Statkievič — amierykanskamu dypłamatu na miažy: Vam patrebny tolki dobry pijar, a ja dziela hetaha pavinien admovicca ad radzimy?

Mikoła Statkievič 11 vieraśnia 2025 hoda. Skrynšot z anłajn-kamiery

Pačatak intervju niamieckaj haziecie ZEIT: Statkievič: Usie sproby vycisnuć mianie ź Biełarusi byli marnyja. Ja nie pakinu krainu

ZEIT: Ułasna, vy mahli vyzvalicca jašče hod tamu, dziakujučy ździełcy pamiž biełaruskim kiraŭnikom Alaksandram Łukašenkam i prezidentam ZŠA Donaldam Trampam. Letaś u vieraśni vas razam z 51 inšym viaźniem pryvieźli da miažy ź Litvoj, ale vy adziny admovilisia pakinuć Biełaruś.

Mikoła Statkievič: Tady jany chacieli vykinuć mianie z majoj krainy. Heta złačynstva! Ja chaču sam vyrašać, dzie mnie žyć. Navat kali heta aznačaje turmu.

ZEIT: Što tady adbyłosia?

Statkievič: Ja znachodziŭsia ŭ kałonii dla asabliva niebiaśpiečnych recydyvistaŭ u horadzie Hłybokaje, u adzinočnaj kamiery pamieram mietr na try. Mnie nadzieli miašok na hałavu i zavieźli ŭ śledčy izalatar KDB u Minsku. Tady ja zrazumieŭ, što mianie chočuć departavać. Užo tam ja skazaŭ, što admoŭlusia pakidać krainu. Potym nas, palitviaźniaŭ, pasadzili ŭ aŭtobus razam z supracoŭnikami KDB i pavieźli na poŭnač — da litoŭskaj miažy.

ZEIT: A potym?

Statkievič: Ja dobra viedaju toj punkt miažy, my šmat razoŭ tam vyjazdžali, maja žonka lubiła jeździć na błyšyny rynak u Vilniu. Kali my pakinuli terytoryju Biełarusi, supracoŭniki KDB vyjšli z aŭtobusa. U aŭtobusie zastalisia tolki kiroŭca i my, viaźni. Kali my spynilisia pierad šłahbaumam, ja ŭstaŭ i pasprabavaŭ vybić dźviery aŭtobusa nahami. Bolš za ŭsio ja bajaŭsia, što mnie nie chopić siły z-za prablem z sercam. Ale ja zmoh. Kali ja nahami vybivaŭ akno, mnie kryknuŭ tavaryš: hetaj knopkaj treba razbłakavać dźviery! (śmiajecca) Ja tak i zrabiŭ — i vyskačyŭ vonki.

ZEIT: I na momant byli svabodnyja?

Statkievič: Potym ja pajšoŭ u bok Biełarusi nazad. U niejki momant da mianie padyšli amierykanski dypłamat i supracoŭnik KDB. Dypłamat sprabavaŭ uhavaryć mianie vyjechać. Ja skazaŭ: vam ža patrebny tolki dobry pijar, a ja dziela hetaha pavinien admovicca ad radzimy? Hetaha ja dakładna nie zrablu!

ZEIT: Vy taksama chacieli sarvać ździełku pamiž Łukašenkam i amierykancami?

Statkievič: Nie. Heta było asabistaje rašeńnie. Ja ž nie žyvioła, jakuju možna prosta pradać!

ZEIT: Što adbyłosia potym?

Statkievič: Mnie dali niadoŭha pahavaryć pa telefonie z žonkaj, kab jana pierakanała mianie ŭsio ž pakinuć krainu. Ja nie dazvolu, kab mianie siłaj vyvieźli z krainy, skazaŭ ja joj. Jana adkazała, što viedała, što ja tak zrablu. Ale spytała, ci zmahli b my choć by abniacca. Ja nie viedaŭ, što adkazać. Tady jana skazała, płačučy: «Tady niachaj chacia b prapuściać našy listy». Ja razumieŭ, što ŭsio zastaniecca, jak było. Ale ŭpieršyniu za try hady ja pačuŭ jaje hołas i daviedaŭsia, što jana pieramahła rak.

ZEIT: Ale sustrečy tak i nie adbyłosia. Vas viarnuli nazad u kałoniju. Ź jakimi pačućciami vy jechali nazad?

Statkievič: Ja viedaŭ, što za heta budzie pomsta. Usio ž ja sarvaŭ miedyjny efiekt ździełki pamiž Łukašenkam i Trampam. Supracoŭniki KDB taksama byli vielmi złyja na mianie. Dumaju, jany i sami chacieli b pajechać na Zachad, ale im, jak supracoŭnikam siłavych struktur, heta zabaroniena. Jany naciahnuli mnie na tvar toŭstuju šapku-bałakłavu, ad jakoj ja amal zadychaŭsia.

ZEIT: Vy raźličvali na pomstu režymu. Čamu ž vy ŭsio roŭna pajšli na heta?

Statkievič: Ja supraciŭlaŭsia prymusovamu vyhnańniu. Niezaležna ad taho, nakolki žorstkimi byli abstaviny: u čałavieka zaŭsiody jość vybar. I ŭrešcie mienavita moj učynak pryvioŭ da taho, što palitviaźniaŭ pry vyzvaleńni bolš nie vyvoziać siłaj za miažu. Chaj navat heta i aznačaje, što ŭ krainie jany zastajucca pad žorstkim kantrolem.

ZEIT: Ci pahoršylisia vašy ŭmovy ŭtrymańnia paśla viartańnia ŭ kałoniju?

Statkievič: Ja byŭ upeŭnieny, što žyvym užo nie vyjdu. U kałonii mnie pierastali davać leki, jakija mnie terminova byli patrebnyja paśla pieraniesienaha kavidu i z-za parušeńniaŭ sardečnaha rytmu i jakija dasyłała maja žonka. Mienavita dziakujučy hetym pieradačam ja i viedaŭ, što žonka jašče žyvaja. Zamiest lekaŭ mnie davali aśpiryn. Jak mnie potym skazali lekary turemnaj balnicy, mienavita heta i pryviało da majho insultu.

ZEIT: Byli momanty, kali vy škadavali pra svajo rašeńnie?

Statkievič: (doŭha dumaje) Nie, nikoli. Ale ja viedaju, što dla maich samych blizkich heta było vielmi ciažka.

ZEIT: Čamu vy chacieli zastacca ŭ Biełarusi?

Statkievič: Dla mianie niemahčyma pakinuć krainu. Heta było b toje samaje, što kinuć miljony biełarusaŭ, jakija pa-raniejšamu tut žyvuć.

Čytajcie taksama: Statkievič pra «Noč muziejaŭ» u Minsku: My zrazumieli, što ludzi apładziravali nie saksafanistu, a nam z žonkaj

• 21
• 0
• 0
• 0
• 1
• 0
• 0
• 9