Dulina adkazała Kaleśnikavaj: Płašč namiortva prystaŭ da Łukašenki. Lačyć treba chvarobu, a nie simptomy

U vialikim intervju Marynie Zołatavaj Maryja Kaleśnikava zaklikała Jeŭrasajuz pierajści ŭ trek dyjałohu z uładami Biełarusi. «Kali heta robić Amieryka, čamu heta nie moža rabić ES?» — skazała Kaleśnikava. «Bajusia, što prapanova Mašy prosta nie spracuje, — adkazała joj Natalla Dulina. — Hety płašč namiortva prykareŭ da Łukašenki, što navat pry ŭsim žadańni jon nie zmoža sam jaho źniać. Nie zachoča».

Maryja Kaleśnikava zaklikała da «viartańnia da narmalnaści»: «Viartańnie da narmalnaści — heta nie praces, jaki adbyvajecca chutka ci za adzin dzień. Heta pastupovaje źmianšeńnie cisku na hramadstva i biznes, vyvad krainy ź izalacyi. Havorka idzie pra spynieńnie zatrymańniaŭ, prypynieńnie dziejańnia represiŭnych zakonaŭ, pra toje, kab ludzi mahli svabodna čytać naviny, padarožničać, vieści biznes i raźvivać hramadzianskija inicyjatyvy, spakojna viartacca ŭ krainu, atrymlivać dakumienty za miažoj. Dla hetaha patrebny zrazumiełyja i pradkazalnyja praviły — jak dla viartańnia ludziej, tak i dla pracy niezaležnych miedyja i hramadzianskaj supolnaści», — skazała Kaleśnikava.

Maryja Kaleśnikava vieryć, što i łukašenkaŭcy sami zacikaŭlenyja ŭ pieramienach u krainie.

«I taja situacyja, jakaja ciapier skłałasia ŭ našaj krainie, jana kaliści skončycca. I čamu b užo zaraz nie pačać farmavać atmaśfieru i hlebu dla taho, kab dalejšaja palityčnaja transfarmacyja adbyłasia mienš baluča ci z najmienšymi ŭzrušeńniami?» — skazała Kaleśnikava.

«Ci mahčyma takoje viartańnie da narmalnaści pry ciapierašniaj uładzie? Raniej pry Łukašenku mnohija z hetych rečaŭ isnavali. Ci mahčyma heta zaraz — składanaje pytańnie. Ale pra heta mohuć havaryć i zachodnija partniory, i ŭłady ŭnutry krainy taksama mohuć razumieć važnaść hetaha pracesu», — kaža Kaleśnikava.

Siarod tych, chto adhuknuŭsia na intervju Kaleśnikavaj, — Natalla Dulina, byłaja palitźniavolenaja dacentka Minskaha dziaržaŭnaha linhvistyčnaha ŭniviersiteta, jakaja siadzieła razam z Kaleśnikavaj u homielskaj žanočaj kałonii.

«Pieršaje, što chaciełasia b adznačyć, — heta cudoŭnaja žurnalisckaja praca Maryny Zołatavaj. Ja vielmi ŭdziačnaja Vam, Maryna, za Vaš prafiesijanalizm i adnačasova niezvyčajnuju čałaviečnaść, empatyju, jakija vypramieńvaje hetaja razmova, — napisała Dulina ŭ siabie ŭ fejsbuku. — Mianie zachapiŭ Vaš adkryty i vielmi ŭvažlivy vodhuk na hetkaje ž ščyraje i padrabiaznaje apaviadańnie Maryi Kaleśnikavaj. Dziakujučy hetamu intervju my šmat daviedalisia pra Mašu, choć mnohaje z taho, što było skazana, ja ŭžo daŭno ŭbačyła i zrazumieła ź jaje ŭčynkaŭ i tych niešmatlikich i mimalotnych, ale nieacennych sustreč z Mašaj u kałonii.

Mnie vielmi chočacca adreahavać na niekatoryja vykazvańni, jakija zakranuli maje emocyi, pačućci i dumki. Prosta nie mahu nie padzialicca hetym.

