RTBD adkryvaje čarhovy teatralny siezon

Siońnia pakažuć rezanansnuju pastanoŭku minułaha siezona — śpiektakl Aleny Źmicier «Karniej» pa matyvach tvoraŭ Uładzimira Karatkieviča, piša «Narodnaja Vola».

«Siońnia hladač Teatra biełaruskaj dramaturhii — svojeasablivy palaŭničy za teatralnymi skarbami: premjernymi śpiektaklami, prajektami, sustrečami ź ludźmi teatra — jak pažytkam dla rozumu, unutranymi łabaratoryjami i adkryćciami, ščyrymi adčuvańniami i emocyjami, — kažuć u teatry. — A dla RTBD skarby — heta ŭsio toje kaštoŭnaje, što ŭ roznyja pieryjady žyćcia i stanaŭleńnia nahadvaje, viartaje da hałoŭnaha: chto ty, adkul ty, dzie tvaje karani, tvaja ista, unutrany stryžań, moc, padtrymka. I pierš za ŭsio — heta ludzi. Tamu kancepcyjaj novaha tryccać druhoha siezona teatr žadaje padkreślić: skarby chavajucca i znachodziacca ŭ ludziach.

Pavialičyć

XXXII teatralny siezon budzie nasyčany jubilejnymi datami lubimych artystaŭ, a heta značyć, hledačoŭ čakaje jašče bolš ciopłych, dušeŭnych sustreč ź ludźmi-skarbami teatra, u płanach — śpiecyjalnyja prajekty, cikavyja ekśpierymienty, premjernyja śpiektakli, teatralizavanyja čytańni pjes ad Centra biełaruskaj dramaturhii.

Pačatak teatralnaha siezona abiacaje być bahatym na fiestyvali, užo zapłanavany ŭdzieł u takich fiestyvalach, jak Mižnarodny teatralny fiestyval «BIEŁAJA VIEŽA — 2023» (Brest, vierasień) sa śpiektaklem «Kamień duraści», Mižnarodny Vołkaŭski teatralny fiestyval (Jarasłaŭl, vierasień) sa śpiektaklem «Šlub ź vietram», Mižnarodny teatralny fiestyval «Bałtyjski dom» (Sankt-Pieciarburh, kastryčnik) sa śpiektaklem «Pačupki».

Respublikanski teatr biełaruskaj dramaturhii čakaje ŭsich amataraŭ teatra i siabroŭ u XXXII «Siezonie skarbaŭ», kab razam ździejśniać padarožžy za asabistymi i sumiesnymi skarbami».

Pra što śpiektakl «Karniej»?

«Karniej» — heta śpiektakl, u jakim hałoŭnym pradmietam daśledavańnia stanovicca Dom. Dom jak simvał, jak pačućcio, jak suviaź z rodnaj ziamloj, jak złučalnaje źviano pakaleńniaŭ, dośviedaŭ, časoŭ i vyprabavańniaŭ.

Hałoŭny hieroj Karniej — miascovy pacukałoŭ, nieadnaznačny, dzivakavaty čałaviek, jakoha lubiać usie dzieci i, jak potym vyjaŭlajecca, usie myšy. Jon maryć ab Domie, šukaje jaho — svajo miesca. Adnak, kali znachodzić, zdarajecca strašnaje… Vajna, pierad tvaram jakoj čałaviek, jak i ŭsio žyvoje, — vielmi chistkaja, krochkaja istota, drobiaź, piasčynka. Jak, sutyknuŭšysia z takoj danaściu, takoj rečaisnaściu, zaścierahčy, adstajać, abaranić simvał suviazi z rodnaj ziamloj, rodam — svoj Dom?..

U asnovie śpiektakla — apaviadańnie Uładzimira Karatkieviča «Karniej — myšynaja śmierć», a taksama ŭryŭki z prazaičnych tvoraŭ piśmieńnika, jaho vieršaŭ i ese.

«Uładzimir Karatkievič — heta naš kulturny kod. Možna hetaha nie ŭśviedamlać, ni razu nie čytać jaho tvoraŭ, nie viedać movy. Ale kali ty biełarus i tabie traplajecca ŭ ruki kniha Karatkieviča, na padśviadomym uzroŭni ty budzieš razumieć, ab čym piša naš kłasik. Jon padymaje hłybinnaje. Piša ad žyvata, navat nie ad serca, nie ad hałavy, a ad žyvata. Toje, što niemahčyma rastłumačyć, što, zdajecca, niemahčyma ŭvabrać u słovy, jon robić mahčymym. Znachodzić trapnyja vobrazy, simvały, historyi. Kaliści śviet trymaŭsia na kicie, čarapasie i słanach, dyk voś, mnie dumajecca, što dzieści miž imi dla Biełarusi byŭ Karatkievič», — havoryć režysior śpiektakla Alena Źmicier.

• 5
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0