У Мінску сталі прадаваць «фіялетавы» хлеб. Ці сапраўды ён фіялетавы і які на смак?
Такі хлеб прадаецца ў «Грыне» на «Каменнай Горцы». За 300 грамаў нарэзанага вырабу просяць 2,15 рубля — не самая нізкая цана, асабліва ў параўнанні з іншымі аналагічнымі прадуктамі, піша «Мінская праўда».

Журналістка выдання купіла такі хлеб і вырашыла пратэсціраваць на сям'і.
Насамрэч ён не фіялетавы, а з фіялетавай пшаніцы.
Састаў хлеба наступны: зерне пшаніцы, клейкавінка, мука, вада, аўсяныя шматкі, сланечнікавы алей, соль. На апошнім месцы — цукар. Тэрмін прыдатнасці хлеба ўсяго 48 гадзін. Гэта дакладны знак, што кансерванты тут адсутнічаюць.

Дзіця без ваганняў з’ела першую лусту, зазначыла журналістка. Другую папрасіла з маслам і сырам.
— Мякіш вельмі мяккі-мяккі, лёгкі. Смачна, але з маслам і сырам мне больш спадабалася, — падзялілася ўражаннямі яе дачка.
Яе муж заўважыў, што хлеб цёплы. Не ў сэнсе гарачы, толькі з печы — а цёплы.
— Часам купіш хлеб, і здаецца, што ён як быццам у сырым памяшканні захоўваўся: і мякіш вільготны, і скарынка сырая. А гэты нібыта не з крамы. Добры, смачны хлеб.
Болей цягнуць няма сэнсу: паказваю ўпакоўку і тлумачу, які прадукт сёння на нашым стале. Хвілінная паўза і заканамернае пытанне:
— А чаму ён тады не фіялетавы?
Адказу няма.
Яго можна есці як з маслам і сырам, так і з варэннем, калі хто любіць. Так, лёгкая кіслінка ў прыемным паслясмаку адчуваецца. Але яна не псуе ўражанне — хутчэй надае пікантнасць, робіць смак больш аб’ёмным.

Адзінае, шукаць на паліцах яе трэба не па колеры: хлеб звычайнага пшанічнага адцення. Хіба што ўпакоўка крыху падказвае, што прадукт не зусім стандартны.
Замест парэшткаў Вітаўта за сцяной Віленскай катэдры знайшлі толькі кучу камянёў. Але ўлады Літвы гатовыя выдаткаваць на працяг пошукаў яшчэ 1,5 мільёна еўра
Каментары