Žycharka Mahilova kupiła na rynku kłubnicy, jakija pradaviec nazyvaŭ miascovymi. Ale padścielenaja pad jahady hazieta «Łuninieckija naviny» nie dała schavać praŭdu. Adna ž z kamientatarak pasta pra heta ŭ Threads raskazała zabaŭnuju historyju pra advarotny vypadak, kali praŭda vyjšła najaŭ inšym sposabam.
Pradaviec z Mahiloŭščyny ŭ Minsku chacieŭ abaviazkova davieści, što jahony tavar z Łuninca. Što i nie dziŭna, bo Łuniniecki rajon — niefarmalnaja stalica biełaruskich kłubnic, i pachodžańnie adtul — svojeasablivy znak jakaści.
Adnak ža pradaviec nie prajšoŭ samy prosty test:
«Ja rodam z Łuninieckaha rajona. Paru hadoŭ tamu ŭ Minsku pytajemsia ŭ pradaŭca, adkul kłubnicy?
Jon: «Z ŁunincA (nacisk na «a»), my z mužam u hołas:
«Zrazumieła, što pradaviec nie z ŁUninca (nacisk na «u»)
Akazałasia, što mieli racyju, mašyna na mahiloŭskich numarach».
Pravilnaja nazva hetaha horada na ŭschodzie Bresckaj vobłaści, jak jaho nazyvajuć miascovyja žychary — sapraŭdy Łúniniec, choć niemiascovym časta čamuści karcić skazać Łuniniéc.
U Biełarusi znajšli kopiju šviejcarskich Alpaŭ — ale turystaŭ tam nie čakajuć2
Kamientary