Кузняцоў: Усё гэта мы праходзілі. Але ўпершыню ўсё гэта — калі праціўнікаў Лукашэнкі большасць
Пачытаў у фэйсбуку некалькі сварак паміж «новымі/нябітымі» і «старымі/бітымі» актывістамі, піша стваральнік гомельскіх «Моцных навінаў» Пятро Кузняцоў.
Дзе новыя-нябітыя распавядаюць пра тое, як «маргінальная апазіцыя» за 26 гадоў нічога не зрабіла. А яны — «упершыню ў гісторыі» запоўнілі Бангалор, «упершыню ў гісторыі» аб'ядналіся ну і ўсё такое.
Аднак у той жа час я прысвяціў працы ў апазіцыйных арганізацыях 11 гадоў свайго жыцця, з 2004 па 2015, і тым, хто незадаволены «маргінальнай апазіцыяй», якая за 26 гадоў «нічога не зрабіла», хачу сказаць наступнае.
І аб'яднанні, і Бангалоры. Усё тое ж самае, толькі іншае асяроддзе — што на самой справе ўпершыню, дык гэта тое, што адбываецца гэта ва ўмовах электаральнай большасці праціўнікаў дзейнай улады (гэта значыць, апазіцыі).
Большасць усё задавальняла, большасць не хадзіла на плошчы і пікеты, не станавілася ў чаргу і не запісвалася ў партыі. Большасць займалася сваімі справамі — наладжвала сваё жыццё і побыт так, як умела, для дасягнення максімальнага даступнага камфорту.
І толькі таму, што ў большасці ўсё было вельмі нават ок, яна на працягу многіх гадоў жыла па прынцыпе «я ў палітыку не лезу», толькі таму апазіцыйныя партыі і арганізацыі былі вымушаныя існаваць як «рэчы ў сабе» і, адпаведна, загніваць да цяперашняга сумнага стану.
Я нават не буду пісаць і казаць пра тых, хто за гэтыя гады прынёс сябе ў ахвяру. Быў забіты, сядзеў у турме, ратаваўся ў эміграцыі, пазбавіўся кар'еры, скончыў жыццё самагубствам. Тысячы і тысячы чалавек ахвяравалі сабой дзеля тых, каму было ўсё адно і хто займаўся сваімі справамі — дзеля таго, каб потым гэтыя, каму было ўсё адно, сказалі ім, што яны нічога не зрабілі. Тут лёгка дацца ў эмоцыі, а я хачу пакінуць рацыа.
«Бітыя» могуць сварыцца на «нябітых» за тое, што тыя былі ў баку, але ўсё роўна карысна было б спытаць сябе: а што рабілі не так, раз выйшла тое, што выйшла?
Калі ў нас кожны можа выставіць прэтэнзіі кожнаму, магчымыя два сцэнары калектыўных паводзін.
Мы таксама можам аб'яднацца не «штабамі», а нацыяй. Адкласці ўзаемныя крыўды і папрокі і знайсці нацыянальны кансэнсус у тым, што гэтая ўлада павінна сысці. І дзейнічаць разам на вынік, таму што па-іншаму выніку не будзе.
Вось другая мадэль — гэта складана, вельмі складана і цяжка. Але гэта наш варыянт і ён адзіны. Іншага нам не дадзена.
Каментары