Siońnia 80 hadoŭ Kastusiu Alaksiejeviču Ćvirku. Adnamu z tych, chto svaim prykładam prymušaje ludziej adčuć siabie biełarusami.
Kastuś Ćvirka — paet, litaraturaznaŭca, knihavydaviec. Zasnavalnik knižnaj sieryi «Biełaruski knihazbor». Apošniaje dla mianie — asabliva važna. Nie tolki jak dla čytača. Jak dla čałavieka.
Reč u tym, što Ćvirka svajoj burnaj kipučaj dziejnaściu pierakanaŭ mianie ŭ hałoŭnym: chopić skardzicca na žyćcio! Biełarusy nie mohuć śpisvać ułasnyja niaŭdačy na abstaviny, na Łukašenku, na Rasiju! Nie majuć prava! Jany abaviazany dziejničać — i tolki tady ŭ ich što-niebudź atrymajecca.
U Ćvirki — atrymałasia.
U mianie šmat pretenzij da jaho knižnaj sieryi. Ale važna inšaje: Ćvirka — zdoleŭ. Zdoleŭ zrabić toje, čaho chacieli. I zaraziŭ zapałam svaim, volaj svajoj, enierhijaj, jakaja niezrazumieła adkul uziałasia u hetym pažyłym sucharlavym čałavieku, dziasiatki ludziej, jakija źbirajuć vydadzienyja im knihi jak vyšejšuju kaštoŭnaść — jak spadčynu, jakaja dastałasia im ad prodkaŭ. Choć Ćvirka kožnym tomam dakazvaje, što nie ad prodkaŭ — što biełaruskaja kłasika sučasnaja, aktualnaja, čytelnaja. Što ŭsie prodki — žyvyja, praciahvajuć nam ruku sa staronak svaich — i jaho, Ćvirki — knih.
Ja ŭdziačny Kastusiu Alaksiejeviču za toje, što jon daŭ mnie mahčymaść adčuć siabie prafiesijnym litaraturaznaŭcam — daŭ padrychtavać dva tamy dla jaho biblijateki. «Zialonaha» Bułharyna i «čyrvonaha» Karpiuka. Ja hanarusia hetaj svajoj pracaj. Asabliva — Karpiukom. Jon atrymaŭsia.
Darahi Kastuś Alaksiejevič! Dziakuj Vam za toje, što Vy zrabili i praciahvajecie rabić dla biełaruskich čytačoŭ — a, značyć, i dla Biełarusi.
Vy — adzin z zachavalnikaŭ, źbierahalnikaŭ taho kulturnaha płastu, jaki kładziecca ŭ padmurak luboj nacyi. Takimi byli Hienadź Kisialoŭ i Mikoła Jermałovič, Vital Skałaban i Michaś Čarniaŭski. Takimi zastajucca Arsien Lis i Adam Maldzis, Anatol Hryckievič i Hienadź Sahanovič. I, jak niabiesnyja patrony ich usich, — i Vašy — Marcin Kuchta i Branisłaŭ Epimach-Šypiła.
Kamientary