Apovieść Jevy Viežnaviec «Pa što idzieš, voŭča?» vyjšła na litoŭskaj movie ŭ pierakładzie Jurhity Jaspanicie.
U 2024 hodzie ŭryvak z apovieści byŭ apublikavany ŭ litoŭskim litaraturnym časopisie «Metai». Ciapier litoŭskija čytačy mohuć pračytać całkam knihu biełaruskaj piśmieńnicy, łaŭreatki premii Hiedrojcia, piša «Budźma»
Voś što piša ŭ anatacyi da litoŭskamoŭnaha vydańnia pierakładčyk, paet i litaraturny krytyk Maryus Burokas: «Jak źmiaścić u krychu bolš za sto staronkach sto hadoŭ historyi, dzieviać hramadskich ładaŭ, duchaŭ lasoŭ i bałot, viadźmarstva, źmienu pakaleńniaŭ i kanflikty, prymireńnie z samim saboj? Aŭtarka źmiešvaje hałavakružny čorny humar i mahičny realizm, dyjalekty i novuju movu, historyju i mifałohiju i padaje heta nam. Nievierahodna jomistaja, zachaplalnaja kniha».
Vokładku da vydańnia namalavaŭ Maksim Osipaŭ.
Aproč litoŭskaj, apovieść «Pa što idzieš, voŭča?» užo pierakładziena na niamieckuju, češskuju, narviežskuju, polskuju movy.
Nabyć knihu možna pa spasyłcy abo na knižnym kirmašy Vilniaus knygų mugė.
-
Vyjšaŭ novy tom «Daśledavańniaŭ i materyjałaŭ» Mikoły Chaŭstoviča
-
«Kali b ja byŭ śledčym KDB, ja b padkreśliŭ toje samaje». Fiaduta — pra schavanyja sensy «Kałasoŭ pad siarpom tvaim», uvahu siłavikoŭ da svajho rukapisu i zahadku z treciaj častkaj ramana Karatkieviča
-
Andrej Alaksandraŭ. Naša svaboda. Vierš
Ciapier čytajuć
Kala płoščy Banhałor u Minsku vyras jašče adzin zvyšsakretny abjekt19
Kala płoščy Banhałor u Minsku vyras jašče adzin zvyšsakretny abjekt
«Kali b ja byŭ śledčym KDB, ja b padkreśliŭ toje samaje». Fiaduta — pra schavanyja sensy «Kałasoŭ pad siarpom tvaim», uvahu siłavikoŭ da svajho rukapisu i zahadku z treciaj častkaj ramana Karatkieviča1212
Kamientary
Histaryčnyja nazvy:
Biełaruskaja (biełorusskij jazyk[12], bѣłoroccijskij jazyk[14][15]): zredku ŭžyvałasia ŭ kolišniaj Maskoŭskaj dziaržavie; U pryvatnaści, u Maskoŭskaj dziaržavie vykarystoŭvali termin «biełaruskaje piśmo»
Litoŭskaja (litovskij jazyk, Litauwica lingua[7] dy inšyja): šmat spasyłak u Maskoŭskaj dziaržavie i Ŭkrainie (kijeŭskija prafesary, Klimienci Zinoŭiŭ), a taksama ŭ Sihizmunda Hierberštajna (pieršaja pałova XVI st.), Piatra Statoryjusa-Stojenskaha (druhaja pałova XVI st.), Łaŭrencija Zizanija (kaniec XVI st.)[7], Pamvy Biaryndy (XVII st.), Daniela Krmana i Ŭdalryka Radziviła (XVIII st.)[24]
.... Miarkujecca, što paźniej termin źviedvaŭ nasoŭvańnie na ŭschod: akty kanca XIV st. akreślivajuć miažu Litvy na zachad ad Miensku, ale ŭžo pad kaniec pieršaj pałovy XV st. jak «Litva» i «Ruś» vyrazna procistaŭlajucca Miensk i Barysaŭ[28]. Tady ž paŭstajuć krynicy, dzie «litoŭskaja» mova adroźnivajecca ad «słavianskaj»[29], inšyja aŭtary ŭžo z kanca XIV st. dzie-nidzie błytajuć paniaćci «litoŭskaj» i «słavianskaj» movaŭ, «Litvy» i «Rusi»[30].
Ruskaja (ruskïj jezyk' i da t. p.): nazyvałasia tak sučaśnikami, u asnoŭnym z Zachodniaj Eŭropie. Z pačatku XVI st. termin ruskïj jazyk' abrysoŭvajecca ŭ jakaści samanazvy movy, poruč ź jakim užyvalisia radziej taksama prostyj jazyk', prostaja mołva, prostyj dïѧlekt', ruskij dïѧlekt', ruskaja mova (to bok takim paradkam nazva ciesna ŭzajemadziejničała z užyvańniem aznačeńnia prostaja, pra što hł. dalej).