за гэтыя шэсць гадоў, што вельмі шчаслівы чалавек». Андрэй Аляксандраў расказаў пра вызваленне і першую сустрэчу з жонкай
Літоўская стаматалогія за гадзіну адгукнулася дапамагчы беларусам. Невядомыя гісторыі першага дня вызваленых палітвязняў
Коўл спадзяецца, што Лукашэнка вызваліць у наступным месяцы яшчэ сотні зняволеных
Вячорка: Не тая лічба, якая анансавалася, але думаю, што гэта яшчэ не канец
Хто з палітвязняў выйшаў на свабоду 16 верасня ПОЎНЫ СПІС
Цяпер чытаюць
Мінчанка Ангеліна, якая прасіла ў Лукашэнкі кватэру за тройню, атрымала жыллё18
Каментары
Можно радоваться освобождению заключённых и одновременно понимать, что для Лукашенко оно превратилось в циничную торговлю людьми. Это не взаимо исключающие вещи. Каждый лишний день в тюрьме - это риск, и освобождение - это позитив. Вместе с тем нахождение Лукашенко у власти способствует тому, что всё большая доля беларусов побывает в тюрьме. Он увидел для себя золотую жилу - не надо менять систему и проводить демократические реформы, достаточно запастись заложниками.