Navumčyk pra nastupstvy 2020 hoda: Trahiedyja nacyjanalnaha maštabu

«Nie pahadžusia z Alaksandram Fiadutam, što nibyta nikoha nie cikavić, za što Maryja Kaleśnikava zmahałasia ŭ 2020-m. Užo nie kažu pra historykaŭ, jakija buduć vyvučać tahačasnyja pracesy i matyvacyju ich lidaraŭ — cikavić kožnaha, dla kaho słova Biełaruś — nie pusty huk. Bo vynikam t.zv. vybarčaj kampanii i ŭdziełu ŭ joj stałasia nacyjanalnaja trahiedyja maštabu, jakoha biełaruski narod u najnoŭšaj svajoj historyi nie pieražyvaŭ — tysiačy źniavolenych, źbitych i katavanych, sotni tysiač — u vymušanaj emihracyi (nastupstvy hetaha buduć adčuvacca dziesiacihodździami).

I tamu ja asprečvaju mierkavańnie, u tym liku i niekatorych maich vielmi viadomych i zasłužana aŭtarytetnych siabroŭ, što ŭ 2020‑m kančatkova adbyłosia palityčnaje farmavańnie nacyi. I sprava navat nie ŭ tym, što historyja nacyi pačałasia nie ciapier. U 2020‑m nacyja davieryłasia ludziam, jakija navat nie stavili pytańnie pra skasavańnie sajuznych damovaŭ z Rasiejaj (pra što Maryja Kaleśnikava tady zajaviła ci nie na pieršaj pres-kanfierencyi Kaardynacyjnaj rady). Sajuzu z krainaj, jakaja ciaham apošnich stahodździaŭ była i zastajecca pahrozaj isnavańnia biełarusaŭ jak etnasu. Dzie ž tut uśviedamleńnie palityčnych intaresaŭ?..

Padziei 2020‑ha ja b nazvaŭ revalucyjaj. Ci, bolš adekvatna — sprobaj revalucyi. I, kali ŭžo zusim dakładna, — niepadrychtavanaj sprobaj revalucyi. A revalucyi časam cierpiać parazu. I značna čaściej, čym pieramahajuć.

Možna było b uzhadać apošniuju chvalu nacyjanalnaha Adradžeńnia, viaršyniaj jakoha było 25 žniŭnia 1991 hoda — praz try hady paśla apahieju hetaja chvala była hvałtoŭna spynienaja (nie biez udziełu Maskvy, darečy). Ale paraŭnańnie budzie pamyłkovym: za hetyja try hady byŭ stvorany padmurak dziaržavy, sfarmavanyja jaje instytuty — vojska, mytnia, pamiežnaja słužba, finansavaja sistema, adkrytyja dypłamatyčnyja misii ŭ zamiežžy. Łukašenka ŭ hetym sensie pryjšoŭ faktyčna na hatovaje — pryčym jak deputat jon za farmavańnie takich struktur zvyčajna nie hałasavaŭ.

Vynik tych hadoŭ — biełaruskaja dziaržaŭnaść, jakaja ŭsio ž zastajecca, jak by jaje Łukašenka pa kavałkach nie abmieńvaŭ u Kramla na ŭłasnaje vyžyvańnie.

Revalucyja ž 2020‑ha była zadušanaja na ŭźlocie.

I tut jość momant, jaki asabista ja liču pryncypovym i jaki nam treba ŭśviadomić.

Treba padzialać paniaćci — viny i adkaznaści. Va ŭsim tym, što adbyłosia paśla 9 žniŭnia 2020 hoda, vinavatyja nie ludzi sa štaba, jakija abiacali lohkuju pieramohu. Na ich, biassprečna, adkaznaść, ale vina — nie na ich. Vinavaty Łukašenka i jaho atačeńnie, jakija ŭzurpavali ŭładu i raspačali represii suprać naroda.

Nam ža ŭsim treba zrabić narešcie vysnovy. Adna ź ich — chopić užo tak naiŭna daviarać tym, chto raptam vyskokvaje niadkul (zrešty, paniaćci «raptam» i «niadkul» mohuć być adnosnymi. Moža być zusim «adkul» i zusim «nie raptam»). Tak u 1994‑m pavieryli Łukašenku, tak u 2020‑m pavieryli tym, chto kazaŭ, što vybary sfalšavać niemahčyma, što represii — mif, a «aŭtazak — heta prosta mašyna».

Jak kaža adzin moj siabra: «Kali ciabie adzin raz abduryli (skarystaju litaraturnuju formu) — heta drenna, ale nie strašna: byvaje z kožnym. Kali naduryli druhi raz — heta nahoda vielmi surjozna padumać, što z taboj nie tak. Kali naduryli ŭ treci raz — možaš navat i nie dumać: ty — idyjot».

Treciaha razu być nie pavinna, cana pamyłki moža vyjavicca dla nacyi ŭžo nie prosta trahičnaj, a — fatalnaj», — napisaŭ Siarhiej Navumčyk u svaim telehram-kanale.

• 55
• 0
• 2
• 8
• 1
• 3
• 0
• 0