Юнак з Бураціі тры гады марыў ваяваць ва Украіне. Падпісаў кантракт на наступны дзень пасля 18‑годдзя — і праз два месяцы загінуў

Як расказвае выданне «Сибирь.Реалии», малады чалавек стаў першым у спісе загінулых вайскоўцаў 2008 года нараджэння, які вядуць журналісты праекта «Люди Байкала». Юнак скончыў 9‑ы клас у родным сяле, 10‑ы — у суседняй Мажайцы, пасля чаго паступіў у Харынскі філіял Бурацкага рэспубліканскага індустрыяльнага тэхнікума на спецыяльнасць па рамонце аўтамабіляў.

Паводле слоў сяброў, думкі пра адпраўку на фронт з'явіліся ў Мікіты яшчэ ў 9‑ым класе. Знаёмая юнака Арына расказала журналістам, што ён чакаў паўналецця і запэўніваў, што яго ніхто не спыніць.

«Ён адразу мне напісаў, што хоча падпісаць кантракт. Мы абмяркоўвалі гэта не раз. Ён казаў, што ўжо гады тры хоча падпісаць і нічога яго не спыняе — ні сям'я, ні сябры», — прыводзіць выданне словы дзяўчыны.

Сябар загінулага Яраслаў тлумачыць рашэнне фінансавымі праблемамі сям'і. Мікіта хацеў дапамагчы маці, у якой на руках засталося яшчэ пяцёра дзяцей, у тым ліку сястра з інваліднасцю.

«Ён сказаў, што не баіцца страціць жыццё, ён баіцца не дапамагчы сям'і. Мы яму з сябрамі сказалі, што не трэба туды ісці, што можна на грамадзянцы працаваць, знайсці дзяўчыну і жыць спакойна. Але Мікіта быў іншага меркавання. Ён казаў, што тут няма чаго рабіць», — цытуюць Яраслава «Сибирь.Реалии».

Жыхары Папярочнага пацвярджаюць, што працоўных месцаў, акрамя лясгаса, чыгункі і некалькіх ферм, у сяле няма. Пры гэтым аднаразовая выплата пры падпісанні кантракта ў Бураціі вясной 2026 года складала 1,6 мільёна расійскіх рублёў, а ў чэрвені вырасла да 2,1 мільёна. Суседка сям'і Маргарыта згадвае рэакцыю маці на рашэнне сына:

«Галасіла, як даведалася, што ён на вайну пайшоў. Але што яна магла зрабіць адсюль з сяла? Калі пацан ужо год вучыўся ў Харынску ў каледжы. Там яму мазгі і прамылі».

Ад абяцанняў да рэальнасці фронту

Юрыдычная магчымасць адправіцца на вайну ў 18 гадоў без праходжання тэрміновай службы з'явілася пасля змянення расійскага заканадаўства ў красавіку 2023 года. Мікіта Малышаў скарыстаўся гэтым правам 8 красавіка 2026 года і адбыў у вайсковую часць №46108.

Першапачаткова юнак паведамляў знаёмым, што будзе служыць аператарам беспілотнікаў, разлічваў знаходзіцца ў тыле і выязджаць толькі на баявыя заданні. Аднак пазней характар паведамленняў змяніўся. Ён пачаў скардзіцца на вялікія нагрузкі і адсутнасць адпачынку.

«Ён казаў, што калі не навучыцца на дронах лётаць — а ў яго не атрымлівалася, — то яго «ў штурмы адправяць»», — распавяла знаёмая Вольга.

Дакладнае месца і абставіны службы ў апошнія тыдні жыцця застаюцца невядомымі, але ў афіцыйным некралогу Мікіта пазначаны не як аператар БПЛА, а як стралок-зенітчык 2‑га зенітнага ракетнага ўзвода.

Раніцай 12 чэрвеня ён даслаў Арыне кароткае відэа без слоў, дзе стаяў у ваеннай форме са зброяй у руках і закрытым тварам. Пасля гэтага сувязь перарвалася. Пазней сястра Мікіты пацвердзіла, што ў гэты ж дзень ён загінуў у раёне сяла Вясёлае Палогаўскага раёна Запарожскай вобласці.

Колькі можна высцінуць людзей з адной вёскі на фронт

На сённяшні дзень насельніцтва Папярочнага складае менш за 300 чалавек. Мясцовыя жыхары сцвярджаюць, што на вайну адправіліся каля 25 мужчын — як мабілізаваных, так і кантрактнікаў.

У адкрытых крыніцах апублікаваныя імёны як мінімум пяці загінулых выхадцаў з гэтага сяла.

Сярод іх Іван Беразоўскі, які адбываў 10‑гадовы тэрмін за забойства і завербаваўся ў ПВК «Вагнер» з калоніі ў 2022 годзе. Таксама ў спісах значацца мабілізаваныя Уладзімір Байнзураў і Дзмітрый Увараў. Апошні атрымаў цяжкае раненне, пасля рэабілітацыі вярнуўся на фронт з кульгавай нагой і загінуў на Вуглядараскім напрамку. Яшчэ адзін жыхар, Віктар Дронаў, падпісаў кантракт у снежні 2023 года і загінуў праз 10 месяцаў.

Цяпер у холе мясцовай школы побач з помнікам загінулым у Другой сусветнай вайне пачалі ўсталёўваць мемарыяльныя дошкі з імёнамі забітых ва Украіне, а мясцовыя ўлады плануюць пабудаваць асобны абеліск са спісам усіх жыхароў, што не вярнуліся з фронту.

• 2
• 0
• 2
• 5
• 0
• 0
• 1
• 0