Źmicier Daškievič: U vyhnańni ja vałacuha, ale maju toje, čaho ciapier nie było b dla mianie ŭ Biełarusi — mahčymaść prynosić Hospadu płod

Hod pralacieŭ jak źnička, pstryknuŭ jak siekundnaja strełka. Hod tamu — zek, jakomu zastavałasia 20 dzion adsiedzieć i žyć na Rodnaj ziamli (ale i zek, jakomu abiacali raskrutku kožny hod). Siońnia — vandroŭnik na płaniecie Ziamla («Usie jany [hieroi viery] pamierli ŭ viery, nie atrymaŭšy abiacańniaŭ, ale tolki zdalok bačačy ich, i majučy peŭnaść, i vitajučy ich, i pryznajučy, što jany — čužyncy i vandroŭniki na ziamli», — apostał Pavieł Hiebrajam, 11:13) z Ženieŭskim prajaznym dakumientam (dziakuj za jaho Hospadu i narodu Litvy).

Uvohule, zaŭsiody viedaŭ, što ja budu siadzieć i siadzieć budu šmat (urešcie, hadoŭ dzieviać žyćcia ja padaryŭ lubimaj Biełarusi), ale nikoli nie moh padumać, što zrablusia biežancam. Ja mo i ŭ turmu pajšoŭ krajnim (jak ciapier lubiać kazać) razam, kab paśla jaje zastacca žyć na Radzimie. A tut vo — i adsiadzieŭ (navat pierasiadzieŭ ź dźviuma raskrutkami), i vandroŭnik! Što ž, i na heta Tvaja nieasprečnaja vola, Hospadzie! I ŭ hetym my šukajem Tvoj provid i Tvoj płan.

Što ja zrabiŭ za hod? Dakumienty, pierajezdy, kvatery, uładkavańni, afarmleńni i h.d. i h.d. — usio toje, što, napeŭna, ja mahu patłumačyć tolki takomu ž vałacuhu, jak i ja sam. 

Uvohule, jašče kožny dzień davodzicca zajmacca tym, što ŭ Biełarusi daŭnym-daŭno było ŭładkavana. Ale, — samaje važnaje! — u vyhnańni jość toje, čaho ciapier nie było b dla mianie ŭ Biełarusi — mahčymaść prynosić Hospadu płod.

Pakrysie, nie ŭsio adrazu, ale robim što možam:

1. My źjadnalisia siamjoju razam. Toje, pra što ja maryŭ hadami — uvasobiłasia ŭ žyćcio! Nie chaču kazać, što ŭsio tak pryhoža, jak u instahramie, i tak prosta, jak u marach. Pracavać nad saboju — jano i ŭ turmie, i na voli ciažka. Ale my pracujem.

2. Ja daredahuju (siońnia!) pieršy tom pra turemny šlach, ja vaźmusia zaŭtra za druhi. Padrychtavaŭ da vydańnia inšuju knihu, karektuju da pieravydańnia pieršuju. I jašče pra adnu maru.

3. My sabralisia ŭ Vilni «Malitvaju za Biełaruś» — i praciahvajem naša duchoŭnaje zmahańnie za Radzimu, jak piša apostał Pavieł svaim bratam i siostram: «Bo chaču, kab vy viedali, jakuju vialikuju baraćbu ja maju dziela vas… i dziela ŭsich, jakija nie bačyli abličča majho ŭ ciele» (Kałasianam 2:1).

My znoŭ stvarajem svaim dzietkam chryścijanskuju i biełaruskamoŭnuju supolnaść. Zmahańnie za vieru i za movu — heta štodzionnaje zmahańnie i ŭ Biełarusi, i ŭ vyhnańni, i kali ty spyniš jaho — ty budzieš pahłynuty złym, ty pamreš.

Braty i siostry ŭ vyhnańni, my ŭsie z vami prachodzim ciažki šlach. Jon pryblizna jak turemny, skažu vam dakładna, prajšoŭšy toj i idučy hety. Ale my razam, my radujemsia Božamu soniejku i majem mahčymaść rabić spravy dziela Hospada i Biełarusi: kłapacicca pra tych, kamu ciažka; pisać na rodnaj movie knihi i śpievy — štodzień budavać Biełaruś!

Moža chto spytaje: dzie ž Biełaruś?! Jana tam, dzie biełaruskaja mova! — apostał Biełarusi Francišak Bahuševič.

Pavialičyć

• 38
• 3
• 0
• 2
• 0
• 3
• 0
• 4