Žyćcio — nie prakrustava achviara

Nie pamylusia, kali skažu, što lider «Maładoha frontu» Pavieł Sieviaryniec za karotki čas staŭsia adnoj z samych admietnych postaciaŭ u žyćci sučasnaj Biełarusi. Hatoŭnaść iści da kanca ŭ adstojvańni svaich ideałaŭ, bieskampramisnaść, da taho ž, niemały litaraturny talent? — usio heta nie moža nie vyklikać pavahu.

Toje, što takoha čałavieka raz‑poraz kidajuć za kraty, krasamoŭna śviedčyć ab charaktary režymu, jaki panuje ŭ krainie. Hvałt zamiest dyskusii — tradycyja luboj despatyi.

A spračacca jość ab čym. Navat kali ty z kimś pa toj samy bok barykady.

Sprava ŭ tym, što praz usie teksty, intervju i vykazvańni Sieviarynca «čyrvonaj nitkaj» prachodzić adna ideja — vyratavańnie Biełarusi va ŭsieahulnym zvarocie da chryścijanskich ideałaŭ. Biada ž u tym, što ŭsiaki ideał — jak linija dalahladu. Kolki ni jdzi, usio roŭna nie dasiahnieš…

Chryścijanstva — nie bolš i nie mienš jak adna ź vialikich relihij. A niama i być nie moža ani relihii, ani teoryi, jakaja b źmiaściła ŭ sabie ŭsio žyćcio. Žyćcio zaŭsiody budzie šyrejšym, i prychilniki luboj sistemy rana ci pozna vymušany stanavicca na šlach Prakrusta. Tolki žyćcio — nie prakrustava achviara, jano samo kaho zaŭhodna «padkarocić».

Jość taki strajk — «italjanski». Ludzi prychodziać na svaje rabočyja miescy, ale ŭ vytvorčym pracesie prytrymlivajucca litaralna kožnaha punktu instrukcyi i praviłaŭ techniki biaśpieki. I praca spyniajecca, bo navat samyja razumnyja praviły nie mohuć praduhledzieć usio.

Toje ž i z chryścijanskimi «instrukcyjami». Jany vysakarodnyja, ale žyćcio pastajanna zmušaje da ich parušeńnia.

«Šanuj baćku i maci». Niadaŭna ŭsia Litva zdryhanułasia ad niečuvanaha złačynstva — maci svaimi rukami zadušyła dvaich ułasnych dziaciej. Jak mohuć takuju maci lubić tyja dzieci, što zastalisia žyvymi? Jak šanavać baćku dačcy taho aŭstryjaka, jakuju jon siem hadoŭ trymaŭ u sutareńni i hvałciŭ? «Nie kradzi». A jak nie kraści ŭ kałhasie, kali ŭ ciabie ŭsio adabrana? Jak biez hetaha vyžyć? «Nie zabivaj». Ci pra heta havorać vajskovyja kapiełany svaim žaŭnieram pierad bitvaj? (Uvohule — ci nie viaršynia absurdu, kali śviatar prosić Boha dapamahčy parušać Jahony asnoŭny zapaviet!) «Siem razoŭ pa siem prabač». To mo nie treba šukać zabojcaŭ Hančara i Zacharanki? Abjavim — my vam usio prabačyli, žyvicie spakojna! I za HUŁAH, i za Kurapaty prabačym? Nie atrymlivajecca? Ale ŭ Śviatym Pisańni nidzie nie skazana — u peŭnych vypadkach dazvalajecca i zabivać, i kraści, i pomścić. Tam adnaznačnaje NIE.

Było ŭžo ŭsio, było. Spres chryścijanskaja Jeŭropa, dzie karali i impieratary hetaksama bajalisia ałučeńnia ad carkvy, jak potym sakratary abkamaŭ — partbilet pakłaści. Ale ŭsie vojny — ad Stohadovaj da Pieršaj suśvietnaj byli pamiž chryścijanami.

I ciapier — u samaj chryścijanskaj krainie Jeŭropy sudziacca dva ščyryja kataliki, dva prezidenty, dva śmiarotnyja vorahi, dva Lechi — Vałensa i Kačyński. I hienierała Jaruzelskaha sudziać. I nichto j nie zaikajecca ab prabačeńni.

Niemahčyma rabić štoś kankretnaje i zastacca idealnym. I «śviaty starac», vyciahnuty ź piačory i pasadžany ŭ kresła prezidenta, byŭ by nie lepšym za inšych kiraŭnikoŭ.

Usie my chodzim pa hrešnaj ziamli. I kali pozirk skiravany tolki ŭharu, tak lohka nastupić na hrabli…

Aleh Abłažej, hazeta Svaboda

• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0
• 0