Упершыню Музей Якуба Коласа ў Мінску прапанаваў незвычайны інтэрактыў — начную экскурсію-квэст — прыкладна год таму. Фармат абнаўлялі, колькасць удзельнікаў скарачалі — і цяпер цікавасць велізарная: сеансы праходзяць 2‑3 разы на месяц, а квіткі на іх раскупляюцца імгненна.
Карэспандэнты Tochka.by таксама ўзброіліся ліхтарыкамі і адправіліся даследаваць музей навобмацак.
«Секунд за трыццаць купіла білеты»
Ужо на падыходзе да музея адчуваем сябе любімчыкамі фартуны. Ды і надвор'е ў гэты вечар відавочна пастаралася: снег прысыпаў сядзібу ў соснах.
«Секунд за трыццаць [пасля паступлення ў продаж] купіла гэтыя білеты», — смяецца мінчанка Юлія.
«Ну ладна, за пару хвілін усё ж», — удакладняе яе сяброўка Наталля.
Квіткі сапраўды знікаюць хутка — праз гадзіну-дзве пасля анонсу свабодных месцаў ужо няма.
«Гэта авантура: позні вечар, ліхтарыкі, загадкі. Пайшлі!» — прадчувае Святлана.
Апошнія ўдзельнікі ўбягаюць у хол.
Час — 19:00. І тут у музеі выключаецца ўсё святло.
«Разбіраем ліхтарыкі»
У першыя хвіліны без святла ловім сябе на лёгкім хваляванні — дзякуй добрай фантазіі і байкам ад супрацоўнікаў музея.
Яны ці жартам, ці ўсур'ёз расказваюць, што Колас не-не ды і дае пра сябе ведаць: часам у поўнай цішыні чуваць крокі.
Мы містыкі не наганяем, але ўдакладнім: гэта ж не проста музей, а сапраўдны дом. Колас тут сапраўды жыў і хадзіў па гэтых старых рыпучых лесвіцах.
«Разбіраем ліхтарыкі», — перарывае цішыню супрацоўніца музея.
Так пачынаецца цёмны маршрут, дзе трэба не проста слухаць, а літаральна збіраць гісторыю Коласа па пахах, гуках і дотыках. Далей — без падрабязнасцяў: заданні квэста мы абяцалі не спойлерыць.
Больш за 20 пнеўманій і ўлюбёныя баравікі
У музеі максімальна захавалі атмасферу часоў Коласа: мэблю, інтэр'еры і асабістыя рэчы паэта — ад фатаграфій да посуду.
Ёсць нават жырандоля 1882 года — равесніца пісьменніка — і друкаваная машынка, за якой сам Колас з-за хворых суставаў не працаваў. Застаўся і яго апошні ліст.
«У дзень смерці Якуб Колас пісаў сябру, паэту-перакладчыку Яўгену Мазалькову, які працаваў над паэмай «Новая зямля». Ён хацеў паставіць клічнік: паставіў рысачку, а кропку ўжо не паспеў. У 13:20 яго сэрца спынілася», — расказвае супрацоўніца музея.
Гасцям адкрываюць гісторыі, пра якія ў школе звычайна не кажуць: пра сумачку са змяінай скуры, якую Колас прывёз жонцы з Парыжа (горад ён, дарэчы, не ацаніў: занадта «брудна»), пра фотаапарат, набыты сынам, — раскоша тых часоў, і пра бараду, у якой пісьменнік, паводле легенды, хаваў рукапісы, калі сядзеў у Пішчалаўскім замку (цяперашняя «Валадарка»).
«Мяне ўразіла лічба — 27 разоў пнеўманія! Як наогул чалавек мог столькі перажыць?» — прызнаецца адна з наведвальніц.
«А я не ведаў, што Колас так любіў збіраць грыбы і што ў яго быў свой метад збору баравікоў. Трэба скарыстацца ў наступным годзе», — расказвае іншы ўдзельнік экскурсіі.
Асобны блок квэста прысвечаны дружбе Якуба Коласа і Янкі Купалы. У цемры раздаецца знаёмае, здаецца, усім беларусам «ад прадзедаў спакон вякоў».
«А хто гэта напісаў: Янка Колас ці Якуб Купала?» — пытаюцца з усмешкай экскурсаводы.
Смех пракатваецца па ўсёй групе: пісьменнікаў блытаюць не толькі школьнікі.
«Для мяне Якуб Колас — гэта пісьменнік на п'едэстале, класік, пясняр. Але так цікава даведацца яго проста як звычайнага чалавека», — дзеліцца ўражаннямі наведвальніца.
«Я не хадок па музеях, але, здаецца, пачну», — прызнаецца іншая.
Квэст доўжыўся амаль дзве гадзіны. Пасля можна яшчэ трохі пабадзяцца па залах.
«А вы нас яшчэ пусціце пасля закрыцця?» — пытаюцца тыя, хто сыходзіць.
Адказ ведаюць усе аматары культурных забаў: наступная начная квэст-экскурсія — 2 снежня. Вядома, усе білеты прададзеныя.
Калі вы таксама хочаце пабадзяцца па доме Коласа з ліхтарыкам, то парада: сачыце за сацсеткамі музея. Там можна раней за ўсіх даведацца пра новую дату начнога квэста.
Каментары