Imia bylinnaha asiłka z rasijskaha falkłoku baćki Darja i Mikita Buraki sa Śvietłahorska prydumali svajmu pieršyncu jašče da jaho naradžeńnia.
«U žart niechta z nas adnojčy skazaŭ imia Dabrynia — maŭlaŭ, dzicia budzie asiłkam. My abodva vysokija, dy i ŭ našym rodzie šmat mocnych, statnych mužčyn. Tamu padumali, što synu hetaje imia abaviazkova padydzie», — raspaviała mama.
Pieršapačatkovy vybar baćkoŭ nieŭzabavie z žartu pieratvaryŭsia ŭ ćviordy namier. Nie ŭsie adnaznačna ŭspryniali imia: svajaki i siabry čas ad času pytalisia, ci nie pieradumali jany, a chtości i zusim nie vieryŭ u taki vybar. Ale imia nastolki spadabałasia i zdavałasia svaim, što inšyja varyjanty ŭžo nie razhladali.
«Ja prapanoŭvała mužu alternatyvy, naprykład, Sierafim ci Leŭ, ale ŭsie imiony ŭžo zdavalisia nie tymi. My ź nieciarpieńniem čakali svajho Dabryniušku», — kaža mama.
Cikava, što ŭ maleńkaha Dabryni jość i ciozki — za apošnija dziesiać hadoŭ na Homielščynie zarehistravali jašče piać Dabryniaŭ Mikicičaŭ, paviedamlaje Hałoŭnaje ŭpraŭleńnie justycyi Homielskaha abłvykankama.
Ciapier čytajuć
Na Minskim paŭmarafonie pamior 50‑hadovy biahun. Voś što viadoma pra Alaksieja Dašynieviča22
Kamientary
Słovo nie prosto było priniato vatoj vo vriemiena tataro-monholskoho iha, ono było poddieržieno i odobrieno vłasťju i cierkov́ju pravosłavnoju moskovskoho patriarchata. Jevropiejskoje słovo, jeho anałoh, vitiaź nie było priniato!
Ja ni na čto nie namiekaju. Ja prosto piesienki poju!