U Hrodnie jość niezvyčajnaje kafe, dzie pasadu dyrektara zajmaje kot Tuman
Volha i Andrej Łastoŭskija zaŭsiody lubili žyvioł, asabliva kocikaŭ. Vielmi časta jany ratavali puchnacikaŭ, jakija traplali ŭ biadu, i znachodzili im dom. Tak što ideja adkryć kotakafe «Kaciny dom» źjaviłasia sama saboj. Va ŭstanovu zazirnuła karespandentka haziety «Źviazda».
«Chto tam piščyć?..»
Heta kaviarnia — najpierš mienavita dom dla kocikaŭ, jakija trapili ŭ biadu i šukajuć novuju siamju. Spačatku ŭsie vyratavalnyja apieracyi i časovaje žyllo byli doma ŭ muža i žonki, ale ŭ niejki momant stała zrazumieła, što ŭsie chvastatyja ŭ im nie źmiaščajucca. Tak było pryniata rašeńnie stvaryć prastoru, dzie hadavancy zmohuć z kamfortam žyć i radavać inšych ludziej.
«Usio pačałosia 15 hadoŭ tamu z našaj siamiejnaj historyi, — raskazvaje Volha. — My z mužam tolki što ažanilisia i pajechali dapamahčy maim baćkam u viosku. A kali pracavali na hradkach, pačuli praniźlivy pisk. Pajšli hladzieć, što tam, i znajšli ŭ bulbie kacianiatka. Jano było zusim maleńkaje. Susiedzi skazali, što kotka źnikła, a bieź jaje mały nie vyžyŭ by.
Parailisia z mužam i vyrašyli zabrać kaciania. U nas užo była kotka, ale my nie mahli pakinuć jaho ŭ biadzie. Płanavali pastavić małoha na łapy i addać, ale pryvykli i nie zmahli raźvitacca. U hety momant zrazumieli, što nam u radaść kłapacicca pra katoŭ. I pieryjadyčna ŭ našym domie źjaŭlalisia pastajalcy, jakich my prystrojvali».
U dobryja ruki
Potym muž i žonka stali dumać, jak zrabić dapamohu žyviołam centralizavanaj. Tak i źjaviłasia kotakafe. Dziakujučy Volzie i Andreju 57 kocikaŭ znajšli svoj dom.
Ciapier tut u rozny čas roznaja kolkaść pastajalcaŭ. U kožnaha svaja historyja, charaktar. Usie jany dahledžanyja, ź bliskučaj poŭściu. Jość vielmi tavaryskija žychary, a jość i tyja, chto naziraje za ludźmi zdaloku.
Haspadary prapanujuć haściam harbatu i kavu, jakija možna pić z kubkaŭ, viadoma, u kotatematycy. Puchnatyja chodziać pobač, asabliva cikaŭnyja zaskokvajuć na kaleni, vurkočuć. Atrymlivajecca nakštałt terapii. Pušyściki vielmi hullivyja, lohka ŭklučajucca ŭ aktyŭnyja zabavy.
«Heta miesca my stvaryli dla dapamohi žyviołam. Nie dla zarobku — usie srodki ad uvachodnych biletaŭ iduć na patreby kocikaŭ. Jany da nas traplajuć z vulicy, praz vałancioraŭ. My ŭsich lečym, sterylizujem, pryščaplajem», — tłumačyć Volha.
Byvajuć i niezvyčajnyja historyi.
«Adnojčy jeździli pa kotku ŭ Lidu. Tam dziaŭčynka sprabavała ŭładkavać žyviolinu, ale ŭ jaje nie vyjšła, a baćki nie dazvolili pakinuć doma kaciania, — uspaminaje haspadynia. — Naša staražyłka Leja ŭvohule ź Viciebskaj vobłaści. My adpačyvali ŭ sanatoryi. Vakoł les, i była maleńkaja viaskovaja krama, kala jakoj žyła Leja. Jana była takaja chudaja! Jeła ŭsio, navat chleb. Viadoma, my nie mahli jaje tak pakinuć. A za joju vyjšli… jašče piać kacianiat. Pryniali rašeńnie zabrać usich. Dzietkam znajšli siemji, a kotka zastałasia ŭ nas.
