Natalia Adamovich was born in the spring of 1954 into the family of writer Ales Adamovich and philologist Viera Adamovich.
For many years, Natalia Adamovich worked at the Yakub Kolas State Literary Memorial Museum.
After her father's death, she preserved and studied his family archive, helped publish the writer's letters and notebooks, and participated in the preparation of new editions of his works.
In 2007, Natalia, together with her mother Viera Siamionauna, compiled the collection "…Имя сей звезде Чернобыль" (The Name of This Star is Chernobyl) with her father's works and publications about the Chernobyl disaster.
Her father, writer and public figure Ales Adamovich, died in 1994, and her mother, Viera Adamovich, died in 2014.
Now reading
Half were denied, a third were granted refugee status. August results of reviews of Belarusians' applications for international protection in Poland have become known 1919
Half were denied, a third were granted refugee status. August results of reviews of Belarusians' applications for international protection in Poland have become known 19
"Didn't like the products on the shelf — and they write an SMS there." The Ministry of Internal Affairs called Threads a security threat and announced arrests 5151
Comments
[Зрэдагавана]
Смерць непазбежная, і я не пра яе.
Я пра лёсы тых, хто праявіў сябе беларусам. І пра тое, што гэтыя лёсы вызначыла.
Невыпадкова бацька памерлай не мог знайсці сабе працу у БССР і быў выціснуты у Маскву, на пасаду дырэктара усесаюзнага інстытута кінематаграфіі.
Нажаль гэты прынцып захаваўся па сёння.
Паўсюль у сёняшняй Беларусі пануе каланіялізм.
Слепата. Страшная сваёй добраахвотнасццю. Верай у рускае. Добраахвотным прызнаннем сваёй другаснаці.
Беларускія установы у СССР былі убудаваныя у структуры феадальнага тыпу.
Усё у БССР, ад завода да навуковага інстытута, было і застаецца падначаленым т.з. "главкам" у расійскіх цэнтрах. Хіба што камуністычныя дэкарацыі замянілі на капіталістычныя.
Балюча бачыць у фільме 1989-га года, прысвечаным бацьку памерлай, дакументальнае сведчанне цемры, якую імперыя наканавала сваёй калоніі - БССР - проста самім фактам сваёй унутранай пабудовы ("Сустрэчны пазоў" Юрыя Хашчавацкага). Эпізод з загадчыкам аддзела Інстытута медыцынскай генэтыкі у 7-й мінскай клініцы. Яскравы прыклад каланіяльнай структуры. Фактычна ракавая пухліна - чужое у тваім целе, абсалютна ім, тваім целам, не заўважаемае.
Сёняшнія пакаленні нават не пасьпяваюць асэнсаваць цану, якую ужо плацяць за знаходжанне у рускім сьвеце.
На нашых вачах з беларусаў робяць людзей, сэнсам жыцця якіх становіцца абслугоўванне багатых. Робяць фактычна людзей другога сорту - абслугу.
Пустое у калоніі цэніцца значна вышэй істотнага. Свята улады грошай.
Памірае ужо не толькі стары парабак, але і малады, які нічога не паспеў яшчэ зразумець у каланіяльнай Беларусі. Памірае з вераю у грошы, у расейскі капіталізм, рускую мову, рускую культуру...
Чужая вера да дабра не давядзе. Спадзяваючагася на свет з Масквы чакае горкае расчараванне.
Пакаленне Алеся Адамовіча зрабіла што магло і як магло.
Дабегчы да Масквы, бо там усе рычагі, і адтуль...Наіўна. Але варта памяці!
Дачка аддала даніну памяці бацьку. Памерла беларуска.