«Адчула плявок — і ўсе смяюцца». У польскім Быдгашчы сям'я напала на мужа і жонку з Беларусі

Спачатку мужчына выдыхаў цыгарэтны дым проста ў твар Алене, потым пачаў наўмысна пляваць ёй на спіну, а калі Віталь заступіўся за жонку, канфлікт перарос у бойку. У выніку мужчыну давялося шпіталізаваць. Пра тое, што адбылося ў той дзень у Быдгашчы, Алена распавяла Most.

«Я думала, што напады на іншаземцаў — гэта недзе ў іншым жыцці»

Амаль пяць гадоў таму Алена і Віталь разам з дачкой пераехалі з Беларусі ў Польшчу праз пагрозу палітычнага пераследу. У новай краіне сям'я паступова здолела наладзіць жыццё. Дзякуючы польскім караням Віталь спачатку атрымаў пастаянны дазвол на жыхарства, а затым і грамадзянства. Алена з дачкой легалізавалі сваё знаходжанне праз уз'яднанне сям'і. Цяпер Віталь працуе па найме, Алена развівае ўласную справу, а дачка вучыцца ў тэхнікуме. Паводле слоў Алены, за ўвесь гэты час яны ні разу не сутыкаліся з ксенафобіяй.

— Я думала, што гэта штучная істэрыя, якую разганяюць у інтэрнэце. Літаральна тыдзень таму даказвала сяброўцы, што напады на іншаземцаў — гэта няпраўда. Шчыра верыла, што такое адбываецца недзе ў іншым жыцці, але не з намі. І вось сутыкнулася.

«Здымаю кофту, а ў мяне ўся спіна апляваная»

18 ліпеня каля поўдня Алена і Віталь паехалі ў краму. За тыдзень да гэтага яны прадалі аўтамабіль, а новы яшчэ не купілі. З-за моцнага дажджу вырашылі праехаць некалькі прыпынкаў на аўтобусе.

Пакуль чакалі транспарт, Віталь стаяў пад навесам, а Алена — крыху збоку пад парасонам. У гэты момант да прыпынку падышла сям'я з двума дзецьмі прыкладна шасці і трынаццаці гадоў.

Мужчына стаў побач з Аленай і закурыў. Дым ішоў ёй проста ў твар. Спачатку яна палічыла, што гэта выпадковасць, і крыху адышла. Але хутка заўважыла, што ён робіць гэта наўмысна. Тады спакойна зрабіла яму заўвагу, нагадаўшы, што курыць на прыпынках забаронена. Каб не правакаваць канфлікт, яна закрыла парасон і падышла да мужа.

У гэты момант Віталь заўважыў, што ў руках у мужчыны была маленькая бутэлька моцнага алкаголю, якую той неўзабаве дапіў.

Павялічыць

— Ён пачаў абражаць нас, казаў жонцы і дзецям: «K**wy ukrainskie», «Najechali tu» («Панаехалі тут») і іншае. Я не звяртала ўвагі. Потым чую — плявок. Я стаяла да яго спінай. Думаю: пакурыў і плюнуў. Потым яшчэ адзін, мацнейшы, — і ўсе смяюцца. На трэці ці чацвёрты раз я адчула, як плявок прайшоў праз кофту. Здымаю яе — а ў мяне ўся спіна апляваная, — успамінае жанчына.

«На гэтым усё павінна было скончыцца»

Віталь заступіўся за жонку і папрасіў мужчыну спыніць здзекі. Але той падбег і схапіў яго за шыю. Завязалася бойка.

Следам падбегла жанчына, якая была разам з нападнікам, верагодна яго жонка. На відэа, якое паспела зрабіць Алена, відаць, як яна цягне Віталя за майку і валасы. Таксама на запісе відаць, што старэйшае дзіця гэтай сям'і спрабуе разняць бойку.

Праз некалькі хвілін пад'ехаў аўтобус, і сужэнцы вырашылі з'ехаць.

— На гэтым усё павінна было скончыцца. Мы пайшлі да аўтобуса. Жанчына працягвала крычаць нам услед: «Едзьце! Правальвайце адсюль назаўсёды! Украінскія анучы!» і іншае. Я дастала тэлефон, бо паўсюль раяць фіксаваць доказы. Цяпер адчуваю сябе вінаватай.

