Viktar Marcinovič: Ja, napeŭna, apošni aŭtar, jaki zastaŭsia tut
Piśmieńnik Viktar Marcinovič daŭ intervju niamieckamu vydańniu Die Zeit. U im jon raskazaŭ pra finansavaje vyžyvańnie, izalacyju, žyćcio ŭ pastajannym strachu i patłumačyŭ, čamu kateharyčna admaŭlajecca emihravać ź Biełarusi.
U Biełarusi Marcinovič apynuŭsia ŭ tatalnaj prafiesijnaj izalacyi. Paśla pryznańnia EHU «ekstremisckaj arhanizacyjaj» jon musiŭ pakinuć prafiesuru, kab biaśpiečna znachodzicca na radzimie, i ciapier vymušany žyć z prodažu baćkoŭskaj kvatery.
Drukavacca jon taksama nie moža: unutry krainy dziejničaje cenzura (nakład ramana «Revalucyja» zabirali na paŭhadovuju pravierku), a publikacyja ŭ emihranckich vydaviectvach, jak u krakaŭskim Gutenberg, ciapier pahražaje šaściu hadami turmy praź ich «ekstremiscki» status.
Apisvajučy atmaśfieru ŭnutry Biełarusi, piśmieńnik adznačaje, što strach razburyŭ davier pamiž ludźmi. Aŭtary ŭnutry krainy nie stasujucca adno z adnym, a sam jon paźbiahaje kantaktaŭ z dyjasparaj, kab nie padviarhać siabie ryzycy pry pierasiačeńni miažy.
Marcinovič pryznajecca, što žyvie ŭ stanie pastajannaha strachu, jaki paraŭnoŭvaje z pavietranaj jamaj u samalocie. Ź mierkavańniaŭ biaśpieki piśmieńnik admoviŭsia adkazvać na niekatoryja pytańni žurnalistki.
Niahledziačy na heta, litaratar nazyvaje mahčymuju emihracyju zdradaj samomu sabie i tym, chto zastaŭsia.
«Sens majho žyćcia — pisać pra toje, što ja baču ŭ Biełarusi. U krainie pavinny zastavacca vočy i vušy, i ja, napeŭna, apošni aŭtar, jaki zastaŭsia tut. Kali ja źjedu, nichto nie zrazumieje tych źmien, jakija adnojčy tut adbuducca», — tłumačyć jon.
Marcinovič dadaje, što teksty, napisanyja im za miažoj, nie majuć dla jaho vartaści, i jon praciahvaje vieryć u pieramohu dabra, bo hetyja słovy, skazanyja ŭnutry siońniašniaj Biełarusi, majuć zusim inšuju vahu.
«Naša Niva» — bastyjon biełaruščyny
PADTRYMAĆToj samy masažyst raskazaŭ, navošta zdymaŭ hołych klijentak2
Kamientary