«Kolki možna, adkul heta biarecca?» U novym strymie Čałaha dastałasia ŭsim — Łatušku, Labiedźku i prostym biełarusam
U svaim štotydniovym strymie analityk rezka vykazaŭsia na złabadzionyja temy.
Analityk prakamientavaŭ zaklik pryznać Biełaruś terytoryjaj, časova akupavanaj Rasijaj. Nahadajem, hetuju ideju ahučyŭ spačatku Pavieł Łatuška, a paśla ź joj da pasłoŭ AAN źviarnułasia Śviatłana Cichanoŭskaja.
«Ja nie čakaŭ, što jana stanie takoj papularnaj — ideja kazać pra toje, što my akupavanyja. Ja ŭžo nie kažu pra ideju dvajnoj akupacyi — Łukašenka akupavaŭ krainu, Pucin akupavaŭ Łukašenku, my ŭsie takija akupavanyja. Ciapier na poŭnym surjozie heta robicca łozunham demakratyčnaha ruchu. Ja tak razumieju, Pavieł Łatuška spačatku jaje vysunuŭ: davajcie damožamsia pryznańnia Biełarusi akupavanaj krainaj», — aburyŭsia Siarhiej Čały.
«Kolki možna, adkul heta biarecca? Heta tryvožnyja rečy — mnie zdavałasia, hetaja tema ŭžo była adnojčy zakrytaja. Nie, jana praciahvaje raźvivacca!
Moj siabar, Andrej Jelisiejeŭ, piša ceły artykuł u jakim sprabuje davieści, čamu nas treba pryznać akupavanaj krainaj, i pryvodzić prykład krain Bałtyi, jakija byli akupavanyja Savieckim Sajuzam. I ja hety artykuł čytaju i sprabuju zrazumieć, u čym padabienstva. Viedajecie dzie? Ja znoŭ ža cytuju, nie prydumlaju: tamu što Biełaruś — taksama kraina Bałtyi, tamu što ŭ nas pałova rek upadaje ŭ Bałtyjskaje mora. I tamu nas treba pryznać akupavanaj krainaj», — vykazaŭsia analityk.
Prajšoŭsia jon i pa biełarusach, jakija krytykavali słovy Zialenskaha ŭ intervju nakont Łukašenki. Fraza, jakaja vyklikała nieadnaznačnuju reakcyju, tyčyłasia sustrečaŭ ukrainskaj i rasijskaj delehacyj dla pieramovaŭ na biełaruskaj terytoryi i całkam hučała tak:
«Rasijski bok adčuvaje pieramohu ŭ tym, što hetaja sustreča adbyłasia, što heta dadaje niejkuju subjektnaść Alaksandru Ryhoraviču Łukašenku… Dy na zdaroŭje. Kali my možam skončyć vajnu, a Alaksandr Ryhoravič budzie adčuvać ad hetaha, što jon znoŭ u domie haspadar — dy na zdaroŭje. Mnie, ščyra kažučy, usio roŭna. Heta ŭvohule vybar biełarusaŭ, a dakładna nie naš. Tamu ja pahadziŭsia, kali budzie pradmietnaja ŭ ich sustreča».
«Znajšli maleńkaje miesca, dzie paru słoŭ było skazana pra Łukašenku, i ŭsie biełarusy, pryčym nie tolki zvyčajnyja ludzi, [aburylisia]. Labiedźka hnieŭny post napisaŭ u svaim Fejsbuku.
A tam ža nasamreč absalutna pa kantekście zrazumiełaja reč. Čałaviek śmiarotna stomleny, ź niedasypam, tym nie mienš, razmaŭlaje z žurnalistami z krainy, jakaja ź im vajuje, sprabujučy patłumačyć svaju pazicyju. I adkazvajučy na pytańnie, jon kaža: dy mnie naplavać, dzie hetyja pieramovy mohuć adbycca, i kali prosta ad taho, što jany adbuducca ŭ Minsku, Łukašenka čamuści adčuje siabie lepiej — dy mnie naplavać na heta. Voś usio, što jon skazaŭ!
Prosta kali vy forsicie temu akupacyi, zrabicie nastupnuju łahičnuju apieracyju: adzinaje, što vas uratuje — heta pieramoha armii-vyzvaliciela. A varta było Zialenskamu skazać: «dy mnie naplavać, što tam Łukašenka padumaje» — jak ža tak!? Što ž heta? I armii-vyzvaliciela nie budzie? A my ŭžo tak byli hatovyja! Dziva prosta, dziva!» — emacyjny razvažaŭ Siarhiej Čały.
Što budzie značyć dla Biełarusi, kali jaje pryznajuć krainaj pad časovaj vajennaj akupacyjaj
«Mnie, ščyra kažučy, usio roŭna». Dy na zdaroŭje, Zialenski
Ciapier čytajuć
Svajaki kaskadziora, jaki ledź nie zahinuŭ na aŭtašou ŭ Lidzie, raskazali, što ź im ciapier1
Kamientary