«Лоб быў разбіты, з носа цякла кроў»

Амаль адразу жанчына падбегла да Алены, штурхнула яе, выхапіла тэлефон і пачала адыходзіць. Алена кінулася следам і запатрабавала вярнуць прыладу. Старэйшае дзіця папрасіла маці аддаць тэлефон.

Паводле слоў Алены, жанчына кінула тэлефон у яе, пасля чаго накінулася з кулакамі. Віталь паспрабаваў іх разняць, але ў гэты момант падбег мужчына і пачаў біць яго.

З аўтобуса выйшаў кіроўца і спытаў, ці патрэбна дапамога. Алена адказала, што будзе выклікаць паліцыю. Ёй удалося падняць тэлефон і патэлефанаваць па нумары 112. Убачыўшы гэта, нападнікі сышлі.

— У мужа ўвесь твар і майка былі ў крыві. Лоб быў разбіты, над брывом — рассечаная рана, з носа цякла кроў. Я вельмі спалохалася.

«Паліцэйскі папярэдзіў, каб я больш не выходзіла без карты побыту»

Хуткая дапамога, паводле слоў Алены, прыехала праз 40 хвілін, паліцыя — прыкладна праз 45. Увесь гэты час яны чакалі на прыпынку.

Медыкі агледзелі Віталя, зрабілі яму ўкол, пасля чаго прыехаў паліцэйскі. Неўзабаве мужчыну адвезлі ў бальніцу.

У Алены супрацоўнік папрасіў дакумент, які сведчыць асобу. Але жанчына высветліла, што пакінула кашалёк дома. Паліцэйскі ўстанавіў яе асобу па нумары PESEL.

— Але папярэдзіў, каб я больш не выходзіла з дому без карты побыту. Таксама сказаў, што пасля выпіскі мужа чакаюць у камісарыяце.

Абследаванне не выявіла сур'ёзных пашкоджанняў

У бальніцы Віталь правёў каля трох з паловай гадзін. Яму адразу аказалі дапамогу.

Камп'ютарная тамаграфія галаўнога мозга і костак твару не выявіла кровазліццяў, пераломаў ці іншых вострых пашкоджанняў.

Павялічыць

Медыкі параілі на працягу сутак не пакідаць мужчыну аднаго, пры пагаршэнні стану выклікаць хуткую дапамогу, некалькі дзён пазбягаць фізічных нагрузак, прыкладваць халодныя кампрэсы, прымаць абязбольвальныя і праз два-тры дні звярнуцца да сямейнага ўрача.

«Камендант цікавіўся, як ідзе расследаванне»

Пасля бальніцы сужэнцы паехалі ў камісарыят.

Іх адразу прыняў следчы і спытаў, ці патрэбны перакладчык. Але яны адмовіліся, бо добра валодаюць польскай мовай.

Дапытвалі мужа і жонку асобна.

— Трэба было літаральна пакрокава расказаць, хто дзе стаяў, хто што сказаў, хто што зрабіў.

Паводле слоў Алены, паліцыянты паводзілі сябе прафесійна і адразу пачалі працаваць: запыталі запісы з камер назірання ў гандлёвым цэнтры, шукалі іншыя камеры, знайшлі аўтобус і кіроўцу, які пад'язджаў да прыпынку.

— Падчас допыту нават тэлефанаваў камендант і цікавіўся ходам расследавання і тым, як адчувае сябе мой муж.

У паліцыі сям'я правяла каля чатырох гадзін. Напрыканцы іх папрасілі быць на сувязі.

«Я была ўпэўненая, што са мной такога не здарыцца»

Цяпер Віталь адчувае сябе лепш, хоць яго ўсё яшчэ турбуюць галаўныя болі, а сінякі яшчэ не загаіліся.

Алена спадзяецца, што нападніка ўдасца знайсці і прыцягнуць да адказнасці. Спачатку яна не хацела распавядаць пра тое, што адбылося, але ўсё ж вырашыла зрабіць гэта, бо перажывае за будучыню сваёй дачкі.

— Я шчыра верыла, што такое адбываецца дзесьці далёка і мяне ніколі не закране. У Беларусі нас лічылі ледзь не «экстрэмістамі», якія нібыта распальвалі нацыянальную варожасць. Мы ўцяклі практычна ні з чым. Дзякуй Богу, палякі дапамаглі нам стаць на ногі. Але цяпер і тут пачынаецца нешта падобнае. Апошнім часам людзі нібы сарваліся з ланцугу — толькі і чытаеш пра напады.

• 3
• 0
• 1
• 8
• 2
• 5
• 31
• 0