Як за паўкватэры: беларусы падлічылі, колькі аддалі за арэнду жылля ў Мінску за доўгія гады

Жыццё ў Мінску патрабуе сур’ёзна эканоміць. Аддаваць больш за траціну заробку за здымнае жыллё — для многіх гэта суровая штомесячная рэальнасць.

Знайсці кватэру за $300 у месяц сёння — нешта з разраду фантастыкі. Арэнда аднапакаёвай кватэры пачынаецца ад $400, а такіх прапаноў на ўсім рынку ўсяго некалькі дзясяткаў.

А ці задумваліся вы, колькі ўвогуле можна патраціць за гады бадзянняў па мінскіх здымных кватэрах? Журналісты папрасілі беларусаў падлічыць гэтыя выдаткі — здзівіліся ўсе.

Сем гадоў арэнды — і ў выніку ўзяла іпатэку

Марыі пашанцавала: амаль усе студэнцкія гады яна пражыла ў інтэрнаце. Яе мама проста не змагла б аплачваць дачцэ арэнду жылля ў Мінску.

На чацвёртым курсе Маша з’ехалася з будучым мужам. Вось тады і пачаліся бадзянні па чужых кватэрах.

«Першае жыллё мы знялі за даволі прыстойную на той час суму: у 2015 годзе якраз падскочылі цэны. Гэта быў «бабушатнік» за $250 у месяц. Серабранка, жахлівы гаспадар — дзед, які мог без папярэджання прыйсці і пачаць фарбаваць старую мэблю, пакуль мы вячэралі. Пражылі мы там нядоўга і ўжо ў наступным месяцы пераехалі ў Лошыцу — у больш прыемную кватэру, але ўжо за $270», — расказвае дзяўчына.

Жыллё было простае: са старой канапай і «стомленым» рамонтам, але цалкам утульнае. У Лошыцы пара здымала кватэру амаль два гады. За гэты час цэны на аднапакаёвыя кватэры ў Мінску пачалі падаць.

Гаспадыня неахвотна ішла на саступкі, але ў выніку цана паступова знізілася з $270 да $230.

Далей уладальніца зніжаць яе не хацела, хоць да канца 2016 года можна было знайсці акуратную аднапакаёвую кватэру не на ўскраіне горада за $200.

Павялічыць

Тады пара пачала шукаць новае жыллё. Паводле падлікаў Марыі, з лютага 2015‑га па лістапад 2016 года на кватэры ў Серабранцы і Лошыцы было выдаткавана прыкладна $6060.

«Нарэшце мы знайшлі кватэру за $140 у раёне вуліцы Розы Люксембург. Гэта быў проста нейкі цуд. Праз агенцтва, заплацілі рыэлтару $100 (на той час — 200 рублёў). З мэблі былі толькі кухонны гарнітур і шафа-купэ. Да таго ж ніхто не быў зарэгістраваны (гэта значыць, зімой камунальныя плацяжы былі вышэйшыя за звычайныя). Але нас усё гэта цалкам задавальняла», — расказвае Маша.

Пара плаціла столькі цэлых два гады — гэта было вельмі танна.

«Вядома, кошт арэнды ў сталіцы рос. Але наш гаспадар вельмі асцярожна і з разуменнем павышаў цану. Паступова, на $10—30. Пасля разводу я працягнула жыць у гэтай кватэры», — кажа Марыя.

Так яна пражыла пяць гадоў. За гэты час цана вырасла са $140 да $200. Паводле слоў суразмоўцы, гэта ўсё яшчэ было танна, бо аналагічныя варыянты на рынку каштавалі ад $250.

«Яшчэ я зрабіла ў гэтай кватэры рамонт. З гаспадаром падзялілі выдаткі напалову, ён быў толькі за. Пашкадавала толькі пра тое, што не зрабіла гэтага раней, бо пражыла ў гэтым доме цэлых пяць гадоў», — дадае Маша.

За гады жыцця на «Розачцы» дзяўчына аддала $9060.

Усяго за сем гадоў на здымнае жыллё пайшло каля $15 120. А потым Марыя купіла ўласную кватэру ў крэдыт.

«Першыя плацяжы былі страшныя — 1750 рублёў у месяц пры маім заробку ў 2200 рублёў. Я бралася за любыя падпрацоўкі. Але так было нядоўга. Цяпер я плачу 1050 рублёў, і сума патроху зніжаецца. Гэта менш, чым мае сябры і калегі аддаюць за арэнду жылля, а я пры гэтым плачу за сваё. Лічу, што цэны на арэнду ў Мінску цяпер неадэкватныя», — падсумоўвае суразмоўца.

«Вальерчык» за $200

Юлія вярнулася ў Мінск пасля абавязковай адпрацоўкі ў верасні 2018 года. Пару тыдняў перабівалася ў сяброўкі, а потым знайшла здымнае жыллё — сваю першую аднапакаёвую кватэру ў раёне станцыі метро «Пушкінская».

«Гэта быў «бабушатнік» са старой савецкай мэбляй, затое каля метро. І цана на той час была вельмі прыемная — $200. Жартам мы з сябрамі называлі гэтую кватэру «мой вальерчык». Але мяне ўсё задавальняла: я шмат працавала, прыходзіла туды толькі начаваць. Час ад часу думала зняць нешта лепшае, але вырашыла, што сэнсу ў гэтым няма», — успамінае Юлія.

