Vychodzić «Avatar: Połymia i popieł». Ci jon ździvić hledačoŭ?

Najbujniejšy kinaatrakcyjon apošnich hadoŭ viartajecca. U suśvietnym prakacie novy «Avatar», i niama sumnievaŭ, što jon źbiare natoŭpy i ŭ biełaruskich kinateatrach.

U centry historyi, jak zaŭždy, Džejk Sali — ziamlanin, jaki niekali pryniaŭ abličča na'vi, žycharoŭ płaniety Pandora. Za hady, jakija minuli z prybyćcia na płanietu, Sali abzavioŭsia tam siamjoj i zaadno ŭziaŭ da siabie Spajdera, syna jaho voraha pałkoŭnika Kuoryča.

«Avatar: Połymia i popieł» raspačynajecca sumna. Starejšy syn Džejka zahinuŭ, a žonka ziamlanina, Niejciry, jašče i vostryć zub na Spajdera — maŭlaŭ, čužyniec. Ale žyćcio dakazvaje joj, što vorahaŭ treba šukać nie ŭ siamji. Na śled Džejka vychodzić toj samy Kuoryč, hałoŭny antahanist usioj franšyzy, jaki śpić i bačyć, jak by schapić Džejka i sudzić jaho za pierachod na bok prychadniaŭ (chacia prychadni tut akurat ziamlanie). 

A ŭ dapamohu sabie Kuoryč biare plemia Manhkvan — šerych humanoidaŭ. Kiruje tym plemieniem viadźmarka Varanh, syhranaja Unaj Čaplin (toj samy Čarli Čaplin — jejny dziadula). Niejkim čynam u Čaplin atrymałasia hierainia, jakaja zusim nie pasuje da ŭłasnaha plemieni. U adroźnieńnie ad ich Varanh chacia i lichadziejka, ale pry hetym jarkaja i źniešnie, i znutry, cikavaja istota, jakaja pahadžajecca na drennyja ŭčynki, kab zabiaśpiečyć dabrabyt ułasnaha plemieni, i ŭ pracesie pačynaje atrymlivać ad ich kajf.

Pavialičyć

Novy «Avatar» vyjšaŭ praz try hady paśla sikveła pieršaj historyi, i zdymali jaho razam z druhoj častkaj. Hladačy, jakija pamiatajuć «Avatar: Šlach vady», znojdzie šmat padabienstvaŭ. Z adnaho boku, heta plus, tamu što «Połymia i popieł» zrobleny na tym ža vysačeznym techničnym uzroŭni, jak i raniejšyja «Avatary», asabliva jak druhaja stužka. Treci «Avatar» varta hladzieć u kinateatry, kab acanić chvalonuju kampjutarnuju hrafiku — jak i raniej, jana zachaplaje.

Na žal, pra siužet nielha skazać toje ž samaje. Druhi «Avatar» byŭ stužkaj pra toje, jak Kuoryč i ziamlanie zmahajucca suprać Sali i kłana mietkajina, da jakoha jon dałučyŭsia. Treci «Avatar» pa sutnaści źjaŭlajecca stužkaj pra toje ž samaje. Nie čakajcie vaŭ-efiekta ad novych hierojaŭ — Una Čaplin, jakoj by jarkaj ni była, nie vyciahvaje na siabie try hadziny hetaha dziejstva. Dyj nijakich revalucyjnych śpiecefiektaŭ tut niama. Zrešty, ich nie było i try hady tamu.

Scenar «Połymia i popiełu» na hałavu słabiejšy za techničnuju častku i pierapoŭnieny niepatrebnymi ŭskładnieńniami. Stužka vyhladaje nieapraŭdana zaciahnutaj — hetuju historyju možna było b raskazać i za dźvie hadziny.

Viadoma, ludzi iduć na «Avatar» nie dziela pryhožych dyjałohaŭ. U vypadku z franšyzaj Džejmsa Kemierana hladač idzie pa ŭnikalny dośvied śpiecefiektaŭ, da jakich u śviecie pakul jašče nichto nie nabliziŭsia. I ŭsia franšyza, u tym liku «Połymia i popieł» — heta sapraŭdy pryhoža.

Pavialičyć

Ale ŭ toj ža čas vyhladaje, što pryhožaja pacyfisckaja kazka pieratvarajecca vyklučna ŭ instrumient dla zarablańnia hrošaj, za jakim bolš niama dušy. Rabić heta «Połymiu i popiełu» budzie nie tak prosta, bo krytyki nie ŭ zachapleńni ad prajekta. Viadoma, jany addajuć naležnaje techničnaj častcy, ale pišuć pry hetym, što ŭ «Połymi i popiełu» sapraŭdnaha ahniu za scenarom nie adčuvajecca, a siužet zdolny stamić.

Niama sumnievaŭ, adnak, što ścižma fanataŭ «Avatara» znoŭ zabiaśpiečyć stužcy šalonyja zbory. Astatnim hledačam zastajecca spadziavacca, što Kemieran, jak abiacaŭ, pieraklučycca na sahu pra Terminatara.

• 1
• 0
• 1
• 1
• 0
• 0
• 0
• 3