Вадзім Пракоп’еў у інтэрв’ю «Еўрарадыё» расказаў, чым цяпер займаецца Сяргей Ціханоўскі ў ЗША і чаго чакаць у будучыні.
«Ужо цяпер можна з упэўненасцю сцвярджаць: Сяргей Ціханоўскі падмануў чаканні Лукашэнкі», — заявіў Пракоп’еў.
На яго думку, калі Лукашэнка «зайшоў з козыраў і аддаваў Ціханоўскага «буйным хабарам» Трампу», ён разлічваў на зусім іншы сцэнар.
Пракоп’еў мяркуе, што Лукашэнка чакаў, што Ціханоўскі «стане такой першай лэдзі, сядзе ціха на грантах, знойдзе сабе месца ў Офісе» і ператворыцца ў «надакучлівага блогера з аўдыторыяй, якая змяншаецца». Аднак, паводле яго, у Мінску менш за ўсё чакалі, што Ціханоўскі паспрабуе стаць «самастойнай палітычнай фігурай яшчэ і з уласнай дактрынай».
Пракоп’еў падкрэслівае, што цяпер Ціханоўскі вядзе актыўную міжнародную дзейнасць:
«Ён выступіў на слуханнях у Кангрэсе ЗША. Ён наведаў адну з найважнейшых міжнародных канферэнцый па бяспецы [у Мюнхене]. (…)
Сяргей па-ранейшаму знаёміцца з патрэбнымі людзьмі і канкрэтна цяпер рыхтуецца да выступлення ў Калумбійскім універсітэце. Ён таксама атрымаў яшчэ некалькі запрашэнняў, пра якія раскажа сам у свой час. Гэта цікавыя запрашэнні, і там можна будзе абараняць яго палітычную дактрыну і прасоўваць інтарэсы Беларусі».
Разам з тым Пракоп’еў заклікае не чакаць хуткіх вынікаў місіі Ціханоўкага ў ЗША:
«Гэта будзе доўгая метадычная праца — прычым на мінімальных рэсурсах. У нас няма ніякага офіса. З каманды ёсць толькі я і Сяргей».
Бюджэт, паводле яго, забяспечваецца не грантамі, а «амерыканскім і беларускім бізнэсам у выгнанні».
«Гэты бюджэт дазваляе Сяргею сціпла жыць, ездзіць у камандзіроўкі і займацца асабістай дыпламатыяй. Сяргей выхоўвае дзяцей і вывучае мову», — расказаў Пракоп’еў.
Асобна ён закрануў тэму крытыкі Сяргея Ціханоўскага. Паводле яго, яна ідзе не толькі з боку лукашэнкаўскай прапаганды.
«Яго сістэмна і метадычна абясцэньваюць і з нашага боку. І гэта цэлы атрад галасоў. У гэтым атрадзе ёсць людзі проста недалёкія і няўдзячныя. Але калі прыгледзецца, там ёсць і галасы, якія маюць свой карыслівы інтарэс».
Аднак Пракоп’еў упэўнены: «Сяргей справіцца».
«У яго з’явілася група падтрымкі. Калі вы звярнулі ўвагу, Павел Севярынец выказаўся ў яго падтрымку дастаткова доўга і аргументавана. А Сяргей Спарыш нядаўна выкрыў паклёп пра тое, што Мікола Статкевіч даваў нейкія ацэнкі Ціханоўскаму на мяжы перад тым, як развярнуцца. (…)
Хачу сказаць: спробы абясцэніць і сапсаваць Сяргею рэпутацыю праваліліся. Але яны будуць яшчэ. Атакаваць будуць і яго рэпутацыю, і абавязкова маю рэпутацыю. У гэтага ёсць інтарасанты. Дый грамадства наша траўмаванае. Таму і бязлітаснае. Але Сяргей справіцца».
Чаго чакаць ад Ціханоўскага ў ЗША?
Адказваючы на пытанне пра магчымасць стварэння «цэнтра сілы» ў ЗША, Пракоп’еў выказваецца стрымана. Паводле яго, пры наяўнасці рэсурсаў можна было б стварыць паўнавартаснае функцыянальнае пасольства і працаваць адразу на некалькіх кірунках: асабістая дыпламатыя, супрацоўніцтва з экспертнай супольнасцю, праца з прэсай і акадэмічнымі коламі.
Але, як запэўнівае Пракоп’еў, значную частку гэтай працы можна рабіць і з невялікімі рэсурсамі.
«Напэўна, [у будучым] патрэбны яшчэ людзі. Але пакуль не патрэбны. Пакуль Сяргей сам рыхтуецца, наганяе страчанае і вывучае мову. У нейкі момант, напэўна, інстытуцыяналізацыя Сяргея непазбежна павінна адбыцца. Я думаю, што з’явіцца арганізацыя», — даводзіць Пракоп’еў.
У місіі Ціханоўскага ў ЗША ён вылучае дзве мэты. Першая — тактычная: «спрыяць працягу вызвалення людзей». Паводле яго, у іх ёсць «ідэі і доступ да асоб, якія займаюцца гэтым з амерыканскага боку». Другая — стратэгічная: «спрыяць вызваленню краіны», для чаго патрэбны «выразны рэалістычны план». І такі план, як запэўнівае Пракоп’еў, у Ціханоўскага ёсць. Яго неабходна абмяркоўваць «з правільнымі людзьмі».
Аднак хуткіх вынікаў чакаць не варта.
«Калі вы думаеце, што можна адразу да [зяця прэзідэнта ЗША Дональда Трампа Джарэда] Кушнера і хутка выкласці яму выгады для нацыянальнай бяспекі ЗША ад «фінляндызацыі» Беларусі — і справа будзе вырашаная… Гэта наіўнае ўяўленне пра тое, як гэта ўсё працуе.
Сяргею трэба набраць вагу і рэпутацыю ўнутры ЗША. Ён цікавы, яго жыццёвая гісторыя незвычайная. Ён выклікае павагу. Яму трэба быць прысутным шмат дзе. Гэта сістэмная праца. І асабістая дыпламатыя, у тым ліку выхад на такіх асобаў [як Кушнер], — гэта хутчэй вянок гэтай працы, чым яе наступны крок», — патлумачыў Пракоп’еў.
Каментары
Нават неяк сумна