6 красавіка ў Тэатры беларускай драматургіі адбылася доўгачаканая прэм’ера «Раскіданага гнязда» Янкі Купалы ў пастаноўцы Аляксандра Гарцуева. Піша Марына Казлоўская.
Варта сказаць, што ад чалавека, які ў свой час паставіў «Трышчана ды Іжоту», «Не мой» і «Івону — прынцэсу Бургундскую», я чакала новага прачытання Купалы, пагатоў
На маю думку, найвялікшая праблема беларускай літаратуры — лянота ці абмежаванасць людзей, якія яе чытаюць, выкладаюць, спрабуюць аналізаваць ці, як у дадзенай сітуацыі, інтэрпрэтаваць на сцэне. Удалыя пастаноўкі беларускай класікі, як, зрэшты,
Чаго гэтым дабіўся рэжысёр? — Адчування вар’яцтва ў тых, хто любіць Купалу не таму, што так было загадана ў падручніку белліта.Аляксандр Гарцуеў паспрабаваў актуалізаваць Купалаву п’есу, пасадзіўшы Зоську на ровар, Марыю — за швейную машынку шыць жабрацкія, заўважым, торбы (якія чамусьці ператварыліся ў клятчастыя валізкі чаўнакоў), даўшы ў рукі Панічу айфон апошняй мадэлі, зрабіўшы Старца люмпенізаваным алкашом, Сымона — гопнікам на раёне, а Незнаёмага — шалёным правакатарам, а да таго ж і кілерам, нанятым тым жа Панічом, каб пазбыцца надакучлівых Сымона і Зоські.
Натуральна, кожны мае права на сваю інтэрпрэтацыю класічнага тэксту. Але
хацелася б пачуць нейкія разумныя довады на карысць такога прачытання Купалавага твора.
Апрача таго, што «Раскіданае гняздо» — першая ў гісторыі беларускай драматургіі спроба выйсці
«Раскіданае гняздо» — п’еса пра Апакаліпсіс, пра зруйнаваны дом і свет, дзе чалавеку няма месца, пра страчаны рай, да якога чалавек нібы прыкуты ланцугамі. Гэта трагедыя беларускай душы,над якой бязмежную ўладу мела зямля — беларуская мара (тая самая зямля, на якую праз 50 гадоў Мележаў Васіль прамяняе Ганну, бо «зямля е бог»). Мы і цяпер — лакальная нацыя (хоць і прывучаная за гады калектывізацыі бегчы ад зямлі і баяцца яе), што ўжо казаць пра пачатак ХХ стагоддзя.
Купала акрэсліць гэта ў іншым сваім творы, назваўшы нас «тутэйшымі» — людзьмі, прывязанымі да «тут», да сваёй зямлі, людзьмі, якія не ўмеюць арыентавацца ў свеце, не ведаюць, як сябе ідэнтыфікаваць, калі гэтае «тут» знікае.Менавіта гэта даводзіць Лявона Зябліка, а пасля і ўсіх яго дзяцей да вар’яцтва і спробаў самагубства, бо вечнае бадзянне, беспрытульнасць страшнейшыя за смерць.
«Раскіданае гняздо» — п’еса пра народ, укрыжаваны на сваёй зямлі, якая здзекуецца і паглынае ўласных дзяцей, бо яны любілі яе. І адначасова п’еса пра неабходнасць зыходу, руху, шляху ў пошуках новага дому, новай бацькаўшчыны, новага Эдэму.
Купалава ідэя згубілася на люмпенізаваным дне, куды Аляксандр Гарцуеў змясціў яго герояў,ператварылася ў зацягнуты шэраг крыклівых сцэн, за якім ужо не разгледзець беларусаў тых, якімі яны былі, у якім сябе не пазнаюць беларусы тыя, якімі яны сталі, прамяняўшы любоў да зямлі на зацятае адмаўленне ад яе.
-
У Гомельскім драматычным тэатры — кадравыя чысткі. Зноў праз «палітыку»
-
«Будзе смешна і балюча»: «Купалаўцы» прэзентуюць заўтра новы спектакль. У галоўных ролях — Манаеў, Белахвосцік, Гарцуева
-
«Рашэнне прыйшло звонку». Што адбываецца ў віцебскім тэатры, дзе ў спектаклі прагучала «Жыве Фландрыя!» і пачалася чарада звальненняў?
Цяпер чытаюць
Затрымалі чарговага чалавека года Віцебшчыны, дэпутата Віцебскага аблсавета Дзмітрыя Калягу7
Затрымалі чарговага чалавека года Віцебшчыны, дэпутата Віцебскага аблсавета Дзмітрыя Калягу
«Дзіма, мой мікраскоп за паўмільёна еўра стаіць у тваёй клініцы. Абсталяванне скраў ты». Заснавальнік «Новага зроку» расказаў пра адносіны з сям'ёй Абельскіх1919
«Дзіма, мой мікраскоп за паўмільёна еўра стаіць у тваёй клініцы. Абсталяванне скраў ты». Заснавальнік «Новага зроку» расказаў пра адносіны з сям'ёй Абельскіх19
«Да лейтэнанта прыехала маладая жонка, пабачыла, што адбываецца ў зоне, і застрэлілася». Выйшла заключная частка ўспамінаў Рыгора Бярозкіна пра ГУЛАГ і савецкі Мінск1818
Каментары