I heta tyčycca staŭleńnia Mašy da mahčymaści razmaŭlać z Łukašenkam, psichałahična (tak-tak!) uździejničać na jaho. Maša nahadvaje nam, što miłasernaść — heta prajava niezvyčajnaj maralnaj siły. Čałaviek, jaki zrabiŭ dobruju spravu, adčuvaje, jak heta skazać… nu, niešta nakštałt maralnaj palohki, adčuvaje zadavalnieńnie ad svajho šlachietnaha ŭčynku, i heta robić jaho ŭ jahonych ža ŭłasnych vačach mocnym i niepieramožnym.

Prablema ŭ tym, što Łukašenka pierajšoŭ tuju miažu, za jakoj užo niemahčyma ździajśniać dobryja ŭčynki. Što b jon ni zrabiŭ ciapier, ni dla jaho samoha, ni dla inšych heta nie zmoža ścierci hłyboka ŭjedlivaha taŭra žorstkaha i biaźlitasnaha złačyncy. Dla jaho ciapier na konie navat nie strata ŭłady, a strach stracić žyćcio. Stracić elemientarnuju svabodu i biaśpieku. Usio zajšło zanadta daloka. Tamu bajusia, što prapanova Mašy prosta nie spracuje.

Staŭleńnie da mahčymaści vyzvaleńnia palitviaźniaŭ. Razumiejecie, situacyja z hetymi ludźmi nahadvaje prabituju łodku. Kali my budziem prosta vyčerpvać vadu (ludziej, jakija trapili pad represii), pakul my nie zatkniem tryvała praboinu na jaje dnie, jana, łodka, budzie praciahvać tanuć. Tamu spačatku treba spynić bieśpierapynnaje niastrymnaje pastupleńnie vady, a potym vyčarpać usiu vadu biez rešty. Ja razumieju, što takoje paraŭnańnie vyhladaje cyničnym i kaščunskim, bo hałoŭnaje, jak skazała Maša, — heta ludzi. Ale, kažučy miedycynskaj movaj, my lečym simptomy, a nie chvarobu. I čym daŭžej my sprabujem pazbaŭlacca ad simptamatyčnaha bolu, tym bolš niebiaśpiečnym i śmiarotnym stanovicca hetaje sistemnaje zachvorvańnie.

Viarnusia da ŭjaŭleńniaŭ Mašy pra toje, jak možna ŭhavaryć Łukašenku vypuścić ludziej. Jość takaja prypavieść — niešta apošnim časam ja zachapiłasia prypavieściami — pra sprečku pamiž paŭnočnym vietram i soncam, chto ź ich macniejšy. Kab pravieryć heta, jany vyrašyli zładzić spabornictva: chto zmoža źniać płašč z adzinokaha vandroŭnika. Kolki b ni lutavaŭ viecier, jaki puskaŭ na čałavieka nievynosny choład, toj jašče macniej zachutvaŭsia ŭ płašč. Kali ž vyhlanuła Sonca i abahreła zamiorzłaha padarožnika, jon sam źniaŭ płašč, bieź nijakaha prymusu — čałaviek u im bolš nie mieŭ patreby.

Ja taksama, jak i Maša, liču, što dabrynia moža rastapić luby choład, pieramahčy samaje, zdavałasia b, nieŭtajmoŭnaje zło. Ale jość, jak mnie zdajecca, u hetym vypadku adno «ale». Hety «płašč» nastolki prykareŭ, nastolki namiortva prystaŭ da Łukašenki, što navat pry ŭsim žadańni jon nie zmoža sam jaho źniać. Nie zachoča.

Vietru, viadoma, pryjdziecca jašče i jašče paŭtarać svaje dziejańni, kab, narešcie, adarvać hetuju złačasnuju, prasiaknutuju čužymi pakutami abałonku. Kab nijakimi ŭnutranymi siłami jaje było prosta niemahčyma ŭtrymać», — padsumoŭvaje Dulina.

• 54
• 2
• 0
• 2
• 0
• 1
• 0
• 0