З 2018 года па сакавік 2022‑га яна плаціла за жыллё абумоўленыя $200 штомесяц. Потым долар моцна падскочыў, да таго ж дзяўчына засталася без працы. Уладальнік кватэры пайшоў насустрач, і суму вырашылі зафіксаваць у беларускіх рублях — атрымалася 520 рублёў у месяц.

«Больш гаспадар цану не павышаў. Думаю, ён выдатна ўсё разумеў, уваходзіў у становішча», — кажа Юлія.

У выніку за першыя чатыры гады жыцця ў гэтай кватэры дзяўчына аддала $8400. Далей плаціла ў рублях: да кастрычніка 2025 года набегла яшчэ 22 800 рублёў. Паводле сярэдняга курсу (даляр тады то рэзка скакаў, то адкочваўся назад), гэта прыкладна $7150.

У выніку за восем гадоў жыцця на «Пушкінскай» атрымалася $15 550.

«Ужо год мы з хлопцам здымаем добрую кватэру ў «Мінск Свеце» — еўратрохпакаёўку за $700. З сучасным рамонтам, тэхнікай, кандыцыянерам. У нас асобны бюджэт, мая доля ў гэтых выдатках — $300. У выніку за гэты час я аддала за арэнду жылля яшчэ $3600», — падлічвае Юлія.

За дзевяць гадоў жыцця ў здымных кватэрах — усяго $19 150.

«Думкі пра тое, што за гэты час я магла б нешта купіць сабе, проста з разраду фантастыкі. Гэта нерэальна. Заробак у мяне не самы вялікі — 2500 рублёў. Здымаць кватэру, задавальняць нейкія базавыя патрэбы — вось і ўвесь заробак. Цяпер я перастала сачыць за цэнамі на арэнду жылля. Ведаю толькі, што наш варыянт — $700 за такую кватэру — цяпер ужо не самы дарагі», — падсумоўвае Юлія.

За 14 гадоў — амаль $35 500

Мікалаю 37 гадоў, 17 з якіх ён жыве ў здымных кватэрах. Інтэрнат быў толькі ў першыя гады студэнцтва. Потым яны з сябрамі здымалі палову старога прыватнага дома і плацілі па $80 з чалавека. У студэнтаў выбар быў невялікі.

Павялічыць

«Гэта быў прыватны дом у Сцяпянцы. Я сумяшчаў працу з вучобай, і грошай хапала толькі на гэта. Пражылі мы там год, а потым пераехалі ў двухпакаёвую кватэру на вуліцы Якуба Коласа. За пакой плацілі па $100 з чалавека», — кажа мужчына.

Там кватаранты пражылі чатыры гады. Потым Мікалай на тры гады з’ехаў у Маскву і здымаў жыллё там. Пасля вяртання ён яшчэ год жыў у тым самым пакоі ў двухпакаёвай кватэры за $100.

Усяго за пяць гадоў жыцця ў Мінску на арэнду жылля ён выдаткаваў амаль $7000.

А з 2017 года ён жыў з суседам у двухпакаёвай кватэры ў Каменнай Горцы, якая каштавала $250 на дваіх. Гэта была сярэдняя рынкавая цана за такое жыллё. Потым сябар з’ехаў, а Мікалай вырашыў здымаць усю кватэру самастойна: лепш пераплачваць, чым жыць з новым незнаёмым чалавекам.

«З гаспадыняй кватэры ў нас былі даволі добрыя адносіны, цану яна доўгія гады не павышала. Толькі ў 2022 годзе падняла кошт на сімвалічныя $30. Яшчэ два гады я жыў у гэтай кватэры за $280 у месяц — на той час гэта было вельмі танна», — успамінае суразмоўца.

З 2024 года ён пераехаў у аднапакаёвую кватэру за тыя ж $280. Гаспадар здаваў яе па такой цане амаль паўтара года. У пачатку 2026‑га ўласнік вырашыў павысіць кошт і на фоне падзення курсу долара перавёў аплату ў еўра. Цяпер Мікалай плаціць €300.

«Спачатку я нават думаў шукаць новую кватэру, але потым прааналізаваў цэны і зразумеў, што такі кошт цяпер цалкам разумны. На жаль, такія сёння цэны на арэнду», — уздыхае ён.

У выніку за 14 гадоў мужчына выдаткаваў на здымнае жыллё $30 720 і €2400.

«Шмат, вядома, але іншага варыянту для сябе я пакуль не бачу. Асабіста для мяне купля кватэры ў крэдыт цяпер нясе больш фінансавых рызык, чым жыццё ў здымнай. Цэны выраслі на ўсё, а не толькі на жыллё. Я не адчуваю стабільнасці і ўпэўненасці ў заўтрашнім дні, таму пакуль не рызыкую», — прызнаецца Мікалай.

Ён дадае, што цяпер плата за арэнду кватэры ў некалькі разоў меншая за тую, якую яму давялося б уносіць па крэдыце. Таму ён выбірае такі варыянт, а не жыццё ва ўласнай кватэры з голымі сценамі, жывучы галодным і без мінімальнага ўзроўню камфорту.

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 2
• 0
• 0