Аповесць Евы Вежнавец «Па што ідзеш, воўча?» выйшла на літоўскай мове ў перакладзе Юргіты Яспаніце.
У 2024 годзе ўрывак з аповесці быў апублікаваны ў літоўскім літаратурным часопісе «Metai». Цяпер літоўскія чытачы могуць прачытаць цалкам кнігу беларускай пісьменніцы, лаўрэаткі прэміі Гедройця, піша «Будзьма»
Вось што піша ў анатацыі да літоўскамоўнага выдання перакладчык, паэт і літаратурны крытык Марыус Бурокас: «Як змясціць у крыху больш за сто старонках сто гадоў гісторыі, дзевяць грамадскіх ладаў, духаў лясоў і балот, вядзьмарства, змену пакаленняў і канфлікты, прымірэнне з самім сабой? Аўтарка змешвае галавакружны чорны гумар і магічны рэалізм, дыялекты і новую мову, гісторыю і міфалогію і падае гэта нам. Неверагодна ёмістая, захапляльная кніга».
Вокладку да выдання намаляваў Максім Осіпаў.
Апроч літоўскай, аповесць «Па што ідзеш, воўча?» ужо перакладзена на нямецкую, чэшскую, нарвежскую, польскую мовы.
Набыць кнігу можна па спасылцы або на кніжным кірмашы Vilniaus knygų mugė.
Цяпер чытаюць
Іх Зарэцкая: дэпутат-ябацька Алег Навіцкі кінуў беларускіх інвестараў на мільёны даляраў. Дэталі схемы1
Каментары
Гістарычныя назвы:
Беларуская (белорусский язык[12], бѣлороccийский язык[14][15]): зрэдку ўжывалася ў колішняй Маскоўскай дзяржаве; У прыватнасьці, у Маскоўскай дзяржаве выкарыстоўвалі тэрмін «беларускае пісьмо»
Літоўская (литовский язык, Litauwica lingua[7] ды іншыя): шмат спасылак у Маскоўскай дзяржаве і Ўкраіне (кіеўскія прафэсары, Кліменці Зіноўіў), а таксама ў Сігізмунда Гербэрштайна (першая палова XVI ст.), Пятра Статорыюса-Стоенскага (другая палова XVI ст.), Лаўрэнція Зізанія (канец XVI ст.)[7], Памвы Бярынды (XVII ст.), Даніэля Крмана і Ўдальрыка Радзівіла (XVIII ст.)[24]
.... Мяркуецца, што пазьней тэрмін зьведваў насоўваньне на ўсход: акты канца XIV ст. акрэсьліваюць мяжу Літвы на захад ад Менску, але ўжо пад канец першай паловы XV ст. як «Літва» і «Русь» выразна процістаўляюцца Менск і Барысаў[28]. Тады ж паўстаюць крыніцы, дзе «літоўская» мова адрозьніваецца ад «славянскай»[29], іншыя аўтары ўжо з канца XIV ст. дзе-нідзе блытаюць паняцьці «літоўскай» і «славянскай» моваў, «Літвы» і «Русі»[30].
Руская (рускïй езыкъ і да т. п.): называлася так сучасьнікамі, у асноўным з Заходняй Эўропе. З пачатку XVI ст. тэрмін рускïй языкъ абрысоўваецца ў якасьці саманазвы мовы, поруч зь якім ужываліся радзей таксама простый языкъ, простая молва, простый дïѧлектъ, руский дïѧлектъ, руская мова (то бок такім парадкам назва цесна ўзаемадзейнічала з ужываньнем азначэньня простая, пра што гл. далей).