Гродзенскі хлопец, які нарадзіўся з ДЦП, пераадолеў шмат цяжкасцяў і стаў выкладчыкам медыцынскага каледжа

У дзяцінстве ў Кірыла дыягнаставалі дзіцячы цэрэбральны параліч — спастычную дыплегію, а страта здароўя калісьці адпавядала чацвёртай ступені. Аднак жа дзякуючы шматгадовай рэабілітацыі яму ўдалося перайсці на другую групу інваліднасці. 

Калі Кірылу было пяць гадоў, ягоная сям’я пераехала са Шчучынскага раёна ў Гродна, каб ён мог атрымліваць больш эфектыўнае лячэнне. Ён наведваў звычайны дзіцячы сад, а потым школу № 18. Бацькі на машыне вазілі сына ў школу і забіралі назад.

Павялічыць

Вялікую ролю ў рэабілітацыі Кірыла адыграла ягоная маці Ала Кукса. Яна па адукацыі педагог дашкольнай адукацыі і працавала выхавальніцай. Менавіта ў яе групу калісьці хадзіў маленькі Кірыл. Маці выкарыстоўвала ўсе вядомыя ёй педагагічныя і рэабілітацыйныя метады: развівала дробную і агульную маторыку, вадзіла сына ў басейн і лазню, займалася з ім фізічнымі практыкаваннямі, іпатэрапіяй і масажам.

Выхадныя і лета хлопчык праводзіў у вёсцы пад дэвізам «Паветра, сонца і вада — нашы найлепшыя сябры». Паралельна ён рэгулярна ездзіў у брэсцкі цэнтр рэабілітацыі «Тонус».

Павялічыць

Прыкладна ў дзесяць гадоў Кірыл пачаў разумець, што адрозніваецца ад іншых дзяцей. Гэты перыяд быў для яго і маці складаным. Важную дапамогу ім аказала псіхолаг Кацярына Вашэйка. Паводле слоў Алы Куксы, яна дапамагла прыняць сітуацыю, развіваць тое, што было магчыма, і не засяроджвацца выключна на дыягназе. Супрацоўніцтва з псіхолагам працягваецца дагэтуль.

На працягу 11 гадоў Кірыл двойчы на год праходзіў рэабілітацыю ў «Тонусе». За гэты час ён усё больш цікавіўся медыцынай. Хлопец хацеў дапамагаць родным, шукаў лекі ад цяжкіх хвароб і адначасова спадзяваўся знайсці спосаб вылечыць і сябе. Ён часта пытаўся ў медыкаў, што можна зрабіць у ягоным выпадку, асабліва ў хірургаў. Кірыл марыў навучыцца хадзіць самастойна. Штодзённыя заняткі і настойлівасць дазволілі яму адмовіцца ад хадункоў і перайсці на кій.

Павялічыць

Пасля дзявятага класа Кірыл паступіў у юрыдычны клас ліцэя № 1 Гродна. Ён планаваў у будучыні атрымаць прафесію, якая адпавядала б яго магчымасцям. Аднак знаёмыя не раз пыталіся ў яго, чаму ён не вучыцца ў медыцынскім класе, калі так шмат ведае пра медыцыну. Гэтыя словы запомніліся яму.

Кансультацыя па прафесійнай арыентацыі дапамагла Кірылу канчаткова вырашыць звязаць жыццё з медыцынай. Не ўсе людзі з ягонага атачэння верылі, што гэта яму ўдасца, але маці падтрымлівала сына і лічыла, што на ягоным шляху сустракаюцца патрэбныя людзі і спецыялісты.

Павялічыць

Калі Кірылу было 11 гадоў, у сям’і нарадзілася сястра Паліна. Паколькі бацькам даводзілася займацца маленькім дзіцем, рэабілітацыя Кірыла паступова стала больш самастойнай. Ён займаўся з трэнерам, хадзіў у басейн, на масаж, катаўся на кані і працаваў з псіхолагам.

