Хіт каляднага кінасезону — новы фільм «Аватар: Полымя і попел» (Avatar: Fire and Ashes). Ці варта ісці па квіткі на трохгадзінны блакбастар?
Найбуйнейшы кінаатракцыён апошніх гадоў вяртаецца. У сусветным пракаце новы «Аватар», і няма сумневаў, што ён збярэ натоўпы і ў беларускіх кінатэатрах.
У цэнтры гісторыі, як заўжды, Джэйк Салі — зямлянін, які некалі прыняў аблічча на’ві, жыхароў планеты Пандора. За гады, якія мінулі з прыбыцця на планету, Салі абзавёўся там сям’ёй і заадно ўзяў да сябе Спайдэра, сына яго ворага палкоўніка Куорыча.
«Аватар: Полымя і попел» распачынаецца сумна. Старэйшы сын Джэйка загінуў, а жонка зямляніна, Нейціры, яшчэ і вострыць зуб на Спайдэра — маўляў, чужынец. Але жыццё даказвае ёй, што ворагаў трэба шукаць не ў сям’і. На след Джэйка выходзіць той самы Куорыч, галоўны антаганіст усёй франшызы, які спіць і бачыць, як бы схапіць Джэйка і судзіць яго за пераход на бок прыхадняў (хаця прыхадні тут акурат зямляне).
А ў дапамогу сабе Куорыч бярэ племя Мангкван — шэрых гуманоідаў. Кіруе тым племенем вядзьмарка Варанг, сыграная Унай Чаплін (той самы Чарлі Чаплін — ейны дзядуля). Нейкім чынам у Чаплін атрымалася гераіня, якая зусім не пасуе да ўласнага племені. У адрозненне ад іх Варанг хаця і ліхадзейка, але пры гэтым яркая і знешне, і знутры, цікавая істота, якая пагаджаецца на дрэнныя ўчынкі, каб забяспечыць дабрабыт уласнага племені, і ў працэсе пачынае атрымліваць ад іх кайф.
Новы «Аватар» выйшаў праз тры гады пасля сіквэла першай гісторыі, і здымалі яго разам з другой часткай. Глядачы, якія памятаюць «Аватар: Шлях вады», знойдзе шмат падабенстваў. З аднаго боку, гэта плюс, таму што «Полымя і попел» зроблены на тым жа высачэзным тэхнічным узроўні, як і ранейшыя «Аватары», асабліва як другая стужка. Трэці «Аватар» варта глядзець у кінатэатры, каб ацаніць хвалёную камп’ютарную графіку — як і раней, яна захапляе.
На жаль, пра сюжэт нельга сказаць тое ж самае. Другі «Аватар» быў стужкай пра тое, як Куорыч і зямляне змагаюцца супраць Салі і клана меткайіна, да якога ён далучыўся. Трэці «Аватар» па сутнасці з’яўляецца стужкай пра тое ж самае. Не чакайце ваў-эфекта ад новых герояў — Уна Чаплін, якой бы яркай ні была, не выцягвае на сябе тры гадзіны гэтага дзейства. Дый ніякіх рэвалюцыйных спецэфектаў тут няма. Зрэшты, іх не было і тры гады таму.
Сцэнар «Полымя і попелу» на галаву слабейшы за тэхнічную частку і перапоўнены непатрэбнымі ўскладненнямі. Стужка выглядае неапраўдана зацягнутай — гэтую гісторыю можна было б расказаць і за дзве гадзіны.
Вядома, людзі ідуць на «Аватар» не дзеля прыгожых дыялогаў. У выпадку з франшызай Джэймса Кэмерана глядач ідзе па ўнікальны досвед спецэфектаў, да якіх у свеце пакуль яшчэ ніхто не наблізіўся. І ўся франшыза, у тым ліку «Полымя і попел» — гэта сапраўды прыгожа.
Але ў той жа час выглядае, што прыгожая пацыфісцкая казка ператвараецца выключна ў інструмент для зарабляння грошай, за якім больш няма душы. Рабіць гэта «Полымю і попелу» будзе не так проста, бо крытыкі не ў захапленні ад праекта. Вядома, яны аддаюць належнае тэхнічнай частцы, але пішуць пры гэтым, што ў «Полымі і попелу» сапраўднага агню за сцэнаром не адчуваецца, а сюжэт здольны стаміць.
Няма сумневаў, аднак, што сціжма фанатаў «Аватара» зноў забяспечыць стужцы шалёныя зборы. Астатнім гледачам застаецца спадзявацца, што Кэмеран, як абяцаў, пераключыцца на сагу пра Тэрмінатара.
«Наша Нiва» — бастыён беларушчыны
ПАДТРЫМАЦЬГэтае кіно прыводзіць жанчын у захапленне, а мужчын — у шаленства. У пракаце новы фільм з лаўрэаткай «Оскара» Джэніфер Лоўрэнс
Мульт пра генацыд рэптылій багатымі жывёламі б'е рэкорды ў сусветным пракаце. Некаторыя бачаць алюзію на Палесціну
Выходзіць фінал культавага серыяла «Вельмі дзіўныя справы». Гледачы абрынулі Netflix
Былы міністр культуры Руслан Чарнецкі знайшоў сабе падпрацоўку9
Каментары