«Dabralisia i da sabak». Mikoła Statkievič raskazaŭ pra śpiecapieracyju suprać jahonych hadavancaŭ

Staraja Łošyca, dzie my jašče žyviom, idzie pad znos. Z našym domam sudovyja vykanaŭcy ŭtvaryli zatrymku. A susiedskija damy ŭžo apuścieli, ich znosiać, ludziej navokał žyvie ŭsio mienš, zatoje ŭsio bolš prychadniaŭ, žadajučych pabłukać pa kinutych siadzibach u pošukach «zdabyčy».

Nas jany turbavać nie aśmielvajucca, bo zaraz našy sabaki volna biehajuć pa aharodžanamu dvaru za začynienymi ad vulicy i ad sadu bramkami. 

Mabyć, dla niekaha najaŭnaść dvuch sabak na padvorku stvaraje «niazručnaści». I dniami, kali my źjechali pa spravach, niechta prajšoŭ praz susiedniuju apuściełuju siadzibu ŭ naš sad dy zvonku razłamaŭ sadovuju, niepieraadolnuju dla sabak, bramku. Sabaki vyskačyli na volu. 

Kali my viarnulisia, doma zaśpieli tolki małoha, rudoha dy žvavaha chitravana Ryki, a vialiki dy mocny Boj źnik. Jaho pošuki na praciahu sutak ničoha nie dali. Nazaŭtra ŭ Łošycy źjaviłasia «śpiecmašyna» pa adłovu sabak. Jaje śpiecyjalisty, jakich zdoleła dahnać i «adłavić» Maryna, paćvierdzili, što heta jany złavili i zavieźli na Hurskaha Boja, kali pryjechali pa vykliku milicyi, a voś rudy sabačka ad ich uciok. I šukali jaho, z dapamohaj milicyi, akurat la doma haspadaroŭ hetych, nibyta, «ničyjnych badziačych» sabak. To bok, čyje heta sabaki nie było sakretam, prynamsi, dla milicyi. Ale vyłavić rudoha i tam nie atrymałasia. 

Dzie ich napačatku łavili, sa słovaŭ supracoŭnikaŭ śpieckambinata? Tam, kudy biahuć usie kabiali — dzie «zahulała» sučka. Bo jaje pach jaje jany čujuć ledź nie za kiłamietry. Tam byli i inšyja, sapraŭdy badziačyja sabaki, bo ŭžo vysielenyja z Łošycy ludzi, napałochanyja padatkami dy novymi abmiežavańniami ŭładaŭ na chatnich žyviołaŭ, časta pakidajuć ich pry pierajeździe, a jašče čaściej ich padkidvajuć u pryvatny siektar žychary šmatpaviarchovikaŭ. Ale łavili tolki kankretnych sabak — našych. 

Boja my na nastupny dzień zabrali z pryjomnika na vulicy Hurskaha z hłuchoj kamiery z abitymi blachaj dźviaryma z zakratavanym akiencam na ich dy nadpisam «Izolator». Znajomaja da bolu karcina. 

Tak što ŭ našaj siamji źjaviŭsia jašče adzin palitviazień — Boj (heta jon na fota razam ź ciapier užo svaim kaleham). Niejkaja kryminalnaja siamiejka atrymoŭvajecca.

Nie viedaju, navošta heta ŭsio im spatrebiłasia.

Mo sabaki zaminali blizkamu «nazirańniu» za domam albo niehałosnym «vizitam» u jaho?

Ci chočuć usio ž «začyścić» dy prymusić da emihracyi adnu asobnuju siamju, jak heta jany ŭžo paśpiachova zrabili z paŭmiljonam biełarusaŭ? 

Ci, daviedaŭšysia pra našyja płany paśla pierajezdu, majuć na ich užo svaje, dzie sabaki im buduć zaminać?

Pakul dakładna nie viedaju.

Ale ŭražvajuć masštaby hetaj śpiecapieracyi pa «niejtralizacyi» dvuch sabakaŭ. Ujaŭlaju praces jaje płanavańnia tak. Spačatku dumali, jak atrymać dostup da hetych «abjektaŭ». 

Pieršy varyjant — prosta ŭskryć bramku da vulicy, kab sabački sami vyskačyli na jaje, dzie niekaha «pakusali» b («pakusanaha» možna i pryznačyć), ci prosta zhubilisia ŭ dvuchmiljonnym horadzie, zdavaŭsia samym prostym. Jon i byŭ realizavany niekalki tydniaŭ tamu z dapamohaj miascovaha vypivochi, jaki paśla sam pra ŭsio prabaŭbataŭsia.

Ale sabački, nočču vypuščanyja im na vulicu i pabiehaŭšy pa joj, nikoha nie pakusali, bo vulica — heta ž nie ich terytoryja. Tam navat brachać — tolki lišnija «havy» marnavać. Złavić ža ich na toj vulicy ŭ «vyzvalicielaŭ» nie atrymałasia i ranicoj: kali haspadary pračnulisia, sabaki ŭžo byli doma, choć i z zaŭvažnymi traŭmami dy niazvykła cichmianymi pavodzinami. Paśla hetaha brama i bramka byli abstalavany mnoj bolš nadziejnymi zamkami i stali pastajanna na ich zamykacca. 

Ale hienij naščadkaŭ Dziaržynskaha taksama nie dramaŭ. Jon vyjaviŭ siabie ŭ nastupnym, bolš daskanałym, płanie. Miarkuju, što ichnija analityki pryjšli da hłybakadumnaj vysnovy, što niedastatkova vymanić sabačak na vulicu. Treba, kab jany jašče sami prybiehli ŭ peŭnaje miesca, dzie ich možna budzie «pryniać».

Karaciej, źviarnuŭšysia da hłybiń prafiesijnaha majsterstva, vyrašyli ŭžyć viadomy ŭžo stahodździami, ale dahetul efiektyŭny sposab «miadovaj pastki». Ujaŭlaju, jak analityki «słužbaŭ» vyvučajuć zdabytyja «ahienturnym šlacham» dadzienyja pra bijalahičnyja cykły navakolnych sučak, kab vybrać čas apieracyi.

Staradaŭni sposab znoŭ spracavaŭ biezdakorna — u «miadovuju pastku» patrapiŭ žadany «abjekt». Praŭda, druhi zdoleŭ vykrucicca i pryjšłosia prykładać dadatkovyja namahańni pa jaho zatrymańniu, jakija znoŭ nie byli paśpiachovymi, ale pryviali da raskryćcia hetaj vybitnaj apieracyi. 

Dumaju, što ŭsio adbyvałasia niedzie tak. Nie viedaju tolki, kaho i jak uznaharodzili za hetuju «viaršyniu prafiesijnaj kampietencyi». Viedaju tolki, što ŭsio heta śviata prafiesijanalizmu było za našy z vami hrošy.

• 4
• 0
• 2
• 6
• 1
• 1
• 4
• 0