Tyja kociki, što nie znajšli dom, zastajucca ŭ kotakafe, ale, na moj pohlad, tak i pavinna być, bo ŭ kožnaha svaja rola. Tuman sapraŭdny lidar, jon atrymaŭ pasadu dyrektara, u jaho navat jość pracoŭnaja knižka. A voś Tajhier sapraŭdny kotaniań, jon dapamahaje adaptavacca novym pastajalcam, a kacianiat vučyć pramudraściam kacinaha žyćcia».
«Majo apiryšča»
Volha padkreślivaje, što ŭ kłopacie pra čatyrochnohich siabroŭ jana zaŭsiody znachodziła pazityŭnyja emocyi, a ŭ ciažki momant jany stali dla jaje vyratavańniem. Naohuł, surazmoŭca pa adukacyi juryst, jana dacentka i kandydatka jurydyčnych navuk, šmat hadoŭ pracavała ŭ HrDU imia Janki Kupały. Ale praz chvaroby joj pryjšłosia pakinuć pracu.
«Na prahułcy pryčapiŭsia klešč. Nastupstvy byli surjoznyja, ja hod nie mahła chadzić, vielmi doŭha adnaŭlałasia, i katy mnie vielmi dapamahali spraŭlacca. Viedajecie, simptamatyka moža być nie adrazu.
Ja paśla ŭkusu pryniała ŭsie nieabchodnyja miery. A simptomy pačali prajaŭlacca praz paru hadoŭ, i spačatku lekary nie mahli zrazumieć, u čym sprava. Tamu vielmi važna apracoŭvacca śpiecyjalnymi srodkami, uvažliva sačyć», — pieraścierahaje Volha.
Ale, zrazumieła, niahledziačy na ŭsie plusy takoj vałanciorskaj dziejnaści, heta niaprostaja sprava. U kožnaj žyvioliny — svoj charaktar. Na žal, atrymlivajecca vyratavać nie ŭsich, zdarajecca, katy vielmi surjozna chvarejuć.
Volha i Andrej pierakananyja, što ŭsio heta nie darma. Navat kali adzin kocik znojdzie dom — užo pieramoha. I heta važna, tym bolš što amal 60 puchnacikaŭ užo znajšli siemji, dzie ich lubiać.
Trapić u kotakafe možna pa papiarednim zapisie. A ŭ padarunak katam možna prynieści cacki, korm, napaŭnialnik.
«Adčuvańnie, što trymaješ u rukach žele». U Minsku ciapier možna schadzić u hości da źviarkoŭ, jakija vielmi lubiać ludziej
U Minsku źjaviłasia ŭstanova, dzie možna pahulać z vožykami
«15 chvilin i kaštuje 100 rubloŭ». Biełarusy spračajucca pra canu spatkańnia z kapibaraj u parku žyvioł pad Baranavičami
«Najlepšaje ŭ žyćci — bačyć, jak uźlatajuć ci ŭciakajuć tyja, kamu my dapamahli». Biełaruska raskazała, jak ratuje dzikich žyvioł
Ekzatyčnyja kankurenty kocikaŭ. Jakich niezvyčajnych chatnich hadavancaŭ možna sustreć u biełaruskaj pravincyi
Ciapier čytajuć
«Źnik bieź źviestak» vielmi małady biełaruski najomnik5
«Źnik bieź źviestak» vielmi małady biełaruski najomnik
Na Afonie adšukali try nieviadomyja raniej asobniki Astrožskaj Biblii. Dla jaje stvareńnia drukar Ivan Fiodaraŭ, vychadziec ź Biełarusi, vykarystoŭvaŭ teksty Skaryny66
Kamientary