«Budziecie jeździć na šynamantaž kožny dzień». Minčancy pahražajuć za toje, što pastaviła aŭto ŭ susiednim dvary
U redakcyju Onliner.by źviarnułasia minčanka Hanna: dniami jana atrymała zapisku ad svaich susiedziaŭ. Nieviadomy aŭtar abiacaje, što dziaŭčynie daviadziecca kožny dzień jeździć na šynamantaž, kali jana praciahnie parkavać aŭtamabil nie kala svajho doma (a na adlehłaści adnoj zialonaj zony ad jaho).
Pry hetym, jak raspaviadaje Hanna, takija pahrozy jana ŭžo atrymlivała — paśla ich na svaim aŭtamabili jana znajšła vidavočnyja drapiny.
Dziaŭčyna žyvie ŭ Minsku pa adrasie vuł. Słabadskaja, 25. Jak heta časta byvaje, dvor pierahružany mašynami: nie zaŭsiody ŭviečary, zatrymaŭšysia na pracy, možna znajści volnaje miesca kala doma. Tady dziaŭčyna parkujecca kala susiedniaha doma, ź jakim jaje padjezd raździalaje zialonaja zona.
Kab było bolš zrazumieła, nižej publikujem kartu. Čyrvony kružok — dom Hanny.
Strełka pakazvaje na miesca, dzie dziaŭčyna pakidaje aŭtamabil, kali ŭ jaje dvary niama mahčymaści pryparkavacca. Pa sutnaści, heta roznyja dvary: skraznoha prajezdu z adnaho ŭ druhi niama. Ale faktyčna svoj aŭtamabil, pakinuty kala doma №90, dziaŭčyna moža bačyć z akna.
Učora, 7 studzienia, vyjšaŭšy da svajho aŭtamabila, Hanna znajšła ŭ dźviarnoj ručcy zapisku z adkrytaj pahrozaj: «Nie staŭcie svaju mašynu ŭ čužym dvary, inakš budziecie jeździć na šynamantaž kožny dzień». Unizie podpis — «žychary doma №90».
— Na ŭjeździe ŭ dvor niama ni šłahbauma, ni jakich-niebudź zabaranialnych znakaŭ, — śćviardžaje Hanna. — Na moj pohlad, u žycharoŭ susiedniaha doma niama nijakich zakonnych padstaŭ zabaraniać mnie tam parkavacca.
U Hanny jość zdahadka, chto aŭtar zapiski: na jaje dumku, heta žančyna stałaha vieku z doma №90. Bolš za toje, dziaŭčyna raspaviadaje, što piśmovyja pahrozy joj užo pastupali.
— Pieršuju padobnuju zapisku ja znajšła šeść hadoŭ tamu — tady ŭ mianie była inšaja mašyna. «Naša ciarpieńnie nie biaźmiežnaje», — było napisana ŭ joj. Paśla hetaha niechta padrapaŭ moj aŭtamabil.
Paśla taho jak ja znajšła apošniuju zapisku, ja padychodziła da apornaha punkta milicyi, ale jon nie pracavaŭ, bo było Rastvo. Tam, praŭda, byŭ adzin z supracoŭnikaŭ — ja raspaviała jamu pra svaju prablemu, i jon paabiacaŭ pahladzieć pa kamierach, chto pakłaŭ zapisku na maju mašynu. Taksama źbirajusia napisać zajavu ŭ milicyju.
Ciapier čytajuć
Advakat Dźmitryj Lepretar raskazaŭ pra biełyja plamy ŭ spravie ab terakcie ŭ mietro2
Kamientary