Повесть Евы Вежновец «Па што ідзеш, воўча?» вышла на литовском языке в переводе Юргиты Яспаните.
В 2024 году отрывок из повести был опубликован в литовском литературном журнале «Metai». Теперь литовские читатели могут прочитать целиком книгу белорусской писательницы, лауреата премии Гедройтя, пишет «Будзьма».
Вот что пишет в аннотации к литовскоязычному изданию переводчик, поэт и литературный критик Марюс Бурокас: «Как уместить в чуть более чем сто страницах сто лет истории, девять общественных строев, духов лесов и болот, колдовство, смену поколений и конфликты, примирение с самим собой? Автор смешивает головокружительный черный юмор и магический реализм, диалекты и новый язык, историю и мифологию и преподносит это нам. Невероятно емкая, захватывающая книга».
Обложку к изданию нарисовал Максим Осипов.
Кроме литовского, повесть «Па што ідзеш, воўча?» уже переведена на немецкий, чешский, норвежский, польский языки.
Купить книгу можно по ссылке или на книжной ярмарке Vilniaus knygų mugė.
Комментарии
Гістарычныя назвы:
Беларуская (белорусский язык[12], бѣлороccийский язык[14][15]): зрэдку ўжывалася ў колішняй Маскоўскай дзяржаве; У прыватнасьці, у Маскоўскай дзяржаве выкарыстоўвалі тэрмін «беларускае пісьмо»
Літоўская (литовский язык, Litauwica lingua[7] ды іншыя): шмат спасылак у Маскоўскай дзяржаве і Ўкраіне (кіеўскія прафэсары, Кліменці Зіноўіў), а таксама ў Сігізмунда Гербэрштайна (першая палова XVI ст.), Пятра Статорыюса-Стоенскага (другая палова XVI ст.), Лаўрэнція Зізанія (канец XVI ст.)[7], Памвы Бярынды (XVII ст.), Даніэля Крмана і Ўдальрыка Радзівіла (XVIII ст.)[24]
.... Мяркуецца, што пазьней тэрмін зьведваў насоўваньне на ўсход: акты канца XIV ст. акрэсьліваюць мяжу Літвы на захад ад Менску, але ўжо пад канец першай паловы XV ст. як «Літва» і «Русь» выразна процістаўляюцца Менск і Барысаў[28]. Тады ж паўстаюць крыніцы, дзе «літоўская» мова адрозьніваецца ад «славянскай»[29], іншыя аўтары ўжо з канца XIV ст. дзе-нідзе блытаюць паняцьці «літоўскай» і «славянскай» моваў, «Літвы» і «Русі»[30].
Руская (рускïй езыкъ і да т. п.): называлася так сучасьнікамі, у асноўным з Заходняй Эўропе. З пачатку XVI ст. тэрмін рускïй языкъ абрысоўваецца ў якасьці саманазвы мовы, поруч зь якім ужываліся радзей таксама простый языкъ, простая молва, простый дïѧлектъ, руский дïѧлектъ, руская мова (то бок такім парадкам назва цесна ўзаемадзейнічала з ужываньнем азначэньня простая, пра што гл. далей).