Hurnievič adkazaŭ Čachoviču: Ja nie pačuŭ ad Sieviarynca zaklikaŭ nienavidzieć

Pračytaŭ post Uładzisłava Čachoviča z razhromam interviju Paŭła Sieviarynca Naście Roŭdzie. Čytaŭ, ź niečym pahadžaŭsia, ź niečym — kateharyčna nie. A ŭ kancy niečakana ŭbačyŭ, što aŭtar dyskutuje ŭ tym liku i sa mnoj, bo, u adroźnieńnie ad mianie, jon nie pabačyŭ tam hłybini Sieviarynca, a vyklučna «demahohiju, fłud, adarvanaść ad realnaści, razhublenaść u pohladach, adsutnaść demakratyčnaha stryžniu i saramlivaje prychoŭvańnie ŭłasnych traŭmaŭ za mifičnaj «chryścijanskaj bolšaściu».

Najpierš pra toje, u čym ja zhodny z Uładzisłavam. Niama ŭ Biełarusi «chryścijanskaj bolšaści».

Kłasičnaja chadeckaja partyja mahła b raźličvać nie bolš čym na 15% miescaŭ u parłamiencie (i heta vielmi aptymistyčny scenar). Biełaruskaja palityčnaja tradycyja pieravažna levaja.

Biełarusy — nacyja ateistaŭ.

Mnohija z tych, chto chodziać u cerkvy — vierać, što pastaviŭšy śviečku, jany kupiać dolu kvitka ŭ viečnaje vaładarstva. Ale heta nijakaja nie viera ŭ Boha. Heta addanaść kultu. Takija ludzi časam pchajucca za «śviatoj vadoj», jakuju raźlivaje śviatar, bo ličać, što jana vylečyć ich balački. Ale jany nie žadajuć trymacca prostaha praviła «Boh — heta luboŭ». Jozaf Ratcynhier jašče ŭ 1950‑ia pisaŭ, što ŭsia Jeŭropa pryjdzie da takoj «relihijnajści».

I, narešcie, hrupa, jakuju možna nazvać chryścijanami — vielmi maleńkaja. Ale lepš małaja i sapraŭdnaja, čym pustaja, ale vialikaja. Pavieł — pradstaŭnik hetaj małoj hrupy.

U maim idealnym śviecie chryścijanin — heta toj, chto dbaje pra svajo duchoŭnaje raźvićcio i nie zacyklivajecca na inšych, na tym, što jon ličyć u ich niedaskanałym. Jon nie vajuje z «hrešnikami», a dbaje pra siabie, pra zbaŭleńnie svajoj dušy. Jon moža prapanavać inšym svaje kaštoŭnaści, ale nie prymušaje inšych ich trymacca, nie zahadvaje, jon — nie vajaŭničy. Prynamsi, u hetym interviju ja takoje ad Paŭła spačatku adčuŭ, a paśla i pačuŭ.

Uładzisłaŭ šmat piša pra hamafobiju Paŭła. Naša burbałka ŭ FB pamiataje, jak Pavieł pahražaŭ hiejam piekłam, dazvalaŭ sabie vielmi ahresiŭnyja vykazvańni.

U «TOKu» ja pačuŭ inšaha Sieviarynca, jaki moža nie zhadžacca z čymści, ličyć dla siabie nieprymalnym, ale adnačasova nie pašyraje nianaviść da ludziej, ź jakimi jon niazhodny. Jon padbiraŭ słovy, kab nie pakryŭdzić.

Na hetym i palahaje pluralizm, i demakratyja. Zachodniaja chadecyja taksama kaliści nieciarpima staviłasia da ŁHBT, ale heta źmianiłasia niekalki dziasiatkaŭ hod tamu. Hamafobija navat dla vialikaj častki kansiervataraŭ — heta archaizm, toje, čaho jany saromiejucca. I heta niepaźbiežny šlach i biełaruskaj chryścijanskaj demakratyi.

Sieviaryniec nie musić padtrymlivać ruch ŁHBT, naviedvać hiej-parady, ale jon i nie pavinien abražać ludziej za toje, kaho jany kachajuć. Mienavita tamu i papa Francišak, i papa Leŭ XIV nie dazvalali sabie hamafobskich vykazvańniaŭ. Chryścijanstva — pra pavahu i luboŭ, a nie pra praklaćci. I demakratyja, na maju dumku, pavinna pracavać hetaksama. I chryścijanskaja, i niechryścijanskaja.

Ja nie baču nijakaj supiarečnaści, kab rankam pa praśpiekcie Niezaležnaści išoŭ hiej-parad, a paśla abiedu pracesija viernikaŭ. Hetyja ludzi nie musiać kidacca adzin da druhoha ŭ abdymki, ale jany nie pavinny adzin druhoha abražać i zaklikać nienavidzieć.

Jak pisaŭ Tałstoj, kožny niachaj miacie pierad svaimi dźviaryma. «Kali kožny budzie rabić tak, usia vulica budzie čystaja».

I tak, Pavieł Sieviaryniec fantastyčnaja Asoba. Ja nie pačuŭ ad jaho zaklikaŭ nienavidzieć. A kaho ŭžo jon lubić — heta vyklučna jaho sprava. I jamu nie pavinna być spravy da taho, chto i jak lubić abo kachaje inšych.

• 30
• 0
• 4
• 5
• 0
• 0
• 0
• 2