У 12 гадоў з ім пачаў займацца трэнер Юрый Сафонаў. З таго часу Кірыл не прапусціў ніводнай трэніроўкі, якія праходзілі двойчы на тыдзень. Цяпер ён займаецца ў звычайнай трэнажорнай зале з Дзмітрыем Пісаравым, які стаў для яго прыкладам, апорай і падтрымкай.

З 18 гадоў Кірыл атрымлівае стыпендыю і пенсію па інваліднасці. Ён сам распараджаецца сваімі сродкамі: аплачвае трэніроўкі, купляе адзенне і прадукты, плаціць за камунальныя паслугі. Самастойна набыў трохколавы ровар і любіць на ім катацца. На працу і ў спартзалу ездзіць грамадскім транспартам, упэўнена карыстаючыся кіем.

Павялічыць

Паступленне ў Гродзенскі медыцынскі каледж стала для яго першым сур’ёзным выпрабаваннем. Тэарэтычна Кірыл ведаў матэрыял добра, але праз спастычнасць яму было цяжка выконваць практычныя медыцынскія маніпуляцыі. У нейкі момант ён нават хацеў кінуць вучобу. Аднак падтрымка прафесара Генадзя Мармыша дапамагла яму пераадолець гэты крызіс і працягнуць навучанне.

Пасля медыцынскага каледжа Кірыл паступіў у Гродзенскі медыцынскі ўніверсітэт. З першага разу стаць першакурснікам яму не ўдалося, але гэтая няўдача яго не спыніла. У тым жа годзе ён усё ж паступіў на спецыяльнасць «Сястрынская справа».

Ва ўніверсітэце Кірыла ўспрымалі як здольнага, амбіцыйнага і адказнага студэнта. За ўсе шэсць гадоў навучання ў каледжы і ўніверсітэце ён не прапусціў ніводнага занятку. Асабліва яго цікавіла выпісванне рэцэптаў, таму адным з улюбёных прадметаў стала фармакалогія.

Павялічыць

Не ўсе дысцыпліны даваліся аднолькава лёгка. Фармакалогію і хірургію Кірыл вывучаў без асаблівых праблем дзякуючы добрай памяці. А вось з гісталогіяй было цяжэй: праз праблемы са зрокам яму было складана разглядаць дробныя структуры. Нягледзячы на гэта, ён шмат чытаў і імкнуўся разабрацца ў кожнай дэталі. Кірыл таксама называе сябе перфекцыяністам і стараўся атрымліваць за работы не менш за 9 балаў.

Калі ўзнікалі стрэсавыя сітуацыі, яму дапамагаў пэўны алгарытм: спачатку дакладна вызначыць, што ён адчувае, потым глыбока падыхаць і, калі неабходна, выпіць вады.

Паводле размеркавання малады спецыяліст трапіў у Гродзенскі медыцынскі каледж — менавіта туды, дзе калісьці пачынаўся яго шлях у медыцыну. З улікам стану здароўя яму даручылі выкладаць тэарэтычную частку. Цяпер ён працуе разам з выкладчыкамі, якія некалі вучылі яго самога.

Сёння Кірыл выкладае на курсах павышэння кваліфікацыі для практыкуючых медыцынскіх сясцёр. Ён вядзе агульную хірургію, анатомію, фізіялогію і анестэзіялогію. Паводле старой універсітэцкай традыцыі свой першы заробак ён аддаў маці.

Акрамя медыцыны, Кірыл мае шмат іншых захапленняў. Ён любіць спяваць і танцаваць, хадзіць у басейн і катацца на конях. Дзякуючы добрай памяці ён ведае вялікую колькасць песень. Асабліва яму падабаецца праводзіць час з бацькам: Кірыл спявае, а бацька грае на гітары.

• 11
• 1
• 0
• 0
• 1
• 0
• 0
• 5