Biełaruska zapłaciła 1000 jeŭra za pošuk polskich karanioŭ, a atrymała fota padroblenaha ŭkrainskaha dakumienta

Alesia pryjechała ŭ Polšču viasnoj hetaha hoda. Dziaŭčyna była ŭpeŭnienaja, što prablem z pošukam polskich karanioŭ nie budzie: usia siamja žyła ŭ Hrodzienskaj vobłaści, jakaja z 1921 pa 1939 hod uvachodziła ŭ skład Polščy. Pradziadula Alesi słužyŭ u polskim vojsku, pra heta i śviedčyć vajennaja knižka. Ale nacyjanalnaść — palak — u joj nie prastaŭlenaja.

Kab atrymać kartu palaka — dakumient, jaki paćviardžaje prynaležnaść da polskaj nacyi, — dastatkova dakazać, što maci, baćka, babula abo dziadula byli palakami. A voś kali havorka idzie pra papiaredniaje pakaleńnie — prababul i pradziadul, — to patrabujecca paćvierdzić polskaje pachodžańnie adrazu dvuch ź ich.

«Mahčyma, u ahienctva svaje mietady»

Kab znajści dakumienty pradziaduli, Alesia i jaje małady čałaviek vyrašyli źviarnucca ŭ adno z ahienctvaŭ, jakija zajmajucca pošukam polskich karanioŭ. Pry vybary aryjentavalisia na vodhuki. Adno vyklikała sumnievy, druhoje zdavałasia nadziejnym.

— Ahienctva było zarehistravana ŭ Małdovie ci Rumynii, dakładna ŭžo nie ŭspomniu. My nie pravieryli ich zahadzia, a prosta napisali i patelefanavali praz Telegram. Moj małady čałaviek razmaŭlaŭ ź imi pa ŭsich pytańniach. Tam paprasili dasłać dakumienty, radavod i zapoŭnić fajł ź infarmacyjaj pra dom, babul, prababul i inšych svajakoŭ. Ja ŭsio padrychtavała i adpraviła, — raskazvaje Alesia.

Jana zapłaciła avans — 1000 jeŭra. Spačatku ŭ ahienctvie abiacali, što praca zojmie miesiac, potym udakładnili — dva-try tydni. U dziaŭčyny ŭžo tady źjavilisia sumnievy.

— Zvyčajna na archiŭnyja pošuki sychodzić jak minimum miesiac. Ale padumała, mahčyma, u ahienctva svaje mietady, — kaža jana.

Z Hrodzienskaj vobłaści — u Vałynskuju

Praz dva tydni Alesi pryjšoŭ skan «dakumienta» — nibyta savieckaha paśviedčańnia ab naradžeńni jaje maci. U im była taja ž infarmacyja, što i ŭ realnym paśviedčańni, kopiju jakoha Alesia sama dała ahienctvu. Voś tolki błank byŭ nie na biełaruskaj, a na ŭkrainskaj movie — vydała paśviedčańnie nibyta Łuckaje biuro ZAHS Vałynskaj vobłaści.

I ŭ hrafie «nacyjanalnaść» maci, to bok babuli Alesi, značyłasia ŭžo nie biełaruska, jak u aryhinalnym dakumiencie, a polka.

Cikava, što miesca naradžeńnia maci nie pamianiali — usio taja ž vioska ŭ Hrodzienskaj vobłaści. Ale ŭ kucie dadali nadpis ad ruki: «Adnoŭlena». Jak byccam pieršapačatkovaje paśviedčańnie ab naradžeńni maci zhubiłasia, i jaho pryjšłosia adnavić — praz try hady ŭ Vałynskaj vobłaści.

Alesia padkreślivaje, što nasamreč siamja ŭvieś čas žyła ŭ adnym i tym ža domie ŭ Hrodzienskaj vobłaści i va Ukrainu nie pierajazdžała.

— Ja skazała im, što heta niezakonna i što potym mohuć uźniknuć prablemy. Ale tam źviali ŭsio da prostaj formuły: «Vam patrebnyja byli dakumienty dla atrymańnia karty palaka? My ich zrabili, z takimi vy kartu atrymajecie. Meta z našaha boku dasiahnutaja», — uspaminaje Alesia.

«Naŭrad ci ja štości dakažu»

«Sapraŭdnaje», to-bok papiarovaje, paśviedčańnie abiacali dasłać paśla apłaty druhoj častki hanararu ahienctva — jašče 1000 jeŭra. Ale dziaŭčyna patłumačyła, što chacieła znajści sapraŭdnyja archiŭnyja dakumienty, a nie padroblenyja.

U ahienctvie paabiacali razabracca i pieratelefanavać, ale pierapisku vydalili i na suviaź bolš nie vychodzili.

— Spačatku ja dumała napisać zajavu i pasprabavać viarnuć hrošy, ale potym pieradumała — naŭrad ci ja štości dakažu, — pryznajecca Alesia.

• 1
• 0
• 0
• 2
• 0
• 2
• 3
• 0