U časie onłajn-kanfierencyi na sajcie BIEŁTA kiraŭnik ansambla «Siabry» Anatol Jarmolenka siarod inšaha acaniŭ vyniki akcyi «My — biełarusy!»:
«Ja zrazumieŭ, što ŭ naźvie akcyi jość pačućcio hodnaści. Nievialikaja kraina ŭ centry Jeŭropy zajaŭlaje pra toje, što my — biełarusy. Pačućcio honaru ŭźnikaje ŭ tych, chto prychodzić na kancert, za toje, što jany biełarusy abo žyli ŭ svoj čas u Biełarusi. Heta pačućcio honaru, jakoha nam, moža być, nie chapaje. U nas svaja piesiennaja kultura. Biełaruskuju muzyku možna adroźnić ad rasijskaj, ad ukrainskaj. My bolš liryčnyja, spakajniejšyja, pamiarkoŭnyja. I toje samaje ŭ muzycy.
U rasijskaj muzycy — bałałajka, niejkaja razuchabistaść, a ŭ nas — cymbały.
Usio takoje čystaje, trapiatkoje, trochi naiŭnaje ŭ dobrym sensie słova.
My umiejem rabić usio, ale duša naša takaja. My pavinny zachavać našu samabytnaść. Nia treba prahinacca pierad roznymi jeŭrapiejskimi konkursami. Treba pakazać, što i na ich my ŭmiejem vystupać, ale zastajomsia biełarusami».
Kamientary