«Spakojna spaŭ i tolki pačuŭ: «Trymajciesia! Trymajciesia!» Pad Barysavam aŭtamabil vyniesła pad aŭtobus
Viečaram u paniadziełak pad Barysavam adbyłasia surjoznaja avaryja. U DTZ udzielničali lehkavy aŭtamabil i aŭtobus z pasažyrami. Lehkavik atrymaŭ značnyja paškodžańni, što śviedčyć pra moc udaru, aŭtobus u vyniku apynuŭsia ŭ kiuviecie.
— Heta adbyłosia ŭsiaho za paru kiłamietraŭ ad Barysava, ja jechaŭ u Minsk na aŭtobusie. Spakojna spaŭ i tolki pačuŭ: «Trymajciesia! Trymajciesia!» Potym — adčuvańnie palotu. U mianie dumka: zaraz lažam naprava ci naleva i ŭ jaki bok mnie, adpaviedna, treba adchilicca? Ale, na ščaście, nikudy nie lahli, — raskazaŭ Onliner.by čytač.
Akazałasia, što aŭtobus sutyknuŭsia ź lehkavym aŭtamabilem.
— Za rulom lehkavika była žančyna. Nakolki ja razumieju i z taho, što čuŭ ad tych, chto siadzieŭ napieradzie, jaje davoli mocna zakruciła i vyniesła na sustrečnuju pałasu. Potym udar, usich raźviarnuła bolš jak na 90 hradusaŭ, — praciahvaje surazmoŭca.
— Kazali, što ŭ toj žančyny traŭmavanaje ściahno, ale dakładna śćviardžać nie mahu. Udar pryjšoŭsia z pasažyrskaha boku, a jana, zdajecca, była ŭ mašynie adna, tamu nikoha nie zacisnuła.
Ź jahonych słoŭ, heta DTZ nahadvaje avaryju, jakaja adbyłasia ŭ paniadziełak ranicaj pad Połackam, dzie Volkswagen vyjechaŭ na sustrečnuju pałasu i sutyknuŭsia z aŭtobusam. U toj avaryi zahinuli dva čałavieki.
— Usio vielmi padobna: i pravy bok źmiaty, i vyskačyła na sustrečnaj pałasie pad aŭtobus. Tamu ŭžo sam fakt, što my tut usie staim na svaich nahach, zdajecca mnie vielmi pazityŭnym, — adznačaje čytač. — Trasa stała ŭ abiedźviuch pałosach, my, viadoma, mierźniem, staim dzieści ŭ lesie, ale hałoŭnaje — što ŭsie žyvyja. Adčuvańnie palotu — niepieradavalnaje.
Na miesca DTZ pad Barysavam pryjechaŭ evakuatar i zabraŭ lehkavy aŭtamabil.
— A nam skazali viartacca pieššu ŭ horad, nibyta tam, na prypynku, nas pavinien čakać inšy aŭtobus. Pry hetym ruch užo adkryli, a my — hrupa pasažyraŭ — skroź zaviruchu pajšli ŭ Barysaŭ. Dajšli.
— Ale tut nas nichto nie čakaje: aŭtavakzał začynieny, nikoha niama. My ŭžo dvojčy telefanavali ŭ MNS, kazali, što tut cełaja hrupa ludziej mierźnie, — dziažurny pryniaŭ infarmacyju, skazaŭ, što sprabuje źviazacca z aŭtavakzałam.
— Ja zachavaŭ bilet, prykładna ŭjaŭlaju, jak skłaści zvarot u «Minskabłdartrans». Bližejšaja elektryčka a 23:30, pakul staim i čakajem niezrazumieła čaho, — raskazaŭ surazmoŭca.
I voś praciah historyi.
— Nas padabraŭ kiroŭca słužbovaha aŭtobusa kampanii «Siervaluks» — prosta pa dobraj voli. Jon davioz nas razam ź jašče dvuma minskimi chłopcami na čyhunačny vakzał u Žodzinie, dzie my čakajem apošniuju elektryčku na Minsk. Uvohule, hetamu kiroŭcu — vialiki dziakuj, a naš pieravozčyk, vychodzić, nas kinuŭ, — ličyć Dźmitryj.
Cichanoŭskaja i Zialenski ŭpieršyniu praviali sustreču. Zialenski zaprasiŭ Śviatłanu ŭ Kijeŭ14
Kamientary