«Liču, što heta maja misija». Biełaruskamoŭny Pavieł z DCP vyklikaŭ chvalu zachapleńnia, zajzdraści i lubovi
Pavieł i jahonaja dziaŭčyna vypadkova trapili ŭ vuličnuju apytanku minskaha błohiera. «Jakija pryhožyja, śvietłyja čałaviečki. Ščaścia abaim!» — tysiačy ludziej adreahavali.
Minski błohier Dźmitryj Žych (Belrels) viadomy svaimi vuličnymi intervju z vypadkovymi minakami. Jon raspytvaje mieścičaŭ pra toje, jak jany žyvuć i pra što marać, pry hetym časta hierojami jaho apytanak stanoviacca ludzi ź invalidnaściu.
Niadaŭna ŭ jaho kanale źjaviłasia videa, jakoje jon supravadziŭ podpisam: «Enierhija, jakaja ściraje miežy!».
Błohier patłumačyŭ, što vypadkova sustreŭ na vulicy niejmaviernuju paru. U chłopca, jakoha zavuć Pavieł, — DCP. Adnak, pa słovach aŭtara videa, «za drajvam i ščyraściu junaka hetaha prosta nie zaŭvažaješ».
«Jon — fiłołah, jaki zakachany ŭ biełaruskuju movu, i jaho śviet zaradžaje ŭsio navokał», — piša Dźmitryj.
Na pytańnie, ci nie pieraškadžaje žyć Paŭłu jaho zachvorvańnie, toj ščyra pryznaŭsia, što časam «byvaje ciažka kudyści padniacca».
«A tak zbolšaha ŭsio dobra. Lublu čytać knihi, lublu futboł — nu, hladžu ŭ asnoŭnym», — praciahnuŭ chłopiec.
Pavieł raskazaŭ, što ŭ budučyni chacieŭ by realizavać siabie ŭ prafiesii:
«Mnie cikava zajmacca navukaj. Liču, što ŭ Biełarusi pavinna bolš raźvivacca biełaruskaja mova. U nas šmat vybitnych ludziej, jakija prasłavili našu krainu na ŭvieś śviet. U krainie hetamu nadajecca mała ŭvahi, tamu ja i abraŭ dla siabie taki šlach. Liču, što heta maja misija».
U karotkaj razmovie Pavieł taksama zaŭvažyŭ, što chacieŭ by, kab «ludzi nie byli takimi złobnymi i va ŭsich usio było dobra», i paraiŭ: «Treba ŭśmichacca, tady ŭsio budzie dobra».
Adkazvajučy na pytańnie pra maru, chłopiec pryznaŭsia:
«Mara — heta, napeŭna, kab biełaruskaja mova kvitnieła. Takich materyjalnych rečaŭ u mianie niama. Ja chaču prosta, kab va ŭsich usio było dobra i ŭsie byli ščaślivyja».
Kali ž błohier zadaŭ bolš kankretnaje pytańnie — čym Paŭła možna paradavać — toj adkazaŭ, što daŭno maryć nabyć raman Uładzimira Karatkieviča «Kałasy pad siarpom tvaim». Ale kniha kaštuje doraha.
«A što b vy chacieli pažadać ludziam?» — spytaŭ naprykancy Dźmitryj.
«Bolš uśmichacca, hladzieć u budučyniu tolki z dobrymi namierami i nikoli nie zahaniacca praź niejkuju łuchtu. U žyćci ŭsio možna vyrašyć, jakaja b ni była situacyja i što b ni zdaryłasia. Zaŭsiody treba iści da svajoj mety, surjozna stavicca da žyćcia. Za ciabie ničoha nie zrobiać — treba nieści adkaznaść za samoha siabie, i tady ŭsio budzie. Nikoli nie zdavacca — heta hałoŭnaje!»
Dziaŭčyna Paŭła ŭ svaju čarhu raskazała, što chłopiec zachapiŭ jaje svajoj dabrynioj, ščyraściu, pavahaj da ludziej i hatoŭnaściu pryjści na dapamohu ŭ ciažki čas.
Videa ŭžo nabrała zvyš 150 tysiač prahladaŭ. «Zachapleńnie! Jaki ščyry, jakaja pryhožaja mova! Jašče i lubić Karatkieviča! A jakaja dziaŭčyna!»; «Jakija pryhožyja, śvietłyja čałaviečki. Ščaścia abaim!» — pišuć hledačy ŭ kamientarach.
Kamientary
Hodnyja ludzi, niachaj u ich usio budzie dobra. Škada, što niama mahčymaści padaravać im z majoj biblijateki, što źbirałasia ź luboŭju. Ech..