Пра гэта не прынята гаварыць уголас, але без гэтага не абыходзіцца ніводзін чалавек. Каманда навукоўцаў з Мэрылендскага ўніверсітэта вырашыла вывесці тэму з ценю і ўпершыню дакладна вымераць, колькі разоў на дзень людзі выпускаюць газы. Вынік здзівіў нават саміх даследчыкаў.
Доўгі час тэма газаўтварэння (флатуленцыі) заставалася маладаследаванай праз складанасць збору даных. Раней медыкі абапіраліся на назіранні саміх пацыентаў, але гэты метад ненадзейны: людзі часта забываюць фіксаваць такія моманты або проста не заўважаюць іх, асабліва падчас сну. Альтэрнатывай былі кароткатэрміновыя лабараторныя даследаванні з інвазіўнымі працэдурамі — напрыклад, выкарыстаннем рэктальных трубак для збору газаў. Таму аб’ектыўнае вымярэнне доўгі час лічылася амаль немагчымым.
Каб вырашыць гэтую праблему, каманда навукоўцаў з Мэрылендскага ўніверсітэта ў Балтыморы (ЗША) распрацавала кампактную прыладу памерам з манету. Датчык з электрахімічным сенсарам мацуецца да звычайнай бялізны і на працягу дня фіксуе канцэнтрацыю вадароду — газу, які выпрацоўваецца выключна мікробамі ў нашым кішэчніку.
У пілотным выпрабаванні, піша Daily Mail, узялі ўдзел 19 дарослых добраахвотнікаў, якія насілі прыладу падчас няспання на працягу тыдня. Больш за 80% удзельнікаў пацвердзілі зручнасць гаджэта і адзначылі, што былі б гатовыя выкарыстоўваць яго па рэкамендацыі доктара.
Каб праверыць дакладнасць прылады, удзельнікам прапанавалі з’есці цукеркі з інулінам — прэбіятычнай клятчаткай, якая стымулюе працу кішэчных бактэрый. Прылада зафіксавала павышэнне выпрацоўкі вадароду з дакладнасцю 94,7%.
Нечаканыя вынікі
Вынікі вымярэнняў аказаліся нечаканыя: датчыкі фіксавалі выдзяленне газаў у сярэднім 32 разы за 12 гадзін. Гэта больш чым удвая перавышае паказчык 14 разоў, які медыкі доўгі час выкарыстоўвалі ў якасці агульнапрынятай нормы.
Пры гэтым даследчыкі заўважылі вельмі вялікую розніцу паміж людзьмі. Вылучаліся дзве цікавыя групы.
На адным полюсе — так званыя «звышвыпрацоўнікі вадароду» (Hydrogen Hyperproducers). Іх арганізм выпрацоўвае ад 40 да 50 порцый газаў штодня.
На другім — «дзэн-стрававальнікі» (Zen Digesters). Яны могуць спажываць шмат клятчаткі — ад 25 да 38 грамаў у дзень — і пры гэтым выпускаць газы ўсяго чатыры разы за 12 гадзін. Іх стрававальная сістэма застаецца амаль «ціхай».
Навошта гэта ўсё?
Хоць тэма можа здавацца камічнай, даследчыкі падкрэсліваюць яе практычнае значэнне. Для дактароў вельмі важна мець так званы «базавы паказчык». Гэтаксама як існуюць нормы пульсу, ціску або цукру ў крыві, медыцыне патрэбная дакладная лічба, каб разумець, калі газаўтварэнне ў пацыента сапраўды празмернае і патрабуе лекавання, а калі яно з’яўляецца індывідуальнай нормай.
Зараз навукоўцы пачынаюць маштабны праект пад назвай «Атлас флатуленцыі чалавека». Яны плануюць правесці эксперымент з вялікай колькасцю добраахвотнікаў і сабраць даныя аб сувязі паміж газаўтварэннем і канкрэтнымі відамі мікробаў у кішэчніку.
Гэта дапаможа навуцы зразумець не толькі тое, якія мікробы жывуць у нашым стрававальным тракце, але і як менавіта яны рэагуюць на розныя прадукты, прабіётыкі і лекі. У перспектыве гэта дазволіць ствараць персаналізаваныя дыеты для людзей з адчувальным страўнікам.
Някляеў апублікаваў злабадзённы верш. У ім згадваецца і Калеснікава з Бабарыкам, і Ціханоўская, і Пракоп'еў з Пазняком23
Каментары
І яны яшчэ на быдла ківаюць! На бедных авечак і каровак ...