Гурневіч адказаў Чаховічу: Я не пачуў ад Севярынца заклікаў ненавідзець

Прачытаў пост Уладзіслава Чаховіча з разгромам інтэрвію Паўла Севярынца Насце Роўдзе. Чытаў, з нечым пагаджаўся, з нечым — катэгарычна не. А ў канцы нечакана ўбачыў, што аўтар дыскутуе ў тым ліку і са мной, бо, у адрозненне ад мяне, ён не пабачыў там глыбіні Севярынца, а выключна «дэмагогію, флуд, адарванасць ад рэальнасці, разгубленасць у поглядах, адсутнасць дэмакратычнага стрыжню і сарамлівае прыхоўванне ўласных траўмаў за міфічнай «хрысціянскай большасцю».

Найперш пра тое, у чым я згодны з Уладзіславам. Няма ў Беларусі «хрысціянскай большасці».

Класічная хадэцкая партыя магла б разлічваць не больш чым на 15% месцаў у парламенце (і гэта вельмі аптымістычны сцэнар). Беларуская палітычная традыцыя пераважна левая.

Беларусы — нацыя атэістаў.

Многія з тых, хто ходзяць у цэрквы — вераць, што паставіўшы свечку, яны купяць долю квітка ў вечнае валадарства. Але гэта ніякая не вера ў Бога. Гэта адданасць культу. Такія людзі часам пхаюцца за «святой вадой», якую разлівае святар, бо лічаць, што яна вылечыць іх балячкі. Але яны не жадаюць трымацца простага правіла «Бог — гэта любоў». Ёзаф Ратцынгер яшчэ ў 1950‑я пісаў, што ўся Еўропа прыйдзе да такой «рэлігійнайсці».

І, нарэшце, група, якую можна назваць хрысціянамі — вельмі маленькая. Але лепш малая і сапраўдная, чым пустая, але вялікая. Павел — прадстаўнік гэтай малой групы.

У маім ідэальным свеце хрысціянін — гэта той, хто дбае пра сваё духоўнае развіццё і не зацыкліваецца на іншых, на тым, што ён лічыць у іх недасканалым. Ён не ваюе з «грэшнікамі», а дбае пра сябе, пра збаўленне сваёй душы. Ён можа прапанаваць іншым свае каштоўнасці, але не прымушае іншых іх трымацца, не загадвае, ён — не ваяўнічы. Прынамсі, у гэтым інтэрвію я такое ад Паўла спачатку адчуў, а пасля і пачуў.

Уладзіслаў шмат піша пра гамафобію Паўла. Наша бурбалка ў ФБ памятае, як Павел пагражаў геям пеклам, дазваляў сабе вельмі агрэсіўныя выказванні.

У «ТОКу» я пачуў іншага Севярынца, які можа не згаджацца з чымсці, лічыць для сябе непрымальным, але адначасова не пашырае нянавісць да людзей, з якімі ён нязгодны. Ён падбіраў словы, каб не пакрыўдзіць.

На гэтым і палягае плюралізм, і дэмакратыя. Заходняя хадэцыя таксама калісьці нецярпіма ставілася да ЛГБТ, але гэта змянілася некалькі дзясяткаў год таму. Гамафобія нават для вялікай часткі кансерватараў — гэта архаізм, тое, чаго яны саромеюцца. І гэта непазбежны шлях і беларускай хрысціянскай дэмакратыі.

Севярынец не мусіць падтрымліваць рух ЛГБТ, наведваць гей-парады, але ён і не павінен абражаць людзей за тое, каго яны кахаюць. Менавіта таму і папа Францішак, і папа Леў XIV не дазвалялі сабе гамафобскіх выказванняў. Хрысціянства — пра павагу і любоў, а не пра пракляцці. І дэмакратыя, на маю думку, павінна працаваць гэтаксама. І хрысціянская, і нехрысціянская.

Я не бачу ніякай супярэчнасці, каб ранкам па праспекце Незалежнасці ішоў гей-парад, а пасля абеду працэсія вернікаў. Гэтыя людзі не мусяць кідацца адзін да другога ў абдымкі, але яны не павінны адзін другога абражаць і заклікаць ненавідзець.

Як пісаў Талстой, кожны няхай мяце перад сваімі дзвярыма. «Калі кожны будзе рабіць так, уся вуліца будзе чыстая».

І так, Павел Севярынец фантастычная Асоба. Я не пачуў ад яго заклікаў ненавідзець. А каго ўжо ён любіць — гэта выключна яго справа. І яму не павінна быць справы да таго, хто і як любіць або кахае іншых.

• 30
• 0
• 4
• 5
• 0
• 0
• 0
• 2