Навіна аб тым, што ў Магілёўскай вобласці жанчына заразілася шаленствам пасля таго, як вулічны кот падрапаў ёй рукі, выклікала ў многіх здзіўленне: няўжо шаленства можа перадацца не толькі праз укус, але і праз звычайную драпіну? Вось што кажуць эксперты.
Сусветная арганізацыя аховы здароўя тлумачыць, што вірус шаленства перадаецца праз сліну заражанай жывёлы — не толькі пры ўкусах, але і праз драпіны або калі сліна трапляе на пашкоджаную скуру ці слізістыя абалонкі.
Амерыканскі Цэнтр кантролю і прафілактыкі захворванняў (CDC) таксама падкрэслівае, што шаленства распаўсюджваецца «праз укусы або драпіны ад інфікаваных жывёл».
Механізм заражэння выглядае даволі проста. Вірус знаходзіцца ў сліне хворай жывёлы. Калі жывёла вылізвае лапы, сліна можа заставацца на кіпцюрах. Таму нават драпіна становіцца небяспечнай, калі праз пашкоджаную скуру вірус трапляе ў арганізм.
Асабліва небяспечныя пашкоджанні на руках, твары і шыі — у месцах з вялікай колькасцю нервовых канчаткаў. CDC адзначае, што заражэнне тканак, багатых на нервы, можа паскорыць развіццё інфекцыі.
У міжнародных медыцынскіх рэкамендацыях драпіны лічацца афіцыйным фактарам рызыкі. CDC у даведніку Yellow Book асобна піша, што хаця драпіны маюць ніжэйшую рызыку перадачы, чым укусы, яны могуць быць забруджаныя слінай, што ўтрымлівае вірус шаленства.
СААЗ таксама папярэджвае, што заражэнне магчымае нават тады, калі інфікаваная жывёла аблізала чалавеку рану, месца, дзе садрана або пашкоджана скура, а таксама слізістую абалонку рота і носа. Таму медыкі раяць успрымаць любы кантакт з невядомай або дзікай жывёлай, пасля якога была пашкоджаная скура, як патэнцыйна небяспечны.
Шаленства застаецца адной з самых смяротных інфекцый у свеце. Пасля з’яўлення сімптомаў хвароба амаль заўсёды заканчваецца смерцю. СААЗ адзначае, што пасля развіцця клінічных праяў шаленства «амаль у 100% выпадкаў смяротнае». Менавіта таму галоўнае правіла — не чакаць сімптомаў, а дзейнічаць адразу пасля кантакту з падазронай жывёлай.
Медыкі рэкамендуюць неадкладна прамыць рану вадой з мылам на працягу некалькіх хвілін і як мага хутчэй звярнуцца да дактароў. Калі ёсць рызыка заражэння, чалавеку прызначаюць паслякантактную прафілактыку — курс вакцынацыі, які практычна заўсёды прадухіляе развіццё хваробы.
Каментары