Улюбёны метад: усіх трымаць пад каўпаком і час ад часу рабіць трапную «акупунктуру». Указ пра інтэрнет каментуе Аляксандр Класкоўскі.
Розгалас ўсё ж даў плён. Той праект, што ў снежні паставіў на вушы сеціўную публіку, трохі змякчылі.
Пастараліся прыгожа ўпакаваць: клопат пра аўтарскія правы і ўсё такое… Схавалі вушы палітычнай цэнзуры, прыбралі шэраг адыёзных момантаў, затушавалі ролю
Дакумент напісаны цьмянай, блытанай тэхнічнай мовай, будзе дапаўняцца рознымі пастановамі аб парадку рэгістрацыі і г.д. Карацей, дае шырокі абсяг для чыноўніцкага шчыравання. А ў які бок яны шчыруюць, мы добра ведаем.
Рэгістрацыя інфармацыйных сетак, сістэм і рэсурсаў — вось вам адзін гемарой. Ідэнтыфікацыя «абаненцкіх прылад» (кампоў) і карыстальнікаў (нас саміх) — яшчэ адзін.
Ну і нарэшце —
абмежаванне доступу «на запыт карыстальнікаў». На практыцы яно можа выліцца ў глушэнне неўпадабаных рэсурсаў, найперш падчас выбарчых кампаній.
Гэта рабілі і раней, але зараз можна ўжо не тоячыся, не маскуючы пад «непаладкі на лініі».
Іначай кажучы, дакумент хоць фармальна і тэхнічны, аднак заточаны пад выбарачнае глушэнне крамолы.
Улюбёны метад: усіх трымаць пад каўпаком і час ад часу рабіць трапную «акупунктуру».
Ва ўказе няма наўпроставага загаду зладзіць рэгістрацыю
пункт пра патэнцыйную рэгістрацыюінтэрнет-медый закладзены ў дзейны закон аб СМІ.
Пры гэтым указ атрымаўся сыры і эклектычны, трохі падобны месцамі на славутую дырэктыву аб умацаванні дысцыпліны. Штосьці спехам выкрэслівалі, штосьці упісвалі, як спічрайтэры ў даклад, што кроў з носу мусіць быць падрыхтаваны да пэўнай даты. Комплекснага асэнсавання Сеціва як з’явы ў тэксце няма, пануе дробнатэм’е.
Ну не царская гэта справа — загадваць, каб ставілі гіперлінкі (адчуваецца лабізм пэўных агенцтваў). Дзеля абароны аўтарскага права дастаткова шліфануць адпаведны закон. А загад, каб дзяржорганы мелі сайты ды аператыўна напаўнялі іх, наўрад ці падвысіць ступень галоснасці. Што ўтойвалі, тое і будуць утойваць.
Зрэшты,
галоўнае дасягнута: падведзена база пад болей жорсткі кантроль над анамальным арэалам вольніцы ў аўтарытарнай дзяржаве.
Як і кляліся чыноўнікі, указ не здушвае Байнет. А толькі мякка кладзе на горла чэпкую руку.
Вінакурню Любанскага ў Мінску закрыў сакрэтны гмах, дзе запраектаваныя кабінеты для допытаў і памяшканне для спальвання дакументаў9
Вінакурню Любанскага ў Мінску закрыў сакрэтны гмах, дзе запраектаваныя кабінеты для допытаў і памяшканне для спальвання дакументаў
Беларус-вахтавік на Ямале стварае песні на беларускай мове з дапамогай ШІ. «Раней музыка была закрытым клубам. Нейрасеткі адчынілі гэтыя дзверы з нагі»1919
Каментары