«Spadziajomsia, 9 žniŭnia adbuducca źmieny. Žyvie Biełaruś!» Pramova minskaha vypusknika na liniejcy ŭzarvała internet VIDEA
Videa sa školnaj liniejki ŭ himnazii №192 momantam raźlaciełasia pa sacsietkach. Adzin z vypusknikoŭ rezka vykazaŭsia i pra budučyja vybary, i pra svajho zavuča.
«Naša Niva» adšukała chłopca. Jaho zavuć Uład Rymašeŭski.
Uład sa zvyčajnaj siamji. Mama zajmajecca manikiuram, tata — ipešnik, handluje aŭtazapčastkami.
Paśla vystupu mama jaho adčytała. A baćka, naadvarot, rašuča padtrymaŭ syna.
«U nas ciažkaja situacyja ŭ krainie. Jašče vielmi złuje toje, što adbyvajecca ź Cichanoŭskim. Plus ja vyrašyŭ skazać paru słovaŭ pra Hannu Słabko, zavuča i nastaŭnicu biełaruskaj movy. Jana baicca praŭdy, a za praŭdu zanižaje adznaki. Da 9 kłasa jana była maim kłasnym kiraŭnikom. Apošnija dva hady — nie, ale ŭsio roŭna praciahvała mianie hnabić, — kaža Uład. — Tata viedaŭ, što ja chaču vystupić z pramovaj. My abmiarkoŭvali ź im tekst vystupu, ale kali ja vyjšaŭ, to raschvalavaŭsia. I ŭsio pajšło nie pa płanie, pryjšłosia impravizavać. Tekst pamianiaŭsia, u vyniku ja skazaŭ toje, što skazaŭ.
Ciapier ludzi pišuć mnie šmat słovaŭ padtrymki. Ale sa škoły idzie šmat pahroz. Telefanujuć nastaŭniki, kažuć, što ja zhańbiŭ himnaziju. Pazvaniła mnie maja kłasnaja kiraŭnička, skazała, što ź situacyjaj raźbirajucca ŭžo nie tolki ŭ škole. Ja tak razumieju, jašče i ŭ milicyi…
Paśla škoły ja dakładna nie viedaŭ, što rabić. Idej było šmat: dumaŭ ci to pastupać na zamiežnyja movy, ci to, moža, zdymać videa, jak Cichanoŭski i inšyja palityčnyja błohiery… Ale ciapier vyrašyŭ sioleta nie pastupać u VNU. Dy i paśla hetaha vystupu mianie nikudy nie voźmuć».
«Naša Niva» źviazałasia i z baćkam Ułada. Alaksandr Rymašeŭski, paćvierdziŭ, što sapraŭdy padtrymlivaje syna.
«Ideja vystupić sama saboju ŭźnikła. Pierad liniejkaj jon pryjšoŭ na ŭzvodzie, bo Słabko niepryhoža siabie paviała. Vypuskniki razvučvali niejkuju pieśniu, nie palityčnuju, samuju zvyčajnuju. Chacieli śpieć na liniejcy. Ale Słabko skazała, što heta jaje himnazija i jana hańby nie pacierpić… Zabaraniła, karaciej, śpiavać.
Usie byli na ŭzvodzie. A Uład prosta akazaŭsia samy śmieły i vykazaŭsia.
My ź im abhavorvali jaho vystup, bo ja nie chacieŭ, kab jon skazaŭ štości kiepskaje. Naprykład, ja liču, što słova «hniły» ŭ dačynieńni da nastaŭnicy prahučała niepryhoža. Ja b na jaho miescy skazaŭ «nieparadačnaja».
Ale ž Uład jašče dzicia, jak zmoh, tak skazaŭ.
Uvohule syn nikoli nie maŭčaŭ. Taja Słabko hnabiła jaho za heta. Navat apošnija dva hady, kali jana nie była kłasnym kiraŭnikom, jana biehała pa inšych nastaŭnikach, cisnuła na ich, kab Uładu zanižali adznaki. Takoje było pastajanna».
Za «Žyvie Biełaruś» i palityku ŭ pramovie Alaksandr syna taksama nie asudziŭ.
«Sam ja prytrymlivajusia tych ža pohladaŭ, što i 90% našaj krainy: patrebnyja pieramieny. Moža, ja na niejkuju kapiejčynu zarablu bolš, čym prostyja ludzi. Ale ž toje nie značyć, što ja nie z narodam, — tłumačyć mužčyna. — Pra toje, što ciapier mohuć być prablemy, my vydatna razumiejem. Z Uładam my abmiarkoŭvali heta jašče da liniejki. Ale maŭčać niama siły prosta.
U nas troje dziaciej. Małodšamu dziciu 6 miesiacaŭ, siaredni — taksama školnik, 2006 hoda naradžeńnia. Vučycca ŭ toj ža himnazii. I ja viedaju, što buduć prablemy ciapier, viedaju, što Uład nikudy nie pastupić. Ja vydatna heta razumieju. Ale što tam dakładna budzie — pahladzim. Uvohule ja nie čakaŭ, što ŭčynak syna vykliča taki rezanans».
U himnazii nie ŭsie staviacca da zavuča Słabko tak rezka, jak Uład. Ale pryznajuć — ź joju byvała niaprosta.
«Mahu skazać, što jana nie cukar, ź joj było davoli šmat łakalnych kanfliktaŭ. Ale ŭsie prablemy možna było vyrašyć. Kali ŭźnikali roznyja sutyčki pamiž kłasam i joj, to zaŭsiody znachodziŭsia vychad ź situacyi. Nie ŭsio vyrašałasia samastojna nami, časam prychodziłasia źviartacca da kłasnaha kiraŭnika, ale ŭsio vyrašałasia mirnymi razmovami. U cełym jana narmalnaja, — kaža adzin z vučniaŭ. — Na moj pohlad, rezkich słovaŭ Ułada zavuč nie zasłužyła. Jana papiła nam usim kryvi, ale tak kazać pra jaje taksama nielha».
«Naša Niva» źviarnułasia pa kamientar da samoj Hanny Słabko, ale jana kinuła słuchaŭku.
